Afgelopen week is het seizoen weer echt van start gegaan met voornamelijk duurtrainingen om de basis te leggen voor de wegwedstrijden. Het eerste weekend ben ik met de renners van Team Sprinters Velodrome Amsterdam en C for Cycling in Limburg gaan fietsen. Allen top renners! Er zitten bijvoorbeeld meerdere Nederlandse kampioenen tussen. Toch mooi als je daar tussen rijdt.
Aansluitend heb ik met de Nederlandse selectie de wegen van Limburg onveilig gemaakt. Het is niet alleen leuk om samen te fietsen, maar ook erg nuttig. Er valt veel van elkaar te leren en je zet vaak net dat stapje extra om bijvoorbeeld in het wiel te kunnen blijven.
Het niveau verschil is nog best groot alhoewel ik niet ontevreden was over mijn prestaties. Ik besef me wel dat ik nog wat werk te verzetten heb.
Ik heb zin om weer te gaan koersen, in het peloton zitten en op snelheid rijden. Maar voor nu ligt het accent nog bij de basis leggen. Komend weekend rijden we met een deel van de selectie nog de 150km van de Amstel Gold Race en dan beginnen daarna voor mij de centrale trainingen op Papendal en gaat het koersen weer beginnen. Ik ben benieuwd hoe ik ervoor sta.

Begin februari ben ik met de Nederlandse selectie voor het WK Baan in Montichiari (waar we inmiddels weer van terug zijn, later meer hierover) in Lanzarote geweest voor een trainingskamp. Een super week! Lekker weer, mooie omgeving, veel gezelligheid! Een week met veel intensieve trainingen, totaal anders dan de trainingen op de baan waar ik de afgelopen winter zo’n beetje geleefd heb.

Ik had mijn cameraatje van 50 euro weer bij me om wat opnamen te maken en heb deze in de onderstaande registratie verwerkt.

Het rondje ringvaart is lange tijd mijn referentiepunt geweest voor mijn progressie. Kon ik datzelfde rondje nog iets sneller afleggen? En dan nog iets sneller. En weer. Nu weet ik beter. Die snelheid zegt niet veel. Je hebt tenslotte te maken met veranderende omstandigheden die het rondje elke keer verschillend maken. En elke keer weer zo snel mogelijk rijden is helemaal niet trainen, dat doe je heel anders, weet ik inmiddels. En toch kijk ik stiekem nog steeds naar mijn teller: zou ik weer sneller gaan?

Dit weekend heb ik twee rustige duurtrainingen afgewerkt bij mij in de buurt. Op zaterdag een rondje ringvaart. Ineens besef ik me hoe makkelijk dit me eigenlijk af gaat. Een tweetal jaren geleden, toen ik nog af en toe een rondje reed in plaats van ‘trainde’, was ik al blij als ik een rondje ringvaart met 30 km/u gemiddeld kon rijden. En dat lukte dan alleen als ik vol gas ging. Een tweetal jaren daarvoor had ik net een fiets gekocht en was het doel van die zomer om genoeg conditie te krijgen om überhaupt een rondje ringvaart te kunnen rijden.

En nu heb ik op zondag een rondje een heel andere richting op gereden. Het rondje ringvaart begint saai te worden. Ik rij er zo vaak, dat je ook wel eens iets anders wilt zien. Iets anders dan water aan de ene kant en weilanden aan de andere. Gelukkig kom je met een hogere snelheid in dezelfde tijd steeds verder dus heb ik een mooi rondje rond Leiden gereden, door de duinen en tussen weilanden door, om daarna toch weer op de ringvaart te eindigen.

Met een nieuw record was ik zaterdag niet bezig. Daar leent een rustige duurtraining zich ook helemaal niet voor. En toch, terwijl ik het rustig aan deed, stond mijn teller op 30km/u gemiddeld aan het eind. En mijn hartslag bleef netjes in zone D1. En dan het besef dat dit rondje 4 jaar geleden nog een enorme uitdaging was. En dat je twee jaar geleden jezelf nog binnenstebuiten moest trekken (zoals Gesink dat zo mooi zegt) om die gemiddelde snelheid te halen. En dat het nu als training saai en misschien zelfs net te kort is. Wat kan er veel veranderen in zo’n korte tijd.

Terug in Nederland en tijd om de afgelopen periode in Mallorca eens op een rij te zetten. Wat een avontuur, ik wil terug! Het was voor mij niet de eerste keer dat ik op Mallorca was, maar was de vorige keer nog vakantie, deze keer was het trainingskamp. En dat heb ik geweten ook. Niks op het strand liggen, naar de kroeg gaan en uitslapen. Dit is vroeg opstaan, hard trainingen en voldoende rusten. En dat gedurende 17 dagen en 16 nachten. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit langer van huis geweest ben, zeker niet op bijna non stop te sporten. Ik kon daarom een onzeker en nerveus gevoel ook niet onderdrukken bij vertrek. Gelukkig stonden op Papendal verschillende bekende gezichten op me te wachten wat gelijk het vertrouwen terug gaf. Iedereen had er zin in en we gingen als een grote familie eensgezind op weg naar het eiland. Bijna dan, want Nico en Martin zijn met de KNWU bus die kant op gereden. Eenmaal bij het hotel werden we ook met hen herenigd.

Omgeving

Mallorca is een prachtig eiland in de middellandse zee dat door menig wielrenner in het voorjaar gebruikt wordt om de basis voor het seizoen te leggen. Zo ook wij van het Nederlandse team aangepast wielrennen. Het eiland biedt een variëteit aan landschappen, zoals vlak, heuvelachtig en bergachtig, in combinatie met een prettig klimaat al vroeg in het jaar. En er is weinig afleiding waardoor de focus volledig op de training kan liggen.

Wij zaten in het hotel Playa Fontanellas in Playa de Palma. Een goed hotel met mooie appartementen, een ruime lounge en een prima restaurant. Mijn kamergenoten voor deze twee weken waren Gijs en Bastiaan.

De eerste week waren we met zo’n 17 personen, de tweede week groeide dit tot ongeveer 30. De groep bestond uit de atleten (tandemrijders, handbikers, een driewieler en de tweewielers) en de begeleiding, bestaande uit de coach, hulp coach, masseur, revalidatie fysio, krachttrainer en mechaniker. Een ontzettend gezellige groep waarmee je telkens in verschillende samenstelling aan tafels belande tijdens ontbijt en diner.

De dagindeling was erg eenvoudig en overzichtelijk:

- 08.00u Ontbijt

- 10.00u Eerste training (meestal fietsen)

- 12.30u Lunch en rust

- 16.00u Tweede training (fietsen of kracht)

- 19.00u Diner en rust

Op sommige dagen stond er een lange duurtraining op het programma waardoor het middagprogramma verviel.

De eerste week

Zwaar, zwaar en nog eens zwaar! In Nederland had ik deze winter nog niet langer dan maximaal 2 uur getraind, en dat was dan met korte pauzes ertussen (bijvoorbeeld bij stoplichten of tijdens de uitleg van de volgende training). De eerste dag in Mallorca mochten we gelijk 3 uur achter de tandems aan. Je rijdt dan wel in het wiel en dus uit de wind, maar je rijdt ook gelijk richting de 40 km/u. En je rijdt zo goed als non-stop. Dit in combinatie met mijn nieuwe fiets (in een later blogitem hier meer over) maakte dat ik het de eerste week best zwaar had. Het wennen aan de nieuwe positie op mijn fiets zorgde voor behoorlijke pijn in mijn onderrug, de intensiteit van de training voor een waarschijnlijk overbelaste pees en een dikke enkel. Dat laatste heeft me genoodzaakt een dag rust te nemen. In eerste instantie vond ik dat niet zo erg, wat er stond een duurtraining van 5 uur op het programma, maar op de dag zelf en daarna baalde ik behoorlijk! Niets aan te doen, gelukkig was de rust op deze dag voldoende om de volgende dag weer op de fiets te kunnen stappen.

De tweede week

Helemaal top! Ik voelde me geweldig en ik voelde me sterker worden. De problemen uit de eerste week had ik achter me gelaten: ik zat goed op de fiets en mijn enkel leverde geen probleem meer op. Deze tweede week was ook meteen de meest intensieve week met veel trainingen en geen rustdag meer. Volle bak aan de slag dus.

Een paar van mijn hoogtepunten

Groep inhalen op de Randa - Ik vind klimmen leuk! Of ik er goed in ben laat ik aan de beoordeling van anderen, maar ik vind het wel leuk! Tijdens een training waarbij we de Randa gingen beklimmen was ik in het dorpje even rustig aan het wachten op de dames tandems. Nadat zij aangesloten waren heb ik even vol gas gegeven. Met zo’n 30 km/u reed ik het eerste stuk omhoog, waarbij ik met groot verschil een groep andere wielrenners inhaalde. Dat gaf een ontzettende kick en een gevoel van macht! Heerlijk! Natuurlijk moest ik daarna terug naar een lager tempo om de rest van de beklimming te overleven.

Sprintje trekken met de tandem op de Soler – De beklimming van de Soler verliep best goed. In het begin kon ik nog aanhaken bij de voorste groep, maar die moest ik toch loslaten. In de buurt van de top kwam de tandem met Jelte en Katrien me voorbij. Ik had niet de fut om aan te haken, totdat ik Adriaan naar beneden zag rijden en hoorde roepen, ‘zet hem op, nog 2 bochten’. In dat geval wil ik er nog wel even voor gaan en sprong ik naar het wiel van de tandem. Na de laatste bochten perste ik er nog een sprintje uit. Jelte was verrast maar wist zijn wiel toch nog voor mij op de top te brengen. Maar wel een gaaf moment, en kapot dat ik was!

Reitze en ik

Verrassingstraining – We wisten niet precies wat we gingen doen, maar een gerucht vertelde ons tijdrittraining. En jawel, op een parcours van 6,6 km mochten we laten zien hoeveel energie we nog over hadden (het was bijna aan het eind van de 2de week). Uiteraard komt iedereen dan half dood over de finish, maar toen kwam het bericht: terug naar het begin en nog een keer rijden! Wat?!? Nog een keer?? Deze keer vertrekken per drietal en proberen de tijd van de beste te verbeteren. Best intensief om dat twee keer achter elkaar te doen. Maar er kwam nog een verrassing: weer terug naar het begin om nogmaals individueel de rit te rijden. De startopstelling was zo dat iedereen in theorie tegelijk over de finish zou komen, op basis van de tijden van de eerste tijdrit. Met deze opstelling kan iedereen op de voorganger gaan jagen, erg gaaf! Wat mij betreft een geslaagde driedubbele tijdrit training! De laatste verrassing was dat we daarna met z’n allen ging picknicken!

Tussen de trainingen door - Er moet gerust worden, veel gerust worden. Topsporters schijnen van nature lui te zijn. Rusten kun je op bed doen, wat veelal ook gebeurde, maar rusten kan ook op de banken in de lounge in gesprek met teamgenoten. Zo leer je elkaar beter kennen en kom je nader tot elkaar. Ik zocht meestal als een van de eerste de lounge op om even alleen te zijn en rust te vinden van de drukte in de hotelkamer. Maar ik zat er nooit lang alleen, al snel werd ik vergezeld door teamgenoten en in no-time zit er een groep gezellig te kletsen.

Ronde van Mallorca - De laatste trainingsdag deden we een lange duurtraining, zo’n 5 uur. De route was door Jorg uitgezet en leidde ons lang de grens tussen de bergen en het vlakke land naar de kust aan de andere kant van het eiland. Jaren geleden heb ik dit ook gedaan met de auto, nooit gedacht dat ik dit nog een keer op de fiets zou doen. Het was een prachtige dag, onbewolkt, niet te veel wind. Aan de andere kust hebben we lekker gelunched om daarna te terugrit aan te vangen. Totaal 155km gereden deze dag.

Laatste dag fietsen – De laatste dag stond in het teken van de thuisreis. Maar met de ronde van Mallorca van de dag ervoor in de benen had Esther voorgesteld om in ieder geval nog even uit te rijden. Prima idee, dus ik ging mee, 09.00u vertrek bij het hotel. Omdat de klok die nacht een uur vooruit was gegaan was het dus eigenlijk zelfs 08.00u. Het was een prachtige dag, het was nog rustig op de wegen en we hebben zo op onze eigen manier afscheid kunnen nemen van de wegen waar we de afgelopen weken zo intensief op getraind hebben.

Eindtotalen
In totaal heb ik deze twee weken iets meer als 50 uur op de fiets gezeten en daarbij ruim 1300km gereden. Ik heb de Randa 7 keer beklommen, waarvan 1x van de steile kant en waarvan 1x met een gemiddelde snelheid van net iets boven de 17km/u. De hoogst behaalde snelheid ligt net iets onder de 70 km/u in het kielzog van een tandem. Ik ben 3,5 kilo afgevallen bij de verbranding van een geschat aantal van 40.000 calorieën.

En heeft het gewerkt, dit trainingskamp? Absoluut! Gevoelsmatig heb ik grote stappen gemaakt en het heeft mijn enthousiasme alleen nog maar verder aangewakkerd! Ik wil meer en harder trainen om nog beter te worden! Ik heb erg veel zin in het seizoen en alle aankomende trainingen en wedstrijden!

Aan iedereen die erbij was bedankt voor de geweldige weken en bijzondere ervaringen! Voor iedereen die er niet bij was, er is nog veel meer te vertellen, dus vraag het me gerust als je me spreekt!

Groepsfoto

De Randa

 

De Soler

Ik heb al een aantal weken mijn nieuwe baanfiets in het bezit, maar door opstartproblemen heb ik er nog nauwelijks op kunnen rijden. Slechts een paar kilometer tot nu toe. Als je elke keer de baan moet verlaten omdat de achterband lek is geeft dat niet veel vertrouwen. Gelukkig heb ik het defect niet met een val moeten bekopen en kan ik het verhaal zonder letsel navertellen.

Maar nu is het euvel opgelost! Gisteren heb ik een volledige training op de baan af kunnen werken op mijn nieuwe fiets. En het rijdt super, zo’n nieuwe fiets, want hij loopt lekker soepel en hij zit geweldig. Het doet me ook goed als meerdere trainingsgenoten even bij de fiets komen kijken en complimenten geven over het uiterlijk. Ik zie het nog wel gebeuren dat er binnenkort een heel stuk meer van rondrijden. Het is tenslotte een bijzonder mooi frame voor een bijzonder mooie prijs.

De training van gisteren moest een intensieve training worden. We hebben dezelfde training in meerdere varianten uitgevoerd: grote groep op de blauwe lijn, vier rijders op de zwarte lijn die een rondje moeten pakken. Als je weet dat de grote groep tussen de 35 en 39 km/u rijdt, dan moeten de vier rijders op de zwarte lijn in de 40 rijden om het rondje te pakken. Voor een van de oefeningen was de groep iets te groot waardoor het intensieve deel van de training in het niet viel bij het rondjes rijden in de groep. Bij de andere oefeningen kwam iedereen vaker aan de beurt en werd de hartslag aardig omhoog gejaagd. Al met al een leuke training.

Ook interessant om eindelijk een baantraining te doen met de Edge 705 die van alles registreert. Effectief hebben we anderhalf uur gereden in een kleine twee uur training. In deze anderhalf uur hebben we net geen 54 kilometer gereden, wat neerkomt op ruim 35 km/u gemiddeld. Bij elkaar zijn dit ruim 250 rondjes, het verbaasd me dat ik niet duizelig ben geworden. Het verbruik kwam in deze training op net geen 2000 calorieën, ongeveer de hoeveelheid die je op een dag eet. Leuke gegevens en er zijn vast nog wat andere zaken te ontdekken als ik de gegevens wat nauwkeuriger bekijk.

Oh, en onze trainingster Carolien was er deze keer niet omdat zij haar Sprintteam moest coachen bij het Nederlands Kampioenschap Sprint Omnium voor Amateurs. En met succes! Gefeliciteerd!

Nadat ik 3 jaar geleden met fietsen begonnen was had ik als doel de ringvaart rond te fietsen. Op dat moment leek dit een onneembare vesting. Een rit rond de ringvaart is voor mij 68 kilometer inclusief de rit er naartoe en vandaan. Hou daarbij in gedachte dat een fietstocht voor mij op dat moment niet langer was dan een kilometer of 3 naar het centrum dan weet je dat ik er nogal een uitdaging in zag. Maar na niet al te veel tijd wist ik deze afstand voor het eerst succesvol te overbruggen. Na een paar keer was het zelfs niet langer een uitdaging, maar werd het een mooi trainingsrondje. Op dat moment was voor mij de snelheid waarmee ik de ringvaart rond reed een graadmeter voor mijn conditie: Een hogere gemiddelde snelheid = betere conditie.

Sinds het begin van dit jaar is alles anders. Inmiddels train ik op een andere manier. Niet meer zo snel mogelijk een lange afstand overbruggen, maar juist een mix van verschillende trainingsarbeid. Sprinttraining, hersteltraining, rustige duurtraining, klimtraining, intervaltraining, et cetera. Het rondje ringvaart staat in deze planning bijzonder weinig op het programma. En als hij er al op staat, dan gaat het vaak niet vol gas. Prima natuurlijk, maar met alle trainingsarbeid van dit jaar wilde ik weer eens kijken of ik sneller rond kon en mijn eigen snelste tijd kon verbreken.

Afgelopen zondag leek het de laatste mooie dag van het jaar te worden, dus vond ik het een mooi moment om weer eens vol gas de rongvaart rond te gaan. Nadat ik eerst wat inspiratie opgedaan had door de start van het WK in mendrisio te kijken ben ik op de fiets gesprongen. Het was zo goed als perfect fietsweer, een temperatuur van rond de 18 graden en bijna geen wind! Heerlijk! Ik ben niet vol gas gegaan, het was tenslotte geen tijdrit, en heb goed op mijn vermogen en hartslag gelet. Ik wilde niet te veel in het rood gaan, dus niet te veel boven de 180 slagen komen.

Een groot gedeelte van de rit heb ik alleen gereden. Op het eerste stuk kon ik even inhaken bij een groepje, maar die reden mij iets te hard (45km/u) waardoor ik na een kilometer of wat weer afgehaakt ben. De laatste 15 kilometer reed ik richting een fietser voor me die, nadat ik hem ingehaald had, in mijn wiel ging zitten. Naar een paar kilometer nam hij de kop over. Aardge vent natuurlijk om dat te doen, maar eigenlijk wilde ik dat niet. Dus heb ik me af laten zakken om zelf weer in de wind te rijden. Maarja, daarna reed ik weer geleidelijk naar heb toe om hem weer in te halen, waarna hij weer in mijn wiel dook. En niet lang daarna nam hij de kop weer over. Het was niet ver meer dus hebben we dat laatste stuk om de beurt de kop genomen.

De snelheid van deze ronde was met gemak sneller dan ik eerder gedaan heb. 2 uur en 6 minuten over de 68 kilometer, zo’n 9 minuten sneller. En eigenijk was ik niet eens extreem vermoeid in tegenstelling tot mijn eerdere pogingen. De rest van de dag heb ik me rustig op de bank gesettled en de strijd in Mendrisio gevolgd. Het was een mooie dag!

Goh, wat was ik zenuwachtig voor de tweede baantraining gisteren. Geen idee waarom, maar de zenuwen gierde door mijn lijf. Misschien was het omdat ik dit keer zonder mijn maat Gijs ging, of omdat de lat zo hoog lag na mijn succesvolle eerste keer, misschien omdat ik vorige keer nog fouten mocht maken, maar nu niet meer. Alle vezels in mijn lichaam adviseerde mij niet te gaan, maar een half uur voor vertrek begon ik mijn spullen toch klaar te maken. Schoenen, helm, drinken en eten gingen de tas in. Woensdag had in nog een lekke band van mijn fiets vervangen en beide banden opgepomp, dus die stond al helemaal klaar. Toch nog even de spanning controleren en wat schetst mijn verbasing, andere band lek! Dit kon ik er eigenlijk niet bij hebben, nog meer stress. Wat nu, nog even snel de band vervangen? Dat gaat me niet lukken in 10 minuten. Bovendien geeft het niet veel vertrouwen in de baan op een fiets die spontaan lekke banden krijgt. Dan maar niet richting de baan? Dat zeker niet, nu ga ik doorzetten! Dan huur ik wel een fiets. Snel even de pedalen van de fiets geschroeft en in mijn tas gedaan om vervolgens op weg te gaan.

Op de baan aangekomen zag ik een hoop bekende gezichten van de week ervoor. De stress zakte al snel weg nadat ik me omgekleed had, de fiets afgesteld had en de baan opging. Het ging weer erg goed, ik zat in een mooi groepje en de oefeningen verliepen zonder problemen. We hebben onder andere een steigerung (3 ronden lang steeds iets sneller met 3 ronden rust) en een bloktraining (3 minuten rust, 2 minuten snel) gedaan, naast het standaard treintje rijden en het van kop af gaan werk. Ik kreeg nog wat aanwijzingen van meer ervaren renners die ik uiteraard ter harte neem. Ik kijk nog wat te veel naar het wiel van mijn voorganger, ik zou wat meer vooruit moeten kijken en erop vertrouwen dat ik het wiel hou. Ook moet ik wat stabieler op de zwarte lijn rijden en minder naar de rode lijn wijken, maar als het goed is gaat ook dat beter met verder vooruit kijken. Ook de trainer was weer positief en had geen opmerkingen over mijn prestaties. Al met al heerlijk 2 uur op de fiets gezeten! De volgende keer heb ik vast geen last van stress meer.

Gisteren was het dan eindelijk zover: de eerste baantraining!

Bij het Velodrome in Amsterdam zijn de trainingen ingesteld om iedereen die dat wil veilig op de baan te laten rijden. Je kunt natuurlijk ook gewoon iedereen de baan opsturen en zelf uit laten zoeken hoe de regels zijn, maar de ervaring leert dat dit met nogal veel ongevallen gepaard gaat. Dus zijn er trainingen met oplopend niveau die je klaarstomen om met vrije trainingen mee te doen. De trainer bepaalt of je door maar naar het volgende niveau. Alsof je weer in de klas zit. Mijn training was een gecombineerde training, een kennismaking en een introductie, waarin niveau 1 en 2 behandeld werden. Met hopelijk aan het eind een goedkeuring om door te mogen naar niveau 3.

Vanaf het binnenterrein ziet de wielerbaan er indrukwekkend uit. De bochten zijn ongelofelijk steil! Ik ben blij dat ik er niet haaks tegenop hoef want het lijkt me een helling van zo’n 100% (de site vertelt me dat het zelfs iets meer is). Maar dan nog, om deze bochten te kunnen nemen moet je aardige snelheden halen, anders glijd je er zo uit. Ik ben iets geïntimideerd, maar ik heb zin om de baan op te gaan. Laat de training maar beginnen!

Na wat voorbereidingen, zoals het klaarmaken van de fiets en het omkleden, stonden we met een groep van 16 mannen en vrouwen tegenover onze trainer Caroline: een ervaren baanwielrenster die naar eigen zeggen streng maar rechtvaardig is. We krijgen een uitleg over de baan, waar wel te rijden en waar niet te rijden, wat wel te doen en wat niet te doen, hoe op de commando’s Gas en Blijf te reageren. Vervolgens gaan we de baan in, eerst op het rechte stuk, wat redelijk vlak is. Hier moeten we tussen wat pylonen door slalommen. Het is even wennen, maar het gaat best goed. Natuurlijk wordt het ons steeds moeilijker gemaakt waardoor ik toch nog een pyloontje mis, maar ik krijg wel aardig gevoel voor de baan en de nuances van hellingen.

Vervolgens mogen we rondjes gaan rijden. Eerst over het beton op de binnenbaan om vervolgens langzaam snelheid te maken om de echte baan op te gaan. Op de lagere snelheden voel ik me niet stabiel, dus ik voer de snelheid op. Al snel rij ik in de baan en door de bochten. Dit is gaaf! Uiteraard rijdt niet iedereen met dezelfde snelheid, dus er moet ingehaald worden. Op de baan doen we dat aan de rechterkant. Met andere worden, het snellere verkeer zit hoger in de baan. Dan hoor ik Wim, de assistent trainer roepen dat ik niet te hoog moet gaan, ik zit dan al bijna boven in de bocht. Voor mij het besef om niet te overmoedig te worden want ik voel me al snel vertrouwd in de baan, terwijl ik eigenlijk nog niks weet.

In het tweede deel leren we in een treintje te rijden. Deze vaardigheid is belangrijk tijdens vrije trainingen. Je leert hier met mensen dicht om je heen rijden, te anticiperen op je omgeving, goed kijken, op je lijn te blijven en van kop af gaan. Eerst gaan we in twee groepen achter de trainers aan, daarna moeten we het zonder trainers doen. Het is veel tegelijk en soms gaat het wat rommelig, maar iedereen leert snel en het begint te lopen. Ook in het treintje zit ik prima, alhoewel ik af en toe net iets te dicht op mijn voorganger zit.

Aan het eind van de training staan we naast de baan voor een evaluatie. De trainer is tevreden en vond het over het geheel goed gaan. Toch een spannend moment, ik wil graag door naar het volgende niveau en een bevestiging hebben van mijn goede gevoel. Maarja, een trainer ziet geen gevoel en kijkt naar de prestatie op de baan. En de vraag is of mijn gevoel zich in de juiste prestaties vertaald heeft. De uitlag is dat de meeste deelnemers geslaagd zijn, sommige helaas niet. En ik? Ik ben geslaagd, met de complimenten van de trainer, en mag door naar niveau 3!

Nee, Jan-Paul, ik kom komende week geen ontslag nemen, don’t worry.

Zo, eerst mijn werkgever even gerust gesteld. Want ik heb geen nieuwe baan gevonden, maar ik ga de baan op! Morgen is het zover, een introductie in het baan wielrennen. Ben benieuwd hoe dat is. Niet meer schakelen, een fiets zonder remmen, een vast verzet dus de benen niet stil kunnen houden, bochten met een hoek van 45 graden, invoegen, uitvoegen, rode lijn,, blauwe lijn, de cote d’azur. Allemaal nieuwe ervaringen staan me te wachten. Alleen deze quote van de site van het Velodrome Amsterdam baart me wat zorgen: “Blijf zitten, ga niet staan op de pedalen. Op de weg ben je waarschijnlijk gewend om tijdens het gaan zitten heel even je benen stil te houden. Op de baan vlieg je onherroepelijk over je stuur heen.“.
Benieuwd wat mijn ervaringen zijn, hou mijn log in de gaten!