Sinds begin september sta ik onder contract bij het Landelijk Discipline Team Baan; Team Sprinters Velodrome Amsterdam. Ik ben geen sprinter, maar de overeenkomst is gesloten om een optimale voorbereiding te hebben richting het NK en begeleiding tijdens het NK. Ik heb in die tijd hard en specifiek getraind op mijn afstanden, de 3 kilometer individuele achtervolging en de 1 kilometer tijdrit. De laatste weken voor het NK begonnen beide afstanden steeds beter te lopen met als hoogtepunt een voorbereidingswedstrijd op 16 december in Alkmaar waar ik mijn beide persoonlijke records wist te breken.

Vorig jaar heb ik heel intensief naar het NK toegeleefd en werd het een enorme teleurstelling. Geen officieel NK en de medaille die ik verdiend had heb ik nooit gekregen. Dit jaar zat ik er een stuk meer ontspannen in om zo’n teleurstelling te voorkomen. Toch begon de spanning langzaam toe te nemen omdat ik wist dat ik goede kans maakte. Ik zag ook dat het een spannende strijd zou worden. Eén van mijn tegenstanders ken ik goed en ik weet dat hij een hele goede renner is, zijn nominatie voor Londen is daar het bewijs van.

De eerste twee dagen van het NK Baan ben ik als begeleiding meegegaan met team SVA. Super leuk om de renners waarmee je normaal samen in de baan traint te ondersteunen bij hun wedstrijden. Bidonnen vullen, praatje maken, rugnummers halen, als er wat nodig was dan ging ik aan de slag. Voor mij een ideale manier om te wennen aan de wedstrijd ambiance en ik kon ook gebruik maken van de vrije baanuren om te trainen en aan de baan te wennen.

Op mijn eigen wedstrijddag was ik al vroeg aanwezig om nog even in de baan te kunnen rijden en wat startjes te kunnen oefenen. Ik voelde wel wedstrijdspanning, maar het was niet blokkerend. Ik was goed voorbereid, mijn benen voelde goed en ik had vertrouwen in twee goede races.

Eerst de 1 kilometer tijdrit, 4 rondjes van 250 meter vol gas. Dood of de gladiolen. Volle bak starten en dan zien het verval te beperken. Het liep zoals gepland en gevisualiseerd, zoals ik al zo vaak getraind had. De start had iets scherper gekund en ik viel in de laatste ronde behoorlijk stil. Vooraf dacht ik een 1:19,0 te kunnen rijden, het werd een 1:19,033.

Daarna mocht ik 4 uur wachten tot mijn 3 kilometer. Dus even naar de tribune om familie gedag te zeggen, even naar buiten om wat frisse lucht te happen, wat eten, drinken, etc. Even op de rollenbank want mijn benen voelde als lood na de kilometer. Richting de 3 kilometer begonnen ze gelukkig weer goed te voelen. 4:05,0 was mijn verwachting voor deze afstand. Boven mijn PR, maar de baan en de omstandigheden waren anders en ik zelf ook.

Er zaten misschien wel duizend toeschouwers in het omnisport complex in Apeldoorn, maar ze verdwenen allemaal op het moment dat ik richting de start ging. Ik kon alles buitensluiten, behalve mijn fiets, de piepjes van de startmachine, mijn coach en de lijnen op de baan. De aanmoediging hoorde ik elke ronde, van mijn familie die zich over de baan verspreid hadden en in die ene bocht, waar mijn teamgenoten stonden. Ik kon stabiele rondetijden blijven rijden behalve de laatste ronden, maar toen was ik echt kapot aan het gaan. Ik had moeite om goede lijnen te blijven rijden omdat mijn coördinatie er helemaal aan was. Niet te ver naar buiten omdat je dan te veel meters rijdt, maar ook niet te ver naar binnen want daar liggen die rot blokken waar je niet overheen wilt rijden. Ik had in tijden niet zo afgezien! Ik had hulp nodig bij het uitklikken en afstappen en ik heb eerst even aan de balustrade gehangen. Ik had een 4:06,7 gereden, niet zo snel als ik gedacht had, maar meer zat er echt niet in. (Trouwens wel een nieuw Nederlands record in de C3 klasse)

Daarna was het wachten op het verlossende woord: had ik het omnium gewonnen? De podiumceremonie zou aansluitend aan de 3 kilometer zijn, dus ik ben direct die kant op gelopen. De jury was nog druk aan het rekenen, de bondscoach stond erbij. Alle deelnemers hadden een gelijk aantal punten, dus de gereden tijden zouden de doorslag geven. De bondscoach kwam met een stuk papier mijn kant op en knikte dat ik gewonnen had! Ik durfde het nog niet te geloven, eerst die trui en medaille om mijn schouders, dan was het zeker. Het podium werd omringt door fotograven. Ik zocht mijn familie tussen alle gezichten op de tribune. Ik werd gefeliciteerd, kreeg de rood-wit-blauwe trui, gouden medaille en bloemen. Even later schalde het Wilhelmus uit de luidsprekers. Eindelijk is het gelukt!

Het jaar 2011 is een bijzondere belevenis voor me geweest. Vijf jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik dit allemaal mee zou mogen maken. De hoogtepunten zijn te talloos om te noemen en overstemmen de dieptepunten met gemak! Iedereen bedankt die me geholpen en aangemoedigd heeft en vertrouwen in me heeft gehad. In het bijzonder mijn familie, mijn werkgever EclipseIT en mijn vrienden op de fiets van Team SVA en het Nederlandse team. Zonder jullie…

Fotocompilatie van het NK baan 2011 van team SVA

Het is al een tijdje geleden dat ik iets op mijn blog gezet heb en dan ineens het bericht dat ik in het gips zit. Geen zorgen, het was gepland! Een maandje gips om verbeteringen met lopen en fietsen mogelijk te maken. Hoe zit dat precies? Ik heb een beenlengte verschil van zo’n 2 centimeter. In combinatie met een minder functionerend been en enkel heeft dat er in mijn tienerjaren toe geleid dat ik schoenen kreeg met verstevigde wanden en een iets verhoogde hak en een inlegzooltje. Consequentie daarvan is wel dat de punt van mijn voet altijd iets lager in de schoen zit dan mijn hak, in spitsstand. Deze spitsstand heeft er in de loop der jaren voor gezorgd dat mijn kuitspieren verkort zijn geraakt. En dat wordt nu met gips aangepakt. Een maand lang krijg ik elke week nieuw gips. Elke keer dat ik nieuw gips krijg wordt de punt van mijn voet iets hoger gezet, waardoor de kuitspier op spanning wordt gezet. Gedurende de week rekt de spier dan uit totdat hij aangepast is aan de nieuwe positie. En het werkt echt! Ik voel aan het eind van de week dat de spier ontspannen is in de positie waar dat eerder niet zo was. Erg merkwaardig!

Aan het eind van deze maand wordt er een orthese voor me gemaakt waarmee ik, als het goed is, beter kan lopen en waarmee ik weer gewone schoenen kan dragen. Daarnaast kan er ook een orthese voor me gemaakt worden die de overbrenging van de kracht in mijn been op de pedalen tijdens het fietsen beter maakt. Twee grote voordelen die de nadelen van een maand gips ruimschoots goedmaken. Ik wil hier ook mijn werkgever en sponsor EclipseIT bedanken die me in dit traject op alle mogelijke manieren ondersteund!

En het mooie is, ik kan gewoon blijven fietsen met het gips! De specialisten van Frank Jol hebben een schoen gemaakt van gips waaraan een schoenplaatje is gemonteerd. En dat werkt uitstekend! Het stelt mij in staat om mijn conditie op pijl te houden en terwijl ik dat doe rek ik elke pedaalslag mijn kuitspier. Per uur komt dat neer op ongeveer 5000 rek bewegingen. En het is nog leuk ook, met name vanwege de reacties die ik krijg.
Hieronder mijn eerste test met fietsen met gips:

Ik heb er al twee weken op zitten, only two weeks to go! Ik ben erg benieuwd wat de resultaten gaan zijn als ik met de ortheses loop en fiets.

Dit was weer mijn eerste bericht in een lange tijd. Dit is niet omdat er niet veel gebeurd is, maar juist omdat er veel gebeurd is. Mogelijk dat ik dit nog in een volgend item uitleg.

+++++

Op woensdag 25 mei is de selectie aangepast wielrennen onder leiding van bondscoach Eelke van der Wal afgereisd naar Piacenza Italië, de eerste wedstrijd in een reeks van drie. Voor de selectie, bestaande uit tandems, handbikers en cycling-renners stond dit eerste weekend een wegwedstrijd en een tijdrit op het programma.

De wegwedstrijd werd gehouden op een criterium parkoers van 2,3 km in het centrum van Castel san Giovanni, nabij Piacenza. Het parkoers werd gekenmerkt door een aantal uitdagende bochten, wat in de verschillende wedstrijden tot valpartijen leidde, mede hierdoor ontstonden er veel afzonderlijke groepen renners. Jetze Plat en Johan Reekers konden zich goed voorin handhaven en legde na de sprint beslag op de respectievelijk tweede en derde plek. De tandem dames Kathrin Goeken en Samantha van Steenis reden lange tijd aan kop maar moesten aan de finish een Duits koppel voor zich dulden. Het heren tandem koppel Rinne Oost en Timo Fransen zat in de beslissende ontsnapping die uit de greep van het peloton bleef. De sprint leverde hen een derde plek op.

De volgende dag stond de tijdrit van 11km op het programma. Gedurende de ochtend kwamen alle renners aan de start om deze afstand zo snel mogelijk af te leggen. De H4 handbikers deden het wederom uitstekend met de winst voor Tim de Vries en een hele snelle tijd voor Laura de Vaan. Handbiker Mischa Hielkema pakte met zijn tijd de bronzen plak in de H2 klasse. Gijs van Butselaar (C2) eindigde met zijn vierde plaats net buiten het podium.
Het dames tandem koppel Goeken en van Steenis legde het parkoers als snelste in hun klasse af. De snelste tijd van de dag werd gereden door het heren tandem koppel Oost en Fransen die slecht 12:42,16 nodig hadden voor de afstand. De klasseringen van de andere Nederlanders waren: Jetze Plat (H4, 4e), Johan Reekers (H4, 6e), Nicole den Dulk (H2, 5e), Bastiaan Gruppen (C5, 6e), Teun Kruijff (C4, 11e), Sven Boekhoven (C3, 7e), Alfred Stelleman en Jelte Krol (Tandem heren, 6e).
Voor Goeken en van Steenis en Oost en Fransen leverde deze eerste plekken in de tijdrit hen tevens de zege in het algemeen klassement op.

Van der Wal kijkt tevreden terug op het evenement: “De renners verdienen complimenten voor de behaalde resultaten. Er is goed gepresteerd en dit evenement is een uitstekende voorbereiding op de aankomende wedstrijden”.
De selectie vertrekt vanuit Italië naar Zwitserland en vervolgens naar Spanje.

+++++

Knie

Schouder

Een dag later was de tijdrit. Een relatief eenvoudig parkoers van 11km. Maar hoe zou dat gaan een dag na de val? Mijn lichaam voelde goed, mijn schouder niet. Na het inrijden op de taxc ben ik met zo’n 15 minuten te gaan naar de start vertrokken. Daar heb ik geprobeerd of ik goed in de tijdrit positie kon liggen en dat lukte best aardig. De start ging nog wat onzeker, maar daarna begon het goed te lopen. Ik kom mijn ritme goed vinden en maakte goed tempo. De laatste kilometer nog alles uit de kast en met een gemiddelde snelheid van 40,7 km/u gefinished, sneller dan ik ooit een tijdrit heb gereden. In het klassement betekende dit een 7de plek op een minuut van nr 1.

Volgende week rij ik in Gippingen. Een belangrijke wedstrijd want het is een nominatie moment voor de spelen. De wedstrijd van afgelopen weekend was daar een soort generale voor. Ik heb kunnen wennen aan mijn tegenstanders en weer wedstrijd gevoel kunnen opdoen. Vorig jaar ging het in Gippingen erg goed en het parkoers ligt me wel. Het is nu dus zaak om te herstellen om daar zo goed mogelijk aan de start te staan. Ik heb er alweer zin in

Ik hoor een renner door de telefoon het thuisfront op de hoogte stellen. “Ja, een valpartij. Nee, met mij is alles goed. Wel veel schaafwonden en ik zal de komende dagen wel stijf zijn. Mijn fiets is er erger aan toe: wielen, derailleur, ketting, shifter, misschien zelfs het frame. Mijn lichaam heelt wel weer, die fiets kost geld om te repareren.”. Het leek alsof hij de schade aan zijn fiets het ergst vond. Ik heb liever dat mijn fiets kapot gaat dan ikzelf. Het is namelijk helemaal niet vanzelfsprekend dat het lichaam weer heelt. Het hele peloton rijdt rond met littekens, sommige met een permanente beperking en een enkeling moeten stoppen met fietsen. Nee, als ik mag kiezen dan betaal ik liever alleen de schade aan mijn fiets.

Inmiddels weet ik het zeker, alle renners zijn bereid te vallen. Je merkt het regelmatig aan het gedrang in de koers en de risico’s die er genomen worden. Iedereen probeert ook een val te voorkomen, gezien de vele near misses en close calls. Een brul hier, een duwtje daar en snel even in de remmen knijpen. Soms schiet je iemand voorbij in een bocht: “Die is minder bereid om te vallen als ik”. Meestal gaat het goed. Val je toch, dan sta je zo snel mogelijk op, controleer je je fiets en rij je weer door. Als er niets uit het lichaam steekt kun je verder. Misschien gaat het dan niet meer van harte, maar je doet het wel. De koers gaat door en het liefst met jou er bij.

Wouter Weylandt was bereid te vallen en dat was hem vast ook al eens overkomen. Zijn naam kwam me slechts bekend voor, toch gingen de beelden door merg een been. Omdat ik zijn type ken, hem net als alle andere renners bewonder. Alsof hij een vriend is, die goede buurman van het land hiernaast. Hij stond niet meer op, controleerde zijn fiets niet en reed niet verder. De etappe was niet meer belangrijk, maar ik keek geschokt verder in de hoop goed nieuws te krijgen over zijn toestand. De podiumceremonie werd afgelast. “We weten nu waarschijnlijk meer dan er officieel bekend is”, klonk het sporza commentaar. Het werd een zwarte dag in de geschiedenis van het wielrennen.

Je moet bereid zijn om te vallen… Maar toch niet zo hard dat je er dood aan gaat? Of is dat nou eenmaal het risico van vallen, dat je verkeerd terecht komt?

Ik ben zelf ook nog even te zien op 58 seconden.

Ik had mijn cameraatje van 50 euro weer bij me om wat opnamen te maken en heb deze in de onderstaande registratie verwerkt.

Ik ga proberen de uitslagen zo snel mogelijk bekend te maken, maar het zit er dik in dat ik allerlei andere zaken aan mijn hoofd heb en er niet aan toe kom. Daarom kun je ook proberen zelf de resultaten op te zoeken. Het is altijd de vraag hoe snel deze beschikbaar komen, maar hou de volgende sites in de gaten (ik rij in C3):
- UCI Website
- UCI Para-cycling Track World Championships

De fiets wordt in de startmachine gezet (of wordt vastgehouden)
De renner stapt op de fiets en gaat klaar zitten
“Renner gereed?” klinkt het van de wedstrijdleiding, de renner bevestigd
“Tijdwaarneming gereed?”, de official bevestigd
De klok wordt gestart en de laatste 15 seconden van de klok tikken weg, met de kenmerkende piepjes

Op nul klinkt een afwijkend piepje en laat de machine los: de tijd en de renner starten.

In mijn hoofd heb ik deze start al zo vaak uitgevoerd. Elke keer als ik mijn ogen sluit sta ik weer aan de start. Volledig uitgerust, goed warmgereden, met perfecte focus. Als de startmachine losgelaten heeft begint de race pas echt. Ook die voer ik elke keer weer uit. Met de nuances van de verschillende disciplines, lettend op mijn techniek.

Als ik aan de binnenkant van mijn ogen kijk, dan zie ik nog maar één ding.

Het WK komt steeds dichter bij en ik merk dat mijn blik begint te vernauwen. Mijn focus wordt steeds beter, de komende 1,5 week bestaat mijn wereld maar uit één ding. Ik weet wat me te doen staat en wat ik moet doen. Nog even en dan mag ik los. Wat mij betreft mag het beginnen!