Het is al een tijdje geleden dat ik iets op mijn blog gezet heb en dan ineens het bericht dat ik in het gips zit. Geen zorgen, het was gepland! Een maandje gips om verbeteringen met lopen en fietsen mogelijk te maken. Hoe zit dat precies? Ik heb een beenlengte verschil van zo’n 2 centimeter. In combinatie met een minder functionerend been en enkel heeft dat er in mijn tienerjaren toe geleid dat ik schoenen kreeg met verstevigde wanden en een iets verhoogde hak en een inlegzooltje. Consequentie daarvan is wel dat de punt van mijn voet altijd iets lager in de schoen zit dan mijn hak, in spitsstand. Deze spitsstand heeft er in de loop der jaren voor gezorgd dat mijn kuitspieren verkort zijn geraakt. En dat wordt nu met gips aangepakt. Een maand lang krijg ik elke week nieuw gips. Elke keer dat ik nieuw gips krijg wordt de punt van mijn voet iets hoger gezet, waardoor de kuitspier op spanning wordt gezet. Gedurende de week rekt de spier dan uit totdat hij aangepast is aan de nieuwe positie. En het werkt echt! Ik voel aan het eind van de week dat de spier ontspannen is in de positie waar dat eerder niet zo was. Erg merkwaardig!

Aan het eind van deze maand wordt er een orthese voor me gemaakt waarmee ik, als het goed is, beter kan lopen en waarmee ik weer gewone schoenen kan dragen. Daarnaast kan er ook een orthese voor me gemaakt worden die de overbrenging van de kracht in mijn been op de pedalen tijdens het fietsen beter maakt. Twee grote voordelen die de nadelen van een maand gips ruimschoots goedmaken. Ik wil hier ook mijn werkgever en sponsor EclipseIT bedanken die me in dit traject op alle mogelijke manieren ondersteund!

En het mooie is, ik kan gewoon blijven fietsen met het gips! De specialisten van Frank Jol hebben een schoen gemaakt van gips waaraan een schoenplaatje is gemonteerd. En dat werkt uitstekend! Het stelt mij in staat om mijn conditie op pijl te houden en terwijl ik dat doe rek ik elke pedaalslag mijn kuitspier. Per uur komt dat neer op ongeveer 5000 rek bewegingen. En het is nog leuk ook, met name vanwege de reacties die ik krijg.
Hieronder mijn eerste test met fietsen met gips:

Ik heb er al twee weken op zitten, only two weeks to go! Ik ben erg benieuwd wat de resultaten gaan zijn als ik met de ortheses loop en fiets.

Dit was weer mijn eerste bericht in een lange tijd. Dit is niet omdat er niet veel gebeurd is, maar juist omdat er veel gebeurd is. Mogelijk dat ik dit nog in een volgend item uitleg.

Deze week is het dan zover, het Nederlands Kampioenschap op de baan staat op het programma. En ik heb er zin in. De afgelopen weken waren alle trainingen erop gericht om daar goed aan de start te staan. We hebben uitsluitend wedstrijdspecifiek getraind om alle details van een goede race onder de knie te krijgen. En daarbij valt genoeg te leren, het is meer dan dom hard rijden. En volgens mij ben ik er nu klaar voor, dus laat het maar beginnen!

Het NK vindt plaats op 28, 29 en 30 december in Apeldoorn. Het aangepast wielrennen waar ik in rijd is geprogrammeerd tussen het NK van de valide sporters en dat is natuurlijk prachtig. Op deze manier kunnen we profiteren van de organisatie rondom dit mooie evenement en is er voor toeschouwers veel te zien. Op 29 december komen de tandems in actie en de 30ste de cycling afdeling (waar ik in rijd). Eigenlijk wel jammer dat we op verschillende dagen rijden, want zo mis ik mijn tandemvrienden.

Het programma bestaat voor zowel cycling als tandem uit een omnium van een tijdrit van 1 kilometer en een individuele achtervolging van 3 of 4 kilometer (afhankelijk van categorie/geslacht). Een omnium houdt in dat er één winnaar bepaald wordt op basis van de uitslag van meerdere, in dit geval twee, races. Ook wordt er gebruik gemaakt van een ingewikkelde berekening, een zogeheten factor, om de verschillende categorieën met elkaar de kunnen vergelijken. Eigenlijk betekent dit dat het er niet zo zeer om gaat wie absoluut de snelste is, maar wie relatief de beste is binnen zijn categorie ten opzichte van de andere binnen zijn categorie. Zo wordt het mogelijk om voor de verschillende categorieën van cycling één eindklassement te maken.
De tijden van het NK worden ook gebruikt als kwalificatie voor het WK. Nog een goede reden om een optimale prestatie neer te zetten. Na het NK zijn nog twee mogelijkheden om kwalificatietijden te rijden, maar dit is op Alkmaar en ik heb gehoord dat de baan in Alkmaar iets langzamer is.

Zoals gezegd heb ik de laatste weken veel op de baan getraind met het baansprintersteam en de renners van CforCycling. En we gaan ook als één team naar het NK toe. Er is coaching, verzorging, techniek en materiaal om iedereen in staat te stellen een optimale prestatie neer te zetten. Alles is perfect geregeld en het voelt alsof ik in een gespreid bed plaats mag nemen. Ik hoef me alleen te richten op de prestatie, verder niets en dat komt de prestatie ten goede. De rest van het team start gelijk op de 28ste en ik sluit dan later deze week aan.

Door verschillende goede redenen doen een aantal van mijn maten niet mee aan het NK waardoor het deelnemersveld wat tegenvalt. Ik ken de uitspraak “degene die er niet zijn heb je al verslagen”, maar ik ga liever fysiek de strijd aan op het larikshout. Denk niet dat ik het hier over een heel groot peloton heb. Even snel geteld ken ik 8 man die aan de start zouden kunnen verschijnen, waarvan er 4 daadwerkelijk starten. Vanuit mijzelf maakt het feitelijk niet uit hoeveel er mee doen, ik wil gewoon mijn beste prestatie neerzetten.

Deze week rest mij nog rust, twee trainingen en het visualiseren van de race om voor te bereiden op de actie komende donderdag. Ik ben er klaar voor en heb er zin in. Heren (Bastiaan, Rolf, Teun), I will see you on the track!

En Team SVA (Birgitta, Hylke, Jeroen, Nils) en CforCycling renners (Natalie, Aafke, Margo):
Heel veel succes!

Het is alweer een tijdje stil op mijn weblog. “Is zijn rustperiode nou nog steeds aan de gang” vraag je je misschien af? Nou, dat is zeker niet het geval! Ik ben weer volop in training met de focus op het NK baan, als opstap tot de selectie voor het WK baan.

In mijn rustperiode heb ik bijzonder weinig gedaan. Logisch natuurlijk, anders zou het geen rust zijn. Maar rust betekent niet perse dat je niets mag doen. Je mag best een rondje gaan fietsen, als je maar niet te intensief aan de slag gaat. In mijn geplande 3 weken rust ben ik pas na 2 weken weer een rondje gaan fietsen. Daarna ben ik eigenlijk langzamerhand weer begonnen met trainen en was mijn rustperiode ten einde.

Op dit moment train ik veel op de baan. Meestal in Amsterdam, maar inmiddels ook enkele malen in Alkmaar en Apeldoorn. En voor het geval je het nog niet wist: dat vind ik super gaaf! Zeker als de snelheden hoger worden! Ik sluit regelmatig aan bij trainingen van CforCycling en train dan onder professionele begeleiding tussen en met een groep ervaren renners. Ik leer ontzettend veel de laatste weken!

Zo zijn we op zondag 5 december naar Sportpaleis Alkmaar gegaan voor een training achter de derny. Voor mij de eerste keer achter zo’n “brommer op de baan”. Het voordeel is dat je veel sneller kunt rijden zonder dat het veel energie kost, je rijdt tenslotte uit de wind. Met een snelheid van bijna 50 km/u is het nog best lastig op het juiste moment in te sturen. Maar na een aantal ronden gaat dat steeds beter. Ook kun je wennen aan de hogere trapfrequentie op deze snelheid. Echt een gave en goede training.
Hieronder staat een registratie van de training.

De focus ligt zoals gezegd nu op het Nederlands Kampioenschap op de baan in Apeldoorn eind december. De voorbereidingen zijn daarop gericht. Ik heb er nu al zin in omdat het een mooi evenement is om aan mee te doen en omdat ik weer een keer de competitie met anderen aan wil gaan. Dit is ook gelijk het kwalificatiemoment voor het Wereldkampioenschap op de baan in maart in Italië, dus een goede prestatie tijdens het NK is vereist.

En tot die tijd? Lekker veel op de baan rijden! Goede trainingen uitvoeren, veel leren en beter worden!

Op 15 en 16 Oktober heb ik meegedaan aan de Europacup Paracycling op de baan in Kaarst-Büttgen in Duitsland tijdens de SixDayNight. Voor mij stonden de 1000m tijdrit en de 3000m achtervolging op het programma. Ik ben met een super goed gevoel terug gekomen van deze wedstrijd, hieronder is te lezen waarom.

Om dat goed uit te leggen moet ik eerst iets verder terug in de tijd. Deze wedstrijd stond al een tijd in de planning, maar het was er lange tijd niet van gekomen op de baan te rijden, in februari had ik dat voor het laatst gedaan. Het velodrome in Amsterdam opende in September weer haar deuren dus voor mij de gelegenheid om mijn baanvaardigheden weer te testen. Maar in september was het ook nog erg mooi weer, dus ik stelde de terugkeer naar de baan telkens weer uit. Ik geef toe dat dit ook wel kwam omdat ik er wat tegenop zag. Het is toch anders en als het dan alweer zo’n tijd geleden is vormt dat toch een drempel.

Maargoed, woensdag 6 oktober was het dan toch zover. Ik kon het niet langer uitstellen, nog maar 10 dagen tot de wedstrijd en ik wilde daar zeker niet voor het eerst dit seizoen op de baan rijden! En gelukkig voeldehet bij de eerste paar trappen al gelijk weer vertrouwd en heb ik heerlijk gefietst! Totaal geen reden om nerveus te zijn dus. En leuk om weer bekende gezichten te zien van Natalie, Carlo, Birgitta en haar nieuwe fiets en natuurlijk Carolien, de trainster!

Ik raakte met Carolien aan de praat over wedstrijden en doelstelling van dit seizoen. Ze vroeg hoe ik de wedstrijd in Duitsland zou gaan aanpakken, wie er mee ging en wat ik van plan was. Ik had eigenlijk geen plan en ik ging er alleen naartoe. Ik ging om ervaring op te doen en hard te rijden, verder niet. Ik had niet nagedacht over wat er nodig was om een goede prestatie neer te zetten. Carolien ging met haar damesteam naar dezelfde wedstrijd voor de Kneissl Ladies Cup, die tegelijk met de Europacup verreden werd. Ze bood aan mij te helpen een goede prestatie neer te zetten door tijd vrij te maken tussen de wedstrijden van haar eigen team door om me te coachen ! Ik mocht zelfs met haar team Sprinters Velodrome Amsterdam meetrainen in Alkmaar als voorbereiding op het weekend!

Op 13 Oktober werd er door het team SVA getraind in Alkmaar en ik reed er tussen!
Na de warming up ben ik onder leiding van Carolien gaan werken aan de voorbereiding op mijn race. Eerst leren rijden met een tijdritstuur. Ik zag er best tegenop om daar mee te gaan rijden, maar het ging erg goed en het leek soms zelfs makkelijker te gaan dan in de beugels! Mijn volgende opdracht was starts te oefenen. Carolien legde me uit hoe ik een goede start kon maken: goed letten op de techniek, de houding, de kracht. Je merkt direct het verschil tussen een goede en minder goede start. Vervolgens moest ik een aantal ronden op tempo rijden om te kunnen bepalen wat mijn tijdsdoel ging worden. Na wat rekenen hebben we mijn doel gesteld op een eindtijd van 4:15 met ronden van 20,8. Mijn PR van het vorige seizoen stond boven de 4:30 dus het leek mij wat hoog gegrepen, maar het was een mooi doel! Als laatste kon ik nog een dicht wiel en een rollenbank van Carolien lenen. Ik ging met een volledig omgebouwde fiets weg uit Alkmaar en ik had helemaal zin gekregen om een goede prestatie neer te zetten tijdens de Europacup.

Nadat ik op vrijdag aangekomen was op de baan en mijn spullen klaar had gezet begon ik met mijn voorbereiding. Vandaag stond de 1000m voor mij op het programma. Ik bevond me in goed gezelschap, naast een aantal bekende gezichten waren ook de wereldtoppers uit Engeland aanwezig. Genoeg deelnemers om mijn prestatie mee te kunnen meten. Over de 1000m kan ik eigenlijk kort zijn, het ging niet goed. Ik reed wel een persoonlijk record maar ik had sterk het gevoel dat het sneller moest kunnen. Mijn concentratie was niet goed en het verzet voelde te licht aan. Had ik stiekem op een tijd onder de 1:20 gehoopt, het werd een 1:25,08. Een teleurstelling. Helaas was Carolien met haar team nog niet gearriveerd en kon ze me dus niet coachen. Het werd me de volgende dag duidelijk hoe belangrijk het voor me is dat ik gecoached wordt en welk effect dat heeft op mijn resultaat.

Zaterdag, de dag van de 3000m! Dit hadden we voorbereid en hier haddn we voor getraind. Ik stond helemaal op scherp. De starter begon af te tellen tot de start, ik voelde mijn been trillen van de spanning. Na het startschot zette ik aan en begon ik aan mijn race. Na een ronde kreeg ik van Carolien door dat ik niet snel genoeg gestart was en door moest versnellen. De ronden erna zat ik telkens een paar tienden onder de beoogde 20,8. Een paar ronden lang zat ik rond de 21 seconden en ik kon de laatste ronden weer terug versnellen naar de 20,8. Ik had een mooie vlakke race gereden en kwam in een tijd van 4:12,9 over de finish! Een super resultaat, ik was zelfs ruim onder de 4:15 geëindigd! Het was zwaar, maar niet super zwaar, ik had het idee dat er nog wel meer in zat. Ik was in ieder geval erg blij met mijn nieuwe PR.

Wat ik me niet gerealiseerd had was dat deze 3000m een kwalificatie was voor finaleplaatsen, de eerste 4 renners strijden in een kleine finale om het brons en in de grote finale om het goud. Na een tijd wachten werden de officiële resultaten bekend, ik was vierde en door naar de kleine finale! Gelijk kwam Carolien met me bespreken wat er beter kon. Ik had het idee dat mijn verzet te licht was, dus regelde ze een zwaarder verzet. Ook de start gingen we iets ander doen, ongeacht de starttijd moest ik de tweede ronde doorversnellen. Ook de rondetijden werden naar beneden bijgesteld, we gingen tenslotte voor een sneller tijd.

Het startschot klonk ten tweede male vandaag voor een 3000m. Ik voelde gelijk dat ik krachtiger kon aanzetten. Daarna doorversnellen zoals afgesproken met een rondetijd in de 19 seconden tot gevolg. “Goedzo, en nu vasthouden.” klonk vanaf de kant. Ik schrok bij de volgende doorkomst van het rondebord, 18,9! “Veel te snel!”, dacht ik, “Hoe ga ik dit volhouden, ga ik zo niet volledig instorten?”. Daarna volgde een ronde in dezelfde tijd. Hoe kon dit? Nu begon het zwaarder te worden en begonnen mijn benen pijn te doen, maar ik kon het verval beperkt houden. Langzaam gingen de rondetijden richting de 21 en kwam de laatste ronde er net boven. Mijn eindtijd was 4:08,59! Super, weer ruim 4 seconden sneller! En ik dacht dat 4:15 te hoog gegrepen was. En zelfs de eerste 1000m was ongeveer 2 seconden sneller dan de 1000m van vrijdag! Met deze ervaring komt een tijd onder de 1min20 ook dichterbij!

Ik geloof niet dat ik dit resultaat in mijn eentje bereikt had. Ik heb al eerder gemerkt dat ik goed reageer op de juiste prikkels van een coach en dit weekend is me duidelijk geworden dat dit effect op de baan nog veel sterker is. Elke 250m kreeg ik van Carolien feedback op mijn prestatie en kon ik bijstellen. Daarnaast heeft ze me zowel mentaal als fysiek voorbereid op de race. Haar ervaring op en langs de baan is goud waard!

Carolien, ontzettend bedankt! Helemaal super dat je dat voor mij hebt willen doen! Wat mij betreft heb ik deze tijd aan jou te danken!

En ook voor Carolien en haar dames was het een succesvol weekend! Natalie en Margo hebben het algemeen klassement van de Kneissl Ladies Cup gewonnen en Renate heeft als junior ontzettend goed gereden tussen het geweld van de Elite rensters.

Tegenwoordig heb ik een klein cameraatje bij me wat plaatjes te schieten. Hieronder een impressie van de SixDayNight.

En wil je mijn volledige kwalificatie zien van de 3000m achtervolging (met dank aan cameravrouw Renate):

Het was alweer een tijd geleden dat ik Limburg was om te fietsen. Om precies te zijn de Amstel Gold Race toerversie van 2009. Ik had voor dit jaar ook een kaart weten te bemachtigen, maar die heb ik op het laatste moment toch verkocht. De dag erna was het Nederlands kampioenschap en dan is 150km de dag ervoor toch iets te veel van het goede. Dus het is geen onwil dat ik niet in Limburg ben geweest, maar het kwam gewoon even niet uit.

Maar dit weekend was het weer zover, 2 dagen Gulpen en omstreken! Oud collega Eric gaat met zijn fietsclub ’t Muurtje elk jaar in September een weekendje weg om in alle gezelligheid te fietsen, te eten en te drinken. In de afgelopen jaren heb ik al verschillende keren met deze heren een toertocht gereden en deze keer was ook ik welkom tijdens het weekend. Als gelegenheidslid van fietsclub ‘t Muurtje.

Voor mij was er wel iets veranderd tussen nu en de laatste keer dat ik in Limburg was. Ik rij namelijk met een nieuw verzet. Had ik de vorige keer nog een triple met 50-42-30, nu rij ik op een dubbel met 53-39. En achter is het er ook niet veel beter op geworden van een 26 naar een 23 als lichtste verzet. Ik ben fysiek wel een stuk sterker geworden sinds de laatste keer dat ik in Limburg was, maar of het genoeg is de Limburgse bergen op te komen? Dit weekend zou het wel duidelijk worden.

Nadat we verzameld hadden bij het muurtje (ah, vandaar) gingen we richting onze twee vakantiehuizen. De radio sprak ons bemoedigend toe: “nog wat buien in het noorden, verder overwegend droog”. Naar mate we in de buurt van Maastricht kwamen werd het steeds donkerder en kon de zonnebril af. Op de plaats van bestemming regende het, en niet zo’n klein beetje ook. Het regende flink dus onze eerste fietsdag leek in het water te gaan vallen. Eerst maar eens de auto’s leeghalen en lunchen en dan kijken we daarna wel verder. En dit bleek precies genoeg, de buien waren weg dus we konden op pad.

We hebben een leuke rit gereden van zo’n 55 kilometer over veel van de aansprekende bergen uit de Amstel Gold Race. De Kruisberg, de Eyserbosweg, de Cauberg, de Keutenberg. Niet de minste bergen met stijgingspercentages tot 22%. Ook ik heb alle bergen fietsend bedwongen, al ging het niet altijd van harte. Ik moest geregeld terug naar een cadans van onder de 50 om boven te komen. Dat is zware krachttraining, want in plaat van 20 herhalingen moet je doorgaan totdat je boven bent. En ik bleek ook elke keer weer als eerste boven te komen, alhoewel dat op zich geen verrassing was omdat ik licht en getraind ben.

De dag erna zijn we richting het zuiden gefietst om de andere beklimmingen in de buurt te doen. Camerig en het drie landen punt zijn daarbij mijn favorieten. In plaats van korte en hele steile beklimmingen heb ik toch liever wat langere en meer geleidelijke beklimmingen zoals deze. Het laatste deel van de rit zijn we toch ook weer over de Kruisberg gegaan, en de Dode man, die ik niet kende. We hebben niet al te veel kilometers gereden maar wel leuke kilometers! Ik heb me wel vermaakt op de fiets.

En waar ik me misschien nog wel meer vermaakt heb is als we niet aan het fietsen waren. Alles was tot in de puntjes verzorgd. Het was wel duidelijk dat ze niet voor het eerst met elkaar op pad waren. Aan bijna alles was gedacht, eten, drinken, vuurkorf, hout. Was iets er toch niet, dan werd het gelijk gehaald! En wat een prachtig stel zijn die gasten van fietsclub ’t Muurtje. Het bier vloeide rijkelijk en naarmate de avond vorderde nam de gezelligheid toe. En daarmee het slappe geouwehoer, de sterke verhalen en de scherpe humor. Ik had zere kaken van het lachen! Mijn kaken hebben waarschijnlijk een betere training gehad dan mijn benen. Tot in de late uurtjes bleef het gezellig, buiten zittend rond het vuur.

Omdat ik zondag de Ronde van Lisse ging rijden moest ik eerder weg, maar ik twijfelde nog tussen zaterdagavond en zondagochtend. Om mijzelf in bescherming te nemen ben ik maar zaterdag aan het eind van de middag vertrokken. Als de BBQ aan gaat en de gezelligheid toe neemt, dan ben ik toch bang dat ik te weinig discipline heb en niet meer vertrek of op tijd ga slapen. Dus dan maar weg voordat de gezelligheid in volle hevigheid losbarst. Volgend jaar denk ik nog wel een keer na voordat ik me inschrijf voor een koers tijdens een weekend met fietsclub ’t Muurtje.

Heren, Bedankt, ik vond het Top!

Ik heb dit weekend voor het eerst mijn nieuwe Kodak Zx1 gebruikt om een beeldregistratie te maken van het weekend. Hier mijn eerste productie.