Daar staan ze dan, de vijf deelnemers aan het Nederlands Kampioenschap Cycling in Amersfoort. Klaar voor de start en voor de strijd. Een strijd om de eerste plek. Een enigszins ongelijke strijd, dat wel, want we behoren niet allemaal tot dezelfde categorie, maar een strijd nietemin.

Even een klein beetje uitleg: we hebben allemaal een andere beperking die eigenlijk nauwelijks met elkaar te vergelijken zijn. De UCI heeft daar een oplopssing voor gevonden door iedereen functioneel, dus op basis van wat je nog kunt, te classificeren. Zo zijn wij over 3 categorieen verdeeld, waarvan ik samen met teamgenoot GB in de ‘zwaarste’ categorie, C3, zit. RM zit in C4 en RvM en BG zitten in C5. In C5 zitten bijvoorbeeld renners die wel volledige functionaliteit hebben in hun benen, vandaar de ongelijke strijd. Waarom rijden we dan tegen elkaar en niet per categorie? Dat is gedaan om de rood-wit-blauwe trui uit te kunnen reiken. Dit mag gedaan worden als er minimaal 3 renners aan de start staan. Rijden we per categorie, dan kan er geen trui uitgereikt worden, rijden we samen, dan wel.

Goed, nu de race. De wedstrijd vond plaats op het parcours van WV Eemland in Amersfoort. Een parcours van 1,5 kilometer in de vorm van een driehoek met een heuveltje over een weg. We rijden tegelijkertijd met de tandems, alleen duurt hun wedstrijd 1,5 uur en drie ronden en onze wedstrijd 1 uur en 3 ronden. Vooraf was er tussen ons 5 discussie: Gaan we direct koersen of blijven we bij elkaar tot 45 minuten en gaat het dan los. Zelf wilde ik gelijk koersen. Je loopt dan hetrisico er direct af temoeten als je niet goed bent, maar aan de andere kant, als je goed bezig bent hoef je ook niet in te houden. Maar gezamelijk werd besloten toch bij elkaar te blijven.

Bij de start gingen de tandems er gelijk als een speer vandoor! Ik kwam gelukkig snel op gang en kon het in het wiel gaan zitten van een tandem. Achter mij zaten de andere Cycling mannen op een gat van 20 meter. Wat te doen? We hadden de afspraak gemaakt samen te blijven, dus moest ik me laten afzakken? Ik besloot het even aan te kijken in de hoop dat ze het gat dicht zouden rijden. En dat gebeurde gelukkig, dus we kwamen in een groep te zitten met 2 tandems (een dames en een heren koppel) en 5 C-mannen. Deze groep bleef een groot deel van de wedstrijd samen. Er werd nog een poging ondernomen om het gat naar de andere tandems te dichten, maar dat bleek niet haalbaar. Dus tempo houden en bij elkaar blijven.

Na een minuut of 40 werden we ingehaald door twee tandems en werd er en-groupe geprobeerd aan te haken. Dit lukt twee ronden lang waarna ze toch te snel bleken te rijden, in ieder geval voor een deel van onze groep. Want het resultaat van deze versnelling was dat 1 C-man gelost was en dat 2 C-mannen het tempo wel konden blijven volgen en weg waren. Voor mij ging het te snel, dus ik bleef samen met de twee tandems en een andere C-man. Een gevecht voor plaats 3 en 4.

Niet veel later werden we wederom ingehaald door een tandem. Deze keer nam ik het initiatief om aan te haken. De damestandem volgde in mijn wiel en we waren los! De andere tandem en C-man konden/wilde niet volgen waardoor ik nu op de derde plek lag. Het was nog ongeveer 15 minuten tot de finish, die ik moest overbruggen in het wiel van deze twee tandems. Het tempo lag ineens een stuk hoger dan in de eerste 45 minuten van de wedstrijd. Geleidelijk werd ik richting het rood gedwongen en werden de ronden steeds zwaarder. 2,5 ronden voor het eind kon ik niet meer volgen en moest ik lossen bij de tandems. De tandems versnellen net iets sneller uit de bochten en de heuvel op en het aanhaken had me veel energie gekost. Uiteindelijk zat ik te ver n het rood om het nog langer te volgen. Gelukkig had ik geen dreiging meer van achteren dus ik kon eenvoudig soleren naar de finish en mijn derde plek zeker stellen!

Voor mij was de derde plek het hoogst haalbare resultaat! Ik had niet de illusie de C5 mannen te kunnen verslaan, maar had stiekem wel gehoopt C4 te kunnen verslaan. En dat is gelukt.
Na de race mocht ik op het podium de bronzen plak in ontvangst nemen en kregen RvM en BG respectievelijk het zilver en goud omgehangen. En als klap op de vuurpijl werd BG in het rood-wit-blauw gestoken!

Later meer hierover.

Op zaterdag 3 april stond ik aan de start van de eerste tijdrit van WV Snits in Warns, Friesland. Tja, wat zal ik zeggen. Ik heb geen idee of ik het goed gedaan heb of niet. Ik kan me niet echt meten met andere deelnemers want dat is een ongelijke strijd: 2 benen tegen 1 en een half been. Niet zo gek dat ik ergens achteraan de uitslag bungel. Bovendien heb ik dit jaar een amateur A licentie genomen op aanraden van de bondscoach en dan kom je ineens in een categorie met heel veel snelle mannen.

Dus moet ik het als een strijd met mezelf beschouwen. In dat geval heb ik deze keer van mezelf verloren. Ik heb niet het idee dat ik er alles uitgehaald heb. Ik was niet goed geconcentreerd. Ik werd afgeleid doordat ik mijn stuur niet goed kon vasthouden. Met mijn nieuwe wielen met 5cm hoge velg rijden in deze winderige omstandigheden in de tijdrit positite was ook niet eenvoudig: erg onstabiel. Ik ging bijna onderuit nadat ik een klap kreeg van de wind na een geparkeerde auto. Ik kreeg nog de tip van Nynke (winnaar bij de elite-dames) om te proberen snelheid te houden, want dan heb je minder last van de wind. Ik heb mijn best gedaan.

Eigenlijk kan ik met een gemiddelde van net boven de 34 km/u best tevreden zijn gezien het feit dat het grootste gedeelte van het parcours tegen wind was. Maar toch hou ik een onbehaaglijk gevoel dat het beter had gekund. Het lijkt zo makkelijk, gewoon x kilometer zo hard mogelijk rijden. Maar tijdrijden blijkt een kunst te zijn die je moet beheersen en dat is iets dat ik nog moet leren en me eigen moet maken. Op naar de volgende keer!

Tijd om weer eens krachten te meten met de pro’s. Althans, voor mij lijken het pro’s, maar feitelijk zijn het clubgenoten die er plezier in hebben tegen elkaar te strijden. En blijkbaar maakt een mooie dag als vandaag het beste los in iedereen want het was druk op de baan! Ik schat zo’n 70 renners in alle soorten, maten en klassen. En ik zat er tussen, naar later bleek nog steeds in mijn eigen klasse.

De donderdag is de competitie avond voor de trimmers, maar ook de licentiehouders mogen, buiten meededinging, meedoen. Zo ontstaat er al snel een grote groep, enerzijds met renners die bezig zijn met de competite, anderzijds met renner die gewoon een avondje komen trainen. Met een peleton van 70 man/vrouw dus volle bak. En ik reed er als groentje tussen.

Tijdens het inrijden raakte ik in gesprek met Lennard, medewerker van mijn fietsenmaker en daarom een bekende. Van hem kreeg ik een gouden tip:”Hou de rode nummers in de gaten!”. Alle deelnemers krijgen bij inschrijving een nummer die opgespeld moet worden, de trimmers krijgen een grijs nummer, de licentiehouders rijden met rode nummers. Maar waarom moet ik dan de rode nummers in de gaten houden?

De rode nummers identificeren licentiehouders. En licentiehouders zijn over het algemeen sneller dan de trimmer. Licentiehouders mogen zich niet met de wedstrijd bemoeien en hangen daarom vaak achterin het peleton, maar laten niet zo snel een gat vallen. Als je dus uit het peleton dreigt te raken moet je een rood nummer opzoeken en in het wiel duiken, hij houdt aansluiting met het peleton en jij daarmee ook. Geweldige tip, gaan we doen!

De wedstrijd start traditioneel met twee ronden inrijden waarna het los gaat. De snelheid wordt vooraan opgevoerd en ik duik achter een rood nummer. Op deze manier kan ik in het peleton handhaven, althans, voor nu. Want ik merk dat ik in het rood moet om bij te blijven en na twee rondjes is het over, ik begin er doorheen te zakken. Maar ineens voel ik een hand op mijn rug en krijg ik van een rood nummer een zetje terug het peleton in. Op die manier kan ik toch nog iets langer bijblijven, maar dan in het echt over. Lossen dus.

Ik draai rustig mijn eigen rondjes en wacht totdat ik weer opgeslokt wordt door het peleton. Maar helaas moet ik ze weer snel laten gaan omdat ze net op snelheid raken voor een tussensprint. Weer even afwachten en een nieuwe poging doen. Deze tweede poging slaagt wel en ik zit weer in het peleton, uiteraard weer in het rood. Het zal dus niet lang meer duren voordat ik moet lossen, maar ik wil dat moment zo lang mogelijk uitstellen. Om het moment dat ik echt niet meer kon, met een hartslag op de 190, krijg ik weer een zetje. Terug het peleton in, weer aanzetten, nog dieper gaan.

Nadat ik voor de tweede keer uit het peleton ben geraakt en het daarna voor de tweede keer niet lukt om weer aan te klampen ben ik uit de baan gegaan om niet een rijdende chicane te vormen voor de overige rijders. Met brandende kuiten en een brandende dorst lever ik mijn rugnummer in en vertrek ik redelijk voldaan naar huis. Redelijk voldaan omdat het beter ging dan de vorige keer alleen had ik graag in het peleton blijven hangen en niet moeten lossen.

Thuisgekomen analyseer ik de gegevens en zie ik het onderstaande als resultaat. De pieken in de hartslag en snelheid zijn de momenten dat ik in het peleton zat.

Gemiddelden per ronde

Het vermogen van rond de 250 is voor mij in het rood, maar normaalgesproken niet zo erg dat ik een hartslag van 190 haal. Tijdens een training hou ik een gemiddelde van 250 watt makkelijk vol gedurende een aantal minuten. Waarom hier niet? De oplossing zit in de pieken in het vermogen tijdens een wedstrijdronde ten opzichte van een training waarin de verdeling geleidelijk is. Ter illustratie de 3de, 4de en 5de ronde in de bovenstaande grafiek hieronder nogmaals in detail afgebeeld. Hier is duidelijk te zien dat ik na elke bocht weer op gang moet komen door aan te zetten en daarmee eigenlijk na elke bocht een korte sprint moet leveren. Gemiddeld niet zo hoog, maar het sloopt je na een aantal ronden helemaal! Misschien moet ik mijn training hier ook maar eens op gaan richten, wil ik nog een keer mee blijven rijden met het peleton. Al met al een leuke en leerzame avond, blij dat ik heb meegedaan!

Vermogen per ronde

Vol goede moed sta ik aan de start van mijn eerste wedstrijd. Eigenlijk een trainingswedstrijd, maar het voelt als een echte wedstrijd. Locatie: ter Spekke in Lisse, de baan van mijn wielren vereniging RTV de Bollenstreek. Het startschot gaat zo vallen.

Ik denk nog even terug aan de twee rondjes inrijden die ik zojuist gedaan heb. Even samen met een clubgenoot mijn eerste rondjes op de baan gedaan, een paar verkenningsronden. Eigenlijk is het redelijk recht toe, recht aan. De baan is 1,5 km lang en heeft de vorm van een rechthoek. De ene helft is geasfalteerd en de andere helft is bestraat met straatklinkers. En er zit zelfs een kleine beklimming in over een weg die toegang geeft tot het binnenterrein.

“Mooie bochten”, zeg ik tegen mijn clubgenoot, “hier kun je vast vol gas doorheen op racesnelheid”. “Nou”, krijg ik als antwoord, “dan moet je echt wel een beetje inhouden”. Dat antwoord verrast me wel. Of ik schat de bocht verkeerd in, of de racesnelheid. Ik ben bang voor het laatste.

Voordat we starten klinkt er een korte instructie. Peter geeft de eerste twee ronden de snelheid aan, daarna gaan we los. Dus eerst rustig Peter volgen en hem niet inhalen.

Het peleton komt op gang. Na een halve ronden rijden we al ruim 35 km/u. Dit gaat wel snel, en erger nog, dit is pas inrijden! Wat gaat er gebeuren na die eerste twee ronden? Nou, dat heb ik geweten… Toen de race exht begon heb ik twee bochten kunnen aanhaken waarna ik eraf gereden werd. Ik zat gelijk in het rood en kon echt niet harder. Zelfs de ronden daarna heb ik bewust moeten inhouden om mijn hartslag enigszins te laten dalen. Gedurende de duur van het wedstrijduur ben ik nog verschillende malen ingehaald door de andere rijders. Ik ben niet blij met mijn prestatie, maar wel met het feit dat ik meegedaan heb en dat ik niet opgegeven heb. Een ervaring rijker, een illusie armer.

Hieronder een grafiek met daarin het gemiddelde geleverde vermogen, de gemiddelde hartslag en de gemiddelde snelheid per ronde. Zoals je kunt zien levert de derde ronde (de eerste ronde op racesnelheid) de volgende cijfers op: vermogen = 239 watt, hartslag = 184 bpm, snelheid = 36,6 km/u.