Stukje in de krant
Leuk! De lokale krant heeft mijn selectie voor het WK opgepikt en er een stukje over in de krant gezet. Het lijkt erop alsof er een interview is geweest, maar dat is niet zo. Blijkbaar mag je ook quoten vanaf een weblog. Klein puntje van kritiek: ik ben geen Voorhouter! Hoe komen ze erbij?!
7.750 meter knallen
Yes! Het is bekend geworden, ik ben geselecteerd voor het Wereld Kampioenschap Baan! Op 11, 12 en 13 maart zal ik in Italië de Nederlandse eer verdedigen. De bekendmaking van de selectie maakte een einde aan een onzekere periode. Ik stond er goed voor, had in wedstrijden en trainingen laten zien dat ik een kandidaat was, maar je weet pas zeker dat je mee mag als je naam op de lijst met geselecteerden van de bondscoach staat. Ik was dan ook erg blij toen ik tijdens de training op de baan van Apeldoorn op 20 januari gefeliciteerd werd door de bondscoach: “je gaat naar het WK!”.
Het WK vindt zoals gezegd plaats op 11, 12 en 13 maart in het Italiaanse Montichiari. Tijdens deze drie dagen wordt een vol programma afgewerkt met de B en C categorieën. Ik kom zelf uit op de kilometer tijdrit en de 3 kilometer individuele achtervolging. Misschien dat ik ook opgenomen wordt in de selectie van de teamsprint, maar dat wordt waarschijnlijk pas op het laatste moment bekend gemaakt. In totaal kan ik maximaal 7.750 meter rijden in wedstrijdverband: de tijdrit, de kwalificatie en (troost) finale van de individuele achtervolging en de teamsprint.
Wat zijn mijn kansen? Ik denk dat het een goed bezocht kampioenschap zal zijn omdat het een pre-olympisch jaar is, een mooi moment voor iedereen om zich te meten en te nomineren/kwalificeren. Er zullen dus veel goede renners zijn waarvan ik niet weet hoe ik me tot hen verhoudt. Het komt er op neer dat ik de beste races moet neerzetten en dan zie ik daarna wel wat het waard is.
En tot die tijd? Veel baanuren maken en werken naar het piekmoment tijdens het WK. Trainen om de wedstrijden tot in de puntjes onder de knie te krijgen. De juiste techniek, de juiste houding, de juiste pacing strategy etc. De trainingen vinden plaats op de banen van Amsterdam, Alkmaar, Apeldoorn en Büttgen. Ook vertrek ik nog een week naar Lanzarote om nog wat kilometers in de buitenlucht te maken.
Tot die tijd waarschijnlijk weinig nieuwe blogs, want daar heb ik helemaal geen tijd voor! 
De wedstrijddisciplines
Tijdrit: Bij een tijdrit gaat elke renner individueel de baan op. Degene die de snelste tijd neerzet wint.
Individuele achtervolging: Twee renners starten gelijktijdig, de ene aan de startstreep, de andere hier recht tegenover aan de overzijde. Tijdens de kwalificatie wordt een rangorde gemaakt op gereden tijden. De beste 4 renners strijden in de finale en troostfinale om de plakken. In de (troost)finale moeten de twee renners trachten elkaar in te halen, gebeurt dit niet binnen 3 kilometer dan wint de renner met de beste tijd.
Teamsprint: Een team bestaat uit drie renners die gelijktijdig starten. Na elke ronde verlaat een renner de race. De eindtijd wordt na 750 meter door de laatste renner bepaald.
Eerste tijdens het NK Baan!
Ik denk dat ik wel kan zeggen dat mijn eerste optreden bij het Nederlands Kampioenschap Baan een succes is geworden! Puur gekeken naar de resultaten, de eerste plek in het omnium en een persoonlijk record op de kilometer tijdrit, is het natuurlijk een succes (ondanks dat er altijd ruimte voor verbetering is)! Op de achtergrond blijft het rare gevoel dat het door het beperkte aantal deelnemers geen echt NK is te noemen. Geen huldiging, geen medaille en geen trui. “De medaille krijg je misschien nog wel eens”, kreeg ik te horen, wat mij doet afvragen of ik hem nu wel of niet heb verdiend. Ik heb geen trui gekregen, maar mag ik mezelf nu Nederlands kampioen noemen ? Ik weet het niet, het blijft onduidelijk. (update: Inmiddels weet ik het wel, nee, dat mag ik niet). Ik voel mezelf wel gesterkt door de gedachte dat ik gisteren de beste was en ik weet zeker dat ik ook als er meer deelnemers waren geweest de eerste plek bezet had.
De wedstrijd was ook een mogelijkheid om te kwalificeren voor het WK in maart. Op 18 januari wordt de selectie pas bekend gemaakt, maar ik krijg al positieve signalen van de bondscoach. Hij was tevreden met mijn optreden en tijden. Ik heb volgens mij laten zien dat ik de beste Cycling baanwielrenner van de selectie ben op dit moment.
En hoe zijn mijn races gegaan?
Na een goede warming up nam ik plaats in de startzone. Daar bleek dat we niet met de startmachine zouden starten, maar dat ik vastgehouden zou worden. Geen probleem, want dat ben ik gewend. Nadat ik op mijn fiets klaar stond bij de start en het signaal “renner gereed” gaf kon het beginnen. Ik zat te wachten op het piepsignaal, maar in plaats daarvan begon de speaker ineens af te tellen. Ik was zo geconcentreerd om de piepjes af te tellen dat ik pas bij het signaal start besefte dat ik op weg moest. Ik had nog wel een goede opening, maar dat was zeker sneller geweest als het op de normale manier gegaan was. Ik had de wielen van Natalie geleend en deze voelde super aan, het reed zo ontzettend soepel! Na 500 meter werd het wel zwaarder en liepen de rondetijden langzaam op. De eindtijd was een nieuw PR in 1:20,4. Ik was weggegaan op een tijd onder de 1:20 en dat had er wel ingezeten met een betere start denk ik. Maar op deze manier was dit ook zeker geen slechte tijd.
Op de kilometer ga je gewoon voluit tot je niet meer kan, bij de 3 kilometer ligt dat anders. Hier moet je proberen een tempo aan te nemen dat je kunt volhouden zonder teveel verval. We hadden hier de laatste weken veel op getraind en dit was het moment om het in de praktijk te brengen. We startten nu wel met de startmachine en de startpiepjes. Mijn timing was goed en ik schoot uit de machine. Na een halve ronde ging ik in aero positie en begon ik mijn ritme te zoeken. Het voelde gelijk goed. Het eerste rondebord toonde een 20,2, helemaal goed, want ik was op een schema van 20,3 weggegaan. Maar de rondetijden begonnen langzaam op te lopen richting de 21 seconden. Zo halverwege te race realiseerde ik me dat het veel te makkelijk aanvoelde, ik ademde niet zwaar en ik voelde mijn benen nauwelijks verzuren. Ik kon sneller, dus ik begon het tempo weer op te voeren. De laatste ronde reed ik weer een 20,3. De eindtijd was een 4:13, wat niet slecht is maar waarvan ik me realiseer dat het sneller had kunnen zijn als ik het tempo in het begin had vastgehouden en niet zo voorzichtig had gereden.
Beide races waren dus niet top, maar waren voldoende om in beide races eerste te worden en het omnium te winnen!
Wat een ervaring was deze dag! Super om aan dit evenement mee te mogen doen! Om als renner op het middenterrein rond te lopen. Er hing langs de baan een groot spandoek met “Hup Sven”, opgehangen door mijn familie die mij, samen met een vriend van me, kwam aanmoedigen. Tijdens mijn races hadden ze zich verspreid langs de baan zodat ik helemaal rondom aangemoedigd werd. Regelmatig vanaf het middenterrein even een blik op de tribune om te zwaaien en een duimpje omhoog te geven, het geeft een goed gevoel als ze achter je staan.
Ik was onderdeel van de goed geoliede machine van team SVA van Carolien. Ik hoefde me nergens zorgen om te maken en kon me richten op de wedstrijd. En ook prachtig om de andere renners van het team aan te moedigen bij hun wedstrijden en te feliciteren bij goede prestaties of een arm om ze heen te slaan bij minder goede prestaties. Het was een dag met een lach en een traan die als een hecht team met elkaar gedeeld werd.
Het was een wedstrijd waar ik een hele tijd naartoe geleefd heb, ik heb gepiekt maar er niet het optimale uitgehaald. Volgende wedstrijd het WK Baan in Italië?
Ik heb er zin in!
Posted by Sven in Uncategorized on 26 december 2010
Deze week is het dan zover, het Nederlands Kampioenschap op de baan staat op het programma. En ik heb er zin in. De afgelopen weken waren alle trainingen erop gericht om daar goed aan de start te staan. We hebben uitsluitend wedstrijdspecifiek getraind om alle details van een goede race onder de knie te krijgen. En daarbij valt genoeg te leren, het is meer dan dom hard rijden. En volgens mij ben ik er nu klaar voor, dus laat het maar beginnen!
Het NK vindt plaats op 28, 29 en 30 december in Apeldoorn. Het aangepast wielrennen waar ik in rijd is geprogrammeerd tussen het NK van de valide sporters en dat is natuurlijk prachtig. Op deze manier kunnen we profiteren van de organisatie rondom dit mooie evenement en is er voor toeschouwers veel te zien. Op 29 december komen de tandems in actie en de 30ste de cycling afdeling (waar ik in rijd). Eigenlijk wel jammer dat we op verschillende dagen rijden, want zo mis ik mijn tandemvrienden.
Het programma bestaat voor zowel cycling als tandem uit een omnium van een tijdrit van 1 kilometer en een individuele achtervolging van 3 of 4 kilometer (afhankelijk van categorie/geslacht). Een omnium houdt in dat er één winnaar bepaald wordt op basis van de uitslag van meerdere, in dit geval twee, races. Ook wordt er gebruik gemaakt van een ingewikkelde berekening, een zogeheten factor, om de verschillende categorieën met elkaar de kunnen vergelijken. Eigenlijk betekent dit dat het er niet zo zeer om gaat wie absoluut de snelste is, maar wie relatief de beste is binnen zijn categorie ten opzichte van de andere binnen zijn categorie. Zo wordt het mogelijk om voor de verschillende categorieën van cycling één eindklassement te maken.
De tijden van het NK worden ook gebruikt als kwalificatie voor het WK. Nog een goede reden om een optimale prestatie neer te zetten. Na het NK zijn nog twee mogelijkheden om kwalificatietijden te rijden, maar dit is op Alkmaar en ik heb gehoord dat de baan in Alkmaar iets langzamer is.
Zoals gezegd heb ik de laatste weken veel op de baan getraind met het baansprintersteam en de renners van CforCycling. En we gaan ook als één team naar het NK toe. Er is coaching, verzorging, techniek en materiaal om iedereen in staat te stellen een optimale prestatie neer te zetten. Alles is perfect geregeld en het voelt alsof ik in een gespreid bed plaats mag nemen. Ik hoef me alleen te richten op de prestatie, verder niets en dat komt de prestatie ten goede. De rest van het team start gelijk op de 28ste en ik sluit dan later deze week aan.
Door verschillende goede redenen doen een aantal van mijn maten niet mee aan het NK waardoor het deelnemersveld wat tegenvalt. Ik ken de uitspraak “degene die er niet zijn heb je al verslagen”, maar ik ga liever fysiek de strijd aan op het larikshout. Denk niet dat ik het hier over een heel groot peloton heb. Even snel geteld ken ik 8 man die aan de start zouden kunnen verschijnen, waarvan er 4 daadwerkelijk starten. Vanuit mijzelf maakt het feitelijk niet uit hoeveel er mee doen, ik wil gewoon mijn beste prestatie neerzetten.
Deze week rest mij nog rust, twee trainingen en het visualiseren van de race om voor te bereiden op de actie komende donderdag. Ik ben er klaar voor en heb er zin in. Heren (Bastiaan, Rolf, Teun), I will see you on the track!
En Team SVA (Birgitta, Hylke, Jeroen, Nils) en CforCycling renners (Natalie, Aafke, Margo):
Heel veel succes!
Snelheidstraining achter de Derny
Posted by Sven in Uncategorized on 6 december 2010
Het is alweer een tijdje stil op mijn weblog. “Is zijn rustperiode nou nog steeds aan de gang” vraag je je misschien af? Nou, dat is zeker niet het geval! Ik ben weer volop in training met de focus op het NK baan, als opstap tot de selectie voor het WK baan.
In mijn rustperiode heb ik bijzonder weinig gedaan. Logisch natuurlijk, anders zou het geen rust zijn. Maar rust betekent niet perse dat je niets mag doen. Je mag best een rondje gaan fietsen, als je maar niet te intensief aan de slag gaat. In mijn geplande 3 weken rust ben ik pas na 2 weken weer een rondje gaan fietsen. Daarna ben ik eigenlijk langzamerhand weer begonnen met trainen en was mijn rustperiode ten einde.
Op dit moment train ik veel op de baan. Meestal in Amsterdam, maar inmiddels ook enkele malen in Alkmaar en Apeldoorn. En voor het geval je het nog niet wist: dat vind ik super gaaf! Zeker als de snelheden hoger worden! Ik sluit regelmatig aan bij trainingen van CforCycling en train dan onder professionele begeleiding tussen en met een groep ervaren renners. Ik leer ontzettend veel de laatste weken!
Zo zijn we op zondag 5 december naar Sportpaleis Alkmaar gegaan voor een training achter de derny. Voor mij de eerste keer achter zo’n “brommer op de baan”. Het voordeel is dat je veel sneller kunt rijden zonder dat het veel energie kost, je rijdt tenslotte uit de wind. Met een snelheid van bijna 50 km/u is het nog best lastig op het juiste moment in te sturen. Maar na een aantal ronden gaat dat steeds beter. Ook kun je wennen aan de hogere trapfrequentie op deze snelheid. Echt een gave en goede training.
Hieronder staat een registratie van de training.
De focus ligt zoals gezegd nu op het Nederlands Kampioenschap op de baan in Apeldoorn eind december. De voorbereidingen zijn daarop gericht. Ik heb er nu al zin in omdat het een mooi evenement is om aan mee te doen en omdat ik weer een keer de competitie met anderen aan wil gaan. Dit is ook gelijk het kwalificatiemoment voor het Wereldkampioenschap op de baan in maart in Italië, dus een goede prestatie tijdens het NK is vereist.
En tot die tijd? Lekker veel op de baan rijden! Goede trainingen uitvoeren, veel leren en beter worden!
Een harde klap
Nog even een stukje advies van mijn kant: Draag een helm tijdens het fietsen! Of het nu tijdens een training is of tijdens een wedstrijd. Ook als je de allerbeste stuurmanskunsten bezit. Een ongeluk zit in een klein hoekje en je hoeft niet eens zelf de veroorzaker te zijn. De helm is op dat moment je beste vriend dus dan kun je hem maar alvast op hebben!
Afgelopen week ben ik gevallen tijdens de baantraining (alweer gevallen? Ja, alweer). En dat ging hard! Mijn hoofd knalde met grote snelheid tegen de baan, ik heb niet eerder zo’n klap tegen mijn hoofd gehad. Mijn fiets lag naast me, mijn bril verderop en een van de glazen uit mijn bril weer ergens anders. Gelukkig stonden de trainer en de andere renners snel om me heen om me overeind te helpen. Veel pijn had ik niet, alleen een beetje brandend gevoel op mijn rechter heup, maar ik was wel geschrokken, wat een klap… Mijn fiets werd gecontroleerd: minimale schade. Mijn bril werd weer in elkaar gezet. Ik stond ondertussen een beetje bij te komen.
Voor het vervolg van de training kreeg ik een andere helm te leen, want mijn helm was gebroken. En dat is het hem nou net, de helm brak en daarom is mij groot letsel bespaard gebleven. Ik wil niet weten hoe ik er vanaf gekomen was als ik die helm niet op gehad had en die klap met mijn eigen schedel op had moeten vangen. De klap voelde al keihard aan met de helm op, laat staan zonder helm.
Ter illustratie staat hieronder een foto van mijn helm met de breuken die de val veroorzaakt heeft (je ziet de rechter binnenkant). Hij heeft zijn werk goed gedaan, hij zit helemaal in de prak! Mijn advies is daarom: draag altijd een helm!
Ik ben er verder erg goed vanaf gekomen. Ik heb de training kunnen vervolgen, maar het vertrouwen was wel iets minder. De hoofdpijn die ik direct na de val kreeg trok al weer snel weg. De dagen erna had ik een wat stijve nek, maar ik kon nog gewoon ja-knikken en nee-schudden. De schaafwonden trekken inmiddels ook weer aardig dicht. Binnenkort is het alsof het nooit gebeurd is.
Even rust tussendoor
De dagen worden korter, de bladeren vallen van de bomen, het is grijs en grauw en de griep en verkoudheid liggen op de loer. Het lijkt me duidelijk, het najaar is begonnen. Het is een lang seizoen geweest met een voorzichtig begin in januari en februari en een goede start in maart. Soms voelde ik me onoverwinnelijk en leek het of ik energie voor tien had. Op andere momenten was ik moe en voelde ik me leeg.
Na het WK was ik van plan rust te nemen, maar een ploeggenoot overtuigde me ervan dit niet te doen. Juist september was een goede maand om aan de laatste clubkoersen mee te doen. Ook zou het weer nog aangenaam kunnen zijn, en dat was het ook. Ik heb nog heerlijk gefietst en veel kilometers gemaakt. Tussendoor zelfs nog een paar kermiskoersen gereden.
Mijn laatste wapenfeit was de Europacup baanwedstrijd in Buttgen. Daarna is de rustperiode gestart waar ik nu middenin zit. Even niet fietsen, geen krachttraining, geen wedstrijden. Ik voelde me rusteloos, ik had teveel energie, en teveel tijd. Gelukkig vind je tijd om aan andere dingen te besteden, zoals een bezoek aan de Amsterdamse Zesdaagse. Ik reed naar een vriend en besefte me dat ik daar ook weer tijd voor had.
Maar langzaam begint het toch weer te kriebelen. Tijd om weer aan de slag te gaan, om weer wat te doen. Afgelopen weekend heb ik weer twee uur op de fiets gezeten, even een rondje in de buurt gemaakt. Het was heerlijk najaarsweer, genieten dus.
De komende tijd ligt de focus op de baan. Er wordt een Wereld Kampioenschap gehouden in Italië in Maart en daar wil ik me graag voor kwalificeren. Ook het Nederlands Kampioenschap in December staat met rood in mijn agenda gemarkeerd. Er staan allemaal leuke dingen te gebeuren de komende tijd! Ik heb er zin in! De rustperiode heeft me niet alleen qua rust goed gedaan, maar het heeft me ook gretig gemaakt! Bijna tijd om er weer tegenaan te gaan!
Hoe de coach het verschil maakt
Posted by Sven in Uncategorized on 19 oktober 2010
Op 15 en 16 Oktober heb ik meegedaan aan de Europacup Paracycling op de baan in Kaarst-Büttgen in Duitsland tijdens de SixDayNight. Voor mij stonden de 1000m tijdrit en de 3000m achtervolging op het programma. Ik ben met een super goed gevoel terug gekomen van deze wedstrijd, hieronder is te lezen waarom.
Om dat goed uit te leggen moet ik eerst iets verder terug in de tijd. Deze wedstrijd stond al een tijd in de planning, maar het was er lange tijd niet van gekomen op de baan te rijden, in februari had ik dat voor het laatst gedaan. Het velodrome in Amsterdam opende in September weer haar deuren dus voor mij de gelegenheid om mijn baanvaardigheden weer te testen. Maar in september was het ook nog erg mooi weer, dus ik stelde de terugkeer naar de baan telkens weer uit. Ik geef toe dat dit ook wel kwam omdat ik er wat tegenop zag. Het is toch anders en als het dan alweer zo’n tijd geleden is vormt dat toch een drempel.
Maargoed, woensdag 6 oktober was het dan toch zover. Ik kon het niet langer uitstellen, nog maar 10 dagen tot de wedstrijd en ik wilde daar zeker niet voor het eerst dit seizoen op de baan rijden! En gelukkig voeldehet bij de eerste paar trappen al gelijk weer vertrouwd en heb ik heerlijk gefietst! Totaal geen reden om nerveus te zijn dus. En leuk om weer bekende gezichten te zien van Natalie, Carlo, Birgitta en haar nieuwe fiets en natuurlijk Carolien, de trainster!
Ik raakte met Carolien aan de praat over wedstrijden en doelstelling van dit seizoen. Ze vroeg hoe ik de wedstrijd in Duitsland zou gaan aanpakken, wie er mee ging en wat ik van plan was. Ik had eigenlijk geen plan en ik ging er alleen naartoe. Ik ging om ervaring op te doen en hard te rijden, verder niet. Ik had niet nagedacht over wat er nodig was om een goede prestatie neer te zetten. Carolien ging met haar damesteam naar dezelfde wedstrijd voor de Kneissl Ladies Cup, die tegelijk met de Europacup verreden werd. Ze bood aan mij te helpen een goede prestatie neer te zetten door tijd vrij te maken tussen de wedstrijden van haar eigen team door om me te coachen ! Ik mocht zelfs met haar team Sprinters Velodrome Amsterdam meetrainen in Alkmaar als voorbereiding op het weekend!
Op 13 Oktober werd er door het team SVA getraind in Alkmaar en ik reed er tussen!
Na de warming up ben ik onder leiding van Carolien gaan werken aan de voorbereiding op mijn race. Eerst leren rijden met een tijdritstuur. Ik zag er best tegenop om daar mee te gaan rijden, maar het ging erg goed en het leek soms zelfs makkelijker te gaan dan in de beugels! Mijn volgende opdracht was starts te oefenen. Carolien legde me uit hoe ik een goede start kon maken: goed letten op de techniek, de houding, de kracht. Je merkt direct het verschil tussen een goede en minder goede start. Vervolgens moest ik een aantal ronden op tempo rijden om te kunnen bepalen wat mijn tijdsdoel ging worden. Na wat rekenen hebben we mijn doel gesteld op een eindtijd van 4:15 met ronden van 20,8. Mijn PR van het vorige seizoen stond boven de 4:30 dus het leek mij wat hoog gegrepen, maar het was een mooi doel! Als laatste kon ik nog een dicht wiel en een rollenbank van Carolien lenen. Ik ging met een volledig omgebouwde fiets weg uit Alkmaar en ik had helemaal zin gekregen om een goede prestatie neer te zetten tijdens de Europacup.
Nadat ik op vrijdag aangekomen was op de baan en mijn spullen klaar had gezet begon ik met mijn voorbereiding. Vandaag stond de 1000m voor mij op het programma. Ik bevond me in goed gezelschap, naast een aantal bekende gezichten waren ook de wereldtoppers uit Engeland aanwezig. Genoeg deelnemers om mijn prestatie mee te kunnen meten. Over de 1000m kan ik eigenlijk kort zijn, het ging niet goed. Ik reed wel een persoonlijk record maar ik had sterk het gevoel dat het sneller moest kunnen. Mijn concentratie was niet goed en het verzet voelde te licht aan. Had ik stiekem op een tijd onder de 1:20 gehoopt, het werd een 1:25,08. Een teleurstelling. Helaas was Carolien met haar team nog niet gearriveerd en kon ze me dus niet coachen. Het werd me de volgende dag duidelijk hoe belangrijk het voor me is dat ik gecoached wordt en welk effect dat heeft op mijn resultaat.
Zaterdag, de dag van de 3000m! Dit hadden we voorbereid en hier haddn we voor getraind. Ik stond helemaal op scherp. De starter begon af te tellen tot de start, ik voelde mijn been trillen van de spanning. Na het startschot zette ik aan en begon ik aan mijn race. Na een ronde kreeg ik van Carolien door dat ik niet snel genoeg gestart was en door moest versnellen. De ronden erna zat ik telkens een paar tienden onder de beoogde 20,8. Een paar ronden lang zat ik rond de 21 seconden en ik kon de laatste ronden weer terug versnellen naar de 20,8. Ik had een mooie vlakke race gereden en kwam in een tijd van 4:12,9 over de finish! Een super resultaat, ik was zelfs ruim onder de 4:15 geëindigd! Het was zwaar, maar niet super zwaar, ik had het idee dat er nog wel meer in zat. Ik was in ieder geval erg blij met mijn nieuwe PR.
Wat ik me niet gerealiseerd had was dat deze 3000m een kwalificatie was voor finaleplaatsen, de eerste 4 renners strijden in een kleine finale om het brons en in de grote finale om het goud. Na een tijd wachten werden de officiële resultaten bekend, ik was vierde en door naar de kleine finale! Gelijk kwam Carolien met me bespreken wat er beter kon. Ik had het idee dat mijn verzet te licht was, dus regelde ze een zwaarder verzet. Ook de start gingen we iets ander doen, ongeacht de starttijd moest ik de tweede ronde doorversnellen. Ook de rondetijden werden naar beneden bijgesteld, we gingen tenslotte voor een sneller tijd.
Het startschot klonk ten tweede male vandaag voor een 3000m. Ik voelde gelijk dat ik krachtiger kon aanzetten. Daarna doorversnellen zoals afgesproken met een rondetijd in de 19 seconden tot gevolg. “Goedzo, en nu vasthouden.” klonk vanaf de kant. Ik schrok bij de volgende doorkomst van het rondebord, 18,9! “Veel te snel!”, dacht ik, “Hoe ga ik dit volhouden, ga ik zo niet volledig instorten?”. Daarna volgde een ronde in dezelfde tijd. Hoe kon dit? Nu begon het zwaarder te worden en begonnen mijn benen pijn te doen, maar ik kon het verval beperkt houden. Langzaam gingen de rondetijden richting de 21 en kwam de laatste ronde er net boven. Mijn eindtijd was 4:08,59! Super, weer ruim 4 seconden sneller! En ik dacht dat 4:15 te hoog gegrepen was. En zelfs de eerste 1000m was ongeveer 2 seconden sneller dan de 1000m van vrijdag! Met deze ervaring komt een tijd onder de 1min20 ook dichterbij!
Ik geloof niet dat ik dit resultaat in mijn eentje bereikt had. Ik heb al eerder gemerkt dat ik goed reageer op de juiste prikkels van een coach en dit weekend is me duidelijk geworden dat dit effect op de baan nog veel sterker is. Elke 250m kreeg ik van Carolien feedback op mijn prestatie en kon ik bijstellen. Daarnaast heeft ze me zowel mentaal als fysiek voorbereid op de race. Haar ervaring op en langs de baan is goud waard!
Carolien, ontzettend bedankt! Helemaal super dat je dat voor mij hebt willen doen! Wat mij betreft heb ik deze tijd aan jou te danken!
En ook voor Carolien en haar dames was het een succesvol weekend! Natalie en Margo hebben het algemeen klassement van de Kneissl Ladies Cup gewonnen en Renate heeft als junior ontzettend goed gereden tussen het geweld van de Elite rensters.
Tegenwoordig heb ik een klein cameraatje bij me wat plaatjes te schieten. Hieronder een impressie van de SixDayNight.
En wil je mijn volledige kwalificatie zien van de 3000m achtervolging (met dank aan cameravrouw Renate):
Ik ben gestoken!
Ik ben gestoken! Ik denk dat het een wesp was! Zomaar, ineens, ik deed helemaal niets, behalve een rondje fietsen!?
Ik denk dat elke wielrenner het wel herkent. Je fietst je rondje en ineens zie je vanuit een ooghoek iets naderen. Je kunt nog net op tijd je ogen sluiten (totaal onnodig, want je hebt waarschijnlijk een bril op) of ontwijkingsmanoeuvre uitvoeren. Met een klap vliegt het beest tegen je hoofd, of bril, of helm. Of nog erger, in je helm! Het beest heeft goed gemikt en één van de gaten van je helm gevonden. Je voelt hem in je haar landen. Jij wilt dat het beest zo snel mogelijk weg gaat, misschien steekt ie wel en rij je straks met jeuk en een bult op je hoofd! Niet alleen jij wil dat ‘ie weg gaat, dat wil het beest zelf ook. Je voelt het beest in je haar friemelen. Maar hem eruit halen doe je ook niet, straks heb je een jeukende en dikke vinger! Snel je helm afzetten dan maar? Na enige tijd voel je niets meer en ga je er maar vanuit dat ie zichzelf gered heeft. Gelukkig, het gevaar is geweken.
Deze keer was ik minder fortuinlijk. Ik fietste rustig mijn rondje en ineens voelde ik iets in mijn hals. Een scherpe steek, moeilijk om exact te beschrijven, maar ik herkende het gevoel precies. Ineens was het zo’n 22 jaar eerder en rende ik over een grasveldje. Ik voelde een scherpe steek onder mijn voet. Snel ging ik zitten en keek wat er aan de hand was. Een wesp zat via zijn angel nog vast aan mijn voet. Ik sloeg de wesp eraf en de angel heb ik er voorzichtig met mijn nagels uitgehaald.
Ik kan me niet herinneren dat ik er destijds veel last van heb gehad. Ik heb er ook geen trauma aan overgehouden. Ik ben niet bang voor een wespje. Ik ken wel mensen die, als er een wesp in de buurt komt, een meter hoog springen, hevig beginnen te zwaaien met hun handen en/of het op een lopen zetten. Ik niet, ik blijf rustig zitten en wuif het beestje weg als het te lang duurt. Zo’n beestje doet niets, zolang ie niet bedreigd wordt. Ik wordt ook bijna nooit gestoken en als ik gestoken wordt, heb ik er weinig last van. Dus waar zou ik me druk om maken.
Het beestje dat mij stak voelde zich blijkbaar bedreigd. Hij zat klem tussen het bandje van mijn helm en mijn nek. Ik had niet eens door dat hij daar terecht was gekomen, totdat ik die steek voelde. Op zo’n moment ga je er toch naartoe met je vingers om te voelen wat er aan de hand is. Dat heeft het beestje waarschijnlijk zijn vrijheid weer teruggegeven, want ik voelde hem niet meer, maar het vervelende gevoel bleef. Het was op een plek waar ik niet kon zien of de angel weg was of hoe groot de schade was. Gedurende de rest van mijn rit werd het vervelende gevoel al minder. Gewoon negeren en dan heb je er het minste last van is in zo’n geval mijn motto. Thuis aangekomen zag in de spiegel een rode vlek in mijn hals, meer niet. Pijn deed het niet en het jeukte ook niet. En de dag erna was er al niets meer van te zien.
Ik verbaas me altijd over de heftige reactie die mensen kunnen geven op zo’n klein beestje. En ook deze keer is voor mij weer bevestigd dat dit helemaal niet nodig is. Ik was er tenslotte ook deze keer weer goed vanaf gekomen. Maar wie weet verandert dat in de toekomst nog. Ik hoop natuurlijk van niet!
Fietsclub ‘t Muurtje
Posted by Sven in Uncategorized on 27 september 2010
Het was alweer een tijd geleden dat ik Limburg was om te fietsen. Om precies te zijn de Amstel Gold Race toerversie van 2009. Ik had voor dit jaar ook een kaart weten te bemachtigen, maar die heb ik op het laatste moment toch verkocht. De dag erna was het Nederlands kampioenschap en dan is 150km de dag ervoor toch iets te veel van het goede. Dus het is geen onwil dat ik niet in Limburg ben geweest, maar het kwam gewoon even niet uit.
Maar dit weekend was het weer zover, 2 dagen Gulpen en omstreken! Oud collega Eric gaat met zijn fietsclub ’t Muurtje elk jaar in September een weekendje weg om in alle gezelligheid te fietsen, te eten en te drinken. In de afgelopen jaren heb ik al verschillende keren met deze heren een toertocht gereden en deze keer was ook ik welkom tijdens het weekend. Als gelegenheidslid van fietsclub ‘t Muurtje.
Voor mij was er wel iets veranderd tussen nu en de laatste keer dat ik in Limburg was. Ik rij namelijk met een nieuw verzet. Had ik de vorige keer nog een triple met 50-42-30, nu rij ik op een dubbel met 53-39. En achter is het er ook niet veel beter op geworden van een 26 naar een 23 als lichtste verzet. Ik ben fysiek wel een stuk sterker geworden sinds de laatste keer dat ik in Limburg was, maar of het genoeg is de Limburgse bergen op te komen? Dit weekend zou het wel duidelijk worden.
Nadat we verzameld hadden bij het muurtje (ah, vandaar) gingen we richting onze twee vakantiehuizen. De radio sprak ons bemoedigend toe: “nog wat buien in het noorden, verder overwegend droog”. Naar mate we in de buurt van Maastricht kwamen werd het steeds donkerder en kon de zonnebril af. Op de plaats van bestemming regende het, en niet zo’n klein beetje ook. Het regende flink dus onze eerste fietsdag leek in het water te gaan vallen. Eerst maar eens de auto’s leeghalen en lunchen en dan kijken we daarna wel verder. En dit bleek precies genoeg, de buien waren weg dus we konden op pad.
We hebben een leuke rit gereden van zo’n 55 kilometer over veel van de aansprekende bergen uit de Amstel Gold Race. De Kruisberg, de Eyserbosweg, de Cauberg, de Keutenberg. Niet de minste bergen met stijgingspercentages tot 22%. Ook ik heb alle bergen fietsend bedwongen, al ging het niet altijd van harte. Ik moest geregeld terug naar een cadans van onder de 50 om boven te komen. Dat is zware krachttraining, want in plaat van 20 herhalingen moet je doorgaan totdat je boven bent. En ik bleek ook elke keer weer als eerste boven te komen, alhoewel dat op zich geen verrassing was omdat ik licht en getraind ben.
De dag erna zijn we richting het zuiden gefietst om de andere beklimmingen in de buurt te doen. Camerig en het drie landen punt zijn daarbij mijn favorieten. In plaats van korte en hele steile beklimmingen heb ik toch liever wat langere en meer geleidelijke beklimmingen zoals deze. Het laatste deel van de rit zijn we toch ook weer over de Kruisberg gegaan, en de Dode man, die ik niet kende. We hebben niet al te veel kilometers gereden maar wel leuke kilometers! Ik heb me wel vermaakt op de fiets.
En waar ik me misschien nog wel meer vermaakt heb is als we niet aan het fietsen waren. Alles was tot in de puntjes verzorgd. Het was wel duidelijk dat ze niet voor het eerst met elkaar op pad waren. Aan bijna alles was gedacht, eten, drinken, vuurkorf, hout. Was iets er toch niet, dan werd het gelijk gehaald! En wat een prachtig stel zijn die gasten van fietsclub ’t Muurtje. Het bier vloeide rijkelijk en naarmate de avond vorderde nam de gezelligheid toe. En daarmee het slappe geouwehoer, de sterke verhalen en de scherpe humor. Ik had zere kaken van het lachen! Mijn kaken hebben waarschijnlijk een betere training gehad dan mijn benen. Tot in de late uurtjes bleef het gezellig, buiten zittend rond het vuur.
Omdat ik zondag de Ronde van Lisse ging rijden moest ik eerder weg, maar ik twijfelde nog tussen zaterdagavond en zondagochtend. Om mijzelf in bescherming te nemen ben ik maar zaterdag aan het eind van de middag vertrokken. Als de BBQ aan gaat en de gezelligheid toe neemt, dan ben ik toch bang dat ik te weinig discipline heb en niet meer vertrek of op tijd ga slapen. Dus dan maar weg voordat de gezelligheid in volle hevigheid losbarst. Volgend jaar denk ik nog wel een keer na voordat ik me inschrijf voor een koers tijdens een weekend met fietsclub ’t Muurtje.
Heren, Bedankt, ik vond het Top!
Ik heb dit weekend voor het eerst mijn nieuwe Kodak Zx1 gebruikt om een beeldregistratie te maken van het weekend. Hier mijn eerste productie.
-
Team SVA
