Het is gelukt! Ik ben Nederlands kampioen op de baan geworden! Op de laatste dag van vier volle dagen strijd mocht ik zelf aan de slag. En met goed gevolg, want aan het eind van de dag kreeg ik het Rood-Wit-Blauwe tricot en de gouden medaille om mijn schouders en werd het Wilhelmus gedraaid. Een fantastische afsluiting van het jaar en van een mooie trainingsperiode!

Sinds begin september sta ik onder contract bij het Landelijk Discipline Team Baan; Team Sprinters Velodrome Amsterdam. Ik ben geen sprinter, maar de overeenkomst is gesloten om een optimale voorbereiding te hebben richting het NK en begeleiding tijdens het NK. Ik heb in die tijd hard en specifiek getraind op mijn afstanden, de 3 kilometer individuele achtervolging en de 1 kilometer tijdrit. De laatste weken voor het NK begonnen beide afstanden steeds beter te lopen met als hoogtepunt een voorbereidingswedstrijd op 16 december in Alkmaar waar ik mijn beide persoonlijke records wist te breken.

Vorig jaar heb ik heel intensief naar het NK toegeleefd en werd het een enorme teleurstelling. Geen officieel NK en de medaille die ik verdiend had heb ik nooit gekregen. Dit jaar zat ik er een stuk meer ontspannen in om zo’n teleurstelling te voorkomen. Toch begon de spanning langzaam toe te nemen omdat ik wist dat ik goede kans maakte. Ik zag ook dat het een spannende strijd zou worden. Eén van mijn tegenstanders ken ik goed en ik weet dat hij een hele goede renner is, zijn nominatie voor Londen is daar het bewijs van.

De eerste twee dagen van het NK Baan ben ik als begeleiding meegegaan met team SVA. Super leuk om de renners waarmee je normaal samen in de baan traint te ondersteunen bij hun wedstrijden. Bidonnen vullen, praatje maken, rugnummers halen, als er wat nodig was dan ging ik aan de slag. Voor mij een ideale manier om te wennen aan de wedstrijd ambiance en ik kon ook gebruik maken van de vrije baanuren om te trainen en aan de baan te wennen.

Op mijn eigen wedstrijddag was ik al vroeg aanwezig om nog even in de baan te kunnen rijden en wat startjes te kunnen oefenen. Ik voelde wel wedstrijdspanning, maar het was niet blokkerend. Ik was goed voorbereid, mijn benen voelde goed en ik had vertrouwen in twee goede races.

Eerst de 1 kilometer tijdrit, 4 rondjes van 250 meter vol gas. Dood of de gladiolen. Volle bak starten en dan zien het verval te beperken. Het liep zoals gepland en gevisualiseerd, zoals ik al zo vaak getraind had. De start had iets scherper gekund en ik viel in de laatste ronde behoorlijk stil. Vooraf dacht ik een 1:19,0 te kunnen rijden, het werd een 1:19,033.

Daarna mocht ik 4 uur wachten tot mijn 3 kilometer. Dus even naar de tribune om familie gedag te zeggen, even naar buiten om wat frisse lucht te happen, wat eten, drinken, etc. Even op de rollenbank want mijn benen voelde als lood na de kilometer. Richting de 3 kilometer begonnen ze gelukkig weer goed te voelen. 4:05,0 was mijn verwachting voor deze afstand. Boven mijn PR, maar de baan en de omstandigheden waren anders en ik zelf ook.

Er zaten misschien wel duizend toeschouwers in het omnisport complex in Apeldoorn, maar ze verdwenen allemaal op het moment dat ik richting de start ging. Ik kon alles buitensluiten, behalve mijn fiets, de piepjes van de startmachine, mijn coach en de lijnen op de baan. De aanmoediging hoorde ik elke ronde, van mijn familie die zich over de baan verspreid hadden en in die ene bocht, waar mijn teamgenoten stonden. Ik kon stabiele rondetijden blijven rijden behalve de laatste ronden, maar toen was ik echt kapot aan het gaan. Ik had moeite om goede lijnen te blijven rijden omdat mijn coördinatie er helemaal aan was. Niet te ver naar buiten omdat je dan te veel meters rijdt, maar ook niet te ver naar binnen want daar liggen die rot blokken waar je niet overheen wilt rijden. Ik had in tijden niet zo afgezien! Ik had hulp nodig bij het uitklikken en afstappen en ik heb eerst even aan de balustrade gehangen. Ik had een 4:06,7 gereden, niet zo snel als ik gedacht had, maar meer zat er echt niet in. (Trouwens wel een nieuw Nederlands record in de C3 klasse)

Daarna was het wachten op het verlossende woord: had ik het omnium gewonnen? De podiumceremonie zou aansluitend aan de 3 kilometer zijn, dus ik ben direct die kant op gelopen. De jury was nog druk aan het rekenen, de bondscoach stond erbij. Alle deelnemers hadden een gelijk aantal punten, dus de gereden tijden zouden de doorslag geven. De bondscoach kwam met een stuk papier mijn kant op en knikte dat ik gewonnen had! Ik durfde het nog niet te geloven, eerst die trui en medaille om mijn schouders, dan was het zeker. Het podium werd omringt door fotograven. Ik zocht mijn familie tussen alle gezichten op de tribune. Ik werd gefeliciteerd, kreeg de rood-wit-blauwe trui, gouden medaille en bloemen. Even later schalde het Wilhelmus uit de luidsprekers. Eindelijk is het gelukt!

Het jaar 2011 is een bijzondere belevenis voor me geweest. Vijf jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik dit allemaal mee zou mogen maken. De hoogtepunten zijn te talloos om te noemen en overstemmen de dieptepunten met gemak! Iedereen bedankt die me geholpen en aangemoedigd heeft en vertrouwen in me heeft gehad. In het bijzonder mijn familie, mijn werkgever EclipseIT en mijn vrienden op de fiets van Team SVA en het Nederlandse team. Zonder jullie…

Fotocompilatie van het NK baan 2011 van team SVA

Het onderstaande verslag van onze wedstrijd heb ik geschreven voor de site van de KNWU.

+++++

Op woensdag 25 mei is de selectie aangepast wielrennen onder leiding van bondscoach Eelke van der Wal afgereisd naar Piacenza Italië, de eerste wedstrijd in een reeks van drie. Voor de selectie, bestaande uit tandems, handbikers en cycling-renners stond dit eerste weekend een wegwedstrijd en een tijdrit op het programma.

De wegwedstrijd werd gehouden op een criterium parkoers van 2,3 km in het centrum van Castel san Giovanni, nabij Piacenza. Het parkoers werd gekenmerkt door een aantal uitdagende bochten, wat in de verschillende wedstrijden tot valpartijen leidde, mede hierdoor ontstonden er veel afzonderlijke groepen renners. Jetze Plat en Johan Reekers konden zich goed voorin handhaven en legde na de sprint beslag op de respectievelijk tweede en derde plek. De tandem dames Kathrin Goeken en Samantha van Steenis reden lange tijd aan kop maar moesten aan de finish een Duits koppel voor zich dulden. Het heren tandem koppel Rinne Oost en Timo Fransen zat in de beslissende ontsnapping die uit de greep van het peloton bleef. De sprint leverde hen een derde plek op.

De volgende dag stond de tijdrit van 11km op het programma. Gedurende de ochtend kwamen alle renners aan de start om deze afstand zo snel mogelijk af te leggen. De H4 handbikers deden het wederom uitstekend met de winst voor Tim de Vries en een hele snelle tijd voor Laura de Vaan. Handbiker Mischa Hielkema pakte met zijn tijd de bronzen plak in de H2 klasse. Gijs van Butselaar (C2) eindigde met zijn vierde plaats net buiten het podium.
Het dames tandem koppel Goeken en van Steenis legde het parkoers als snelste in hun klasse af. De snelste tijd van de dag werd gereden door het heren tandem koppel Oost en Fransen die slecht 12:42,16 nodig hadden voor de afstand. De klasseringen van de andere Nederlanders waren: Jetze Plat (H4, 4e), Johan Reekers (H4, 6e), Nicole den Dulk (H2, 5e), Bastiaan Gruppen (C5, 6e), Teun Kruijff (C4, 11e), Sven Boekhoven (C3, 7e), Alfred Stelleman en Jelte Krol (Tandem heren, 6e).
Voor Goeken en van Steenis en Oost en Fransen leverde deze eerste plekken in de tijdrit hen tevens de zege in het algemeen klassement op.

Van der Wal kijkt tevreden terug op het evenement: “De renners verdienen complimenten voor de behaalde resultaten. Er is goed gepresteerd en dit evenement is een uitstekende voorbereiding op de aankomende wedstrijden”.
De selectie vertrekt vanuit Italië naar Zwitserland en vervolgens naar Spanje.

+++++

Tot zover het artrikel voor de KNWU, nu wat persoonlijke details. Ik ben gevallen in de wegwedstrijd, of eigenlijk meer weggegleden. Er zat een scherpe bocht in die ik te snel nam. Ik dacht hem te kunnen houden maar bij het uitkomen gleed mijn voorwiel toch weg. De schade valt mee, wat schrammen en blauwe plekken. Het meest vervelende is mijn zwaar gekneusde schouder, volgens de fysio hou ik daar nog wel wat weken last van. Op dit moment is mijn schouder dik en pijnlijk en kan ik weinig met mijn arm.
Tot het moment van mijn val ging de wedstrijd eigenlijk wel goed. Ik zat vanaf de start goed voorin en reed mee op kop van de koers. Daarachter werden de mindere goden gelost. Op een bepaald moment zakte het tempo iets in waarna er wat renners ontsnapte. Ik dacht dat de anderen het gat wel dicht zouden rijden, maar dat deden ze niet. De bondscoach riep vanaf de kant dat ik nu moest gaan, dus ik heb nog geprobeerd het gat te overbruggen, tevergeerfs, het tweede groepje bleek mijn plek tot aan mijn val. Na de val ben ik weer op de fiets gesprongen en ben verder gereden in de koers zonder nog veel te kunnen betekenen. Uiteindelijk kwam ik als 12de over de finish op ruim een ronde achterstand, maar nog niet eens al laatste.

Een dag later was de tijdrit. Een relatief eenvoudig parkoers van 11km. Maar hoe zou dat gaan een dag na de val? Mijn lichaam voelde goed, mijn schouder niet. Na het inrijden op de taxc ben ik met zo’n 15 minuten te gaan naar de start vertrokken. Daar heb ik geprobeerd of ik goed in de tijdrit positie kon liggen en dat lukte best aardig. De start ging nog wat onzeker, maar daarna begon het goed te lopen. Ik kom mijn ritme goed vinden en maakte goed tempo. De laatste kilometer nog alles uit de kast en met een gemiddelde snelheid van 40,7 km/u gefinished, sneller dan ik ooit een tijdrit heb gereden. In het klassement betekende dit een 7de plek op een minuut van nr 1.

Volgende week rij ik in Gippingen. Een belangrijke wedstrijd want het is een nominatie moment voor de spelen. De wedstrijd van afgelopen weekend was daar een soort generale voor. Ik heb kunnen wennen aan mijn tegenstanders en weer wedstrijd gevoel kunnen opdoen. Vorig jaar ging het in Gippingen erg goed en het parkoers ligt me wel. Het is nu dus zaak om te herstellen om daar zo goed mogelijk aan de start te staan. Ik heb er alweer zin in

Ik denk dat ik wel kan zeggen dat mijn eerste optreden bij het Nederlands Kampioenschap Baan een succes is geworden! Puur gekeken naar de resultaten, de eerste plek in het omnium en een persoonlijk record op de kilometer tijdrit, is het natuurlijk een succes (ondanks dat er altijd ruimte voor verbetering is)! Op de achtergrond blijft het rare gevoel dat het door het beperkte aantal deelnemers geen echt NK is te noemen. Geen huldiging, geen medaille en geen trui. “De medaille krijg je misschien nog wel eens”, kreeg ik te horen, wat mij doet afvragen of ik hem nu wel of niet heb verdiend. Ik heb geen trui gekregen, maar mag ik mezelf nu Nederlands kampioen noemen ? Ik weet het niet, het blijft onduidelijk. (update: Inmiddels weet ik het wel, nee, dat mag ik niet). Ik voel mezelf wel gesterkt door de gedachte dat ik gisteren de beste was en ik weet zeker dat ik ook als er meer deelnemers waren geweest de eerste plek bezet had.
De wedstrijd was ook een mogelijkheid om te kwalificeren voor het WK in maart. Op 18 januari wordt de selectie pas bekend gemaakt, maar ik krijg al positieve signalen van de bondscoach. Hij was tevreden met mijn optreden en tijden. Ik heb volgens mij laten zien dat ik de beste Cycling baanwielrenner van de selectie ben op dit moment.

En hoe zijn mijn races gegaan?
Na een goede warming up nam ik plaats in de startzone. Daar bleek dat we niet met de startmachine zouden starten, maar dat ik vastgehouden zou worden. Geen probleem, want dat ben ik gewend. Nadat ik op mijn fiets klaar stond bij de start en het signaal “renner gereed” gaf kon het beginnen. Ik zat te wachten op het piepsignaal, maar in plaats daarvan begon de speaker ineens af te tellen. Ik was zo geconcentreerd om de piepjes af te tellen dat ik pas bij het signaal start besefte dat ik op weg moest. Ik had nog wel een goede opening, maar dat was zeker sneller geweest als het op de normale manier gegaan was. Ik had de wielen van Natalie geleend en deze voelde super aan, het reed zo ontzettend soepel! Na 500 meter werd het wel zwaarder en liepen de rondetijden langzaam op. De eindtijd was een nieuw PR in 1:20,4. Ik was weggegaan op een tijd onder de 1:20 en dat had er wel ingezeten met een betere start denk ik. Maar op deze manier was dit ook zeker geen slechte tijd.

Op de kilometer ga je gewoon voluit tot je niet meer kan, bij de 3 kilometer ligt dat anders. Hier moet je proberen een tempo aan te nemen dat je kunt volhouden zonder teveel verval. We hadden hier de laatste weken veel op getraind en dit was het moment om het in de praktijk te brengen. We startten nu wel met de startmachine en de startpiepjes. Mijn timing was goed en ik schoot uit de machine. Na een halve ronde ging ik in aero positie en begon ik mijn ritme te zoeken. Het voelde gelijk goed. Het eerste rondebord toonde een 20,2, helemaal goed, want ik was op een schema van 20,3 weggegaan. Maar de rondetijden begonnen langzaam op te lopen richting de 21 seconden. Zo halverwege te race realiseerde ik me dat het veel te makkelijk aanvoelde, ik ademde niet zwaar en ik voelde mijn benen nauwelijks verzuren. Ik kon sneller, dus ik begon het tempo weer op te voeren. De laatste ronde reed ik weer een 20,3. De eindtijd was een 4:13, wat niet slecht is maar waarvan ik me realiseer dat het sneller had kunnen zijn als ik het tempo in het begin had vastgehouden en niet zo voorzichtig had gereden.

Beide races waren dus niet top, maar waren voldoende om in beide races eerste te worden en het omnium te winnen!

Wat een ervaring was deze dag! Super om aan dit evenement mee te mogen doen! Om als renner op het middenterrein rond te lopen. Er hing langs de baan een groot spandoek met “Hup Sven”, opgehangen door mijn familie die mij, samen met een vriend van me, kwam aanmoedigen. Tijdens mijn races hadden ze zich verspreid langs de baan zodat ik helemaal rondom aangemoedigd werd. Regelmatig vanaf het middenterrein even een blik op de tribune om te zwaaien en een duimpje omhoog te geven, het geeft een goed gevoel als ze achter je staan.

Ik was onderdeel van de goed geoliede machine van team SVA van Carolien. Ik hoefde me nergens zorgen om te maken en kon me richten op de wedstrijd. En ook prachtig om de andere renners van het team aan te moedigen bij hun wedstrijden en te feliciteren bij goede prestaties of een arm om ze heen te slaan bij minder goede prestaties. Het was een dag met een lach en een traan die als een hecht team met elkaar gedeeld werd.

Het was een wedstrijd waar ik een hele tijd naartoe geleefd heb, ik heb gepiekt maar er niet het optimale uitgehaald. Volgende wedstrijd het WK Baan in Italië?

Inmiddels ben ik weer geruime tijd terug in Nederland. Terug, na een enerverende anderhalve week Canada, waar we met het Nederlandse team hebben gestreden om wereldtitels. Tijd om terug te kijken op deze periode van mixed emotions.

Op vrijdag 13 augustus werd ik verwacht op schiphol, bij de incheck balie van de KLM. Onder het motto “beter te vroeg dan te laat” waren we, mijn ouders brachten me weg, al vroeg aanwezig. Nicole en Robin waren er ook al. En langzamerhand begon de rest van het team te arriveren. Er was een redelijke relaxte sfeer, maar ik voelde toch ook wel een beetje spanning. Het is een behoorlijke volksverhuizing, zo’n team naar de andere kant van de wereld brengen met alle fietsen en materialen. Gelukkig merkte ik dat de chef d’equipe en de bondscoach de zaken onder controle hadden wat mij ook een deel van mijn rust terug gaf. Na het inchecken van de spullen, het afscheid nemen van de familie en wat lummelen achter de douane ging de reis pas echt beginnen.

De bestemming was Baie-Comeau, Canada, ongeveer 650 km ten oosten van Montreal. Een hele afstand, welke we in etappes overbrugd hebben. Van Amsterdam met het vliegtuig naar Montreal, waar we met een colonne auto’s, via een overnachting in Quebec en pont overtocht aankwamen bij ons hotel, excuus, motel. Het motel was niet wat we ervan verwacht hadden maar we moesten het ermee doen. Dit werkt hetzelfde als in de tour de france, de organisatie regelt het verblijf en kent deze toe aan de deelnemende teams. In de wijde omtrek was alles volgeboekt door de organisatie. Verhuizen naar een beter hotel zat er dus niet in. Gelukkig kon de begeleiding de belangrijkste pijnpunten oplossen en heb ik in ieder geval een prima verblijf gehad.

We hebben de reis overleefd (deze vrijdag de 13de duurde inclusief tijdsverschil 30 uur) dus de focus ging nu naar de wedstrijden. Gelijk de eerste dag vertrokken we om het parkoers te verkennen. Een mooi rondje met wat pittige klimmetjes, mooie bochten en een lange afdaling. Ik hou wel van klimmen en deze dag voelde alles goed dus ik kreeg er zin in! De coach legde uit hoe het parkoers ingedeeld kon worden en met tips van teamgenoten was ik in staat steeds weer sneller te rijden. Buiten de trainingen was het zaak goed te eten en veel te rusten. Dus in de middag heerste er rust in het hotel en ’s avonds werd er een spelletje gedaan. Zo gaat een week erg snel en voordat je het weet gaat het echt beginnen.

Op de tweede dag van het WK stond mijn tijdrit op het programma. Na aankomst bij het parkoers was et eerste bericht dat Joleen en Nynke wereldkampioen geworden waren! Wauw, super! Fantastisch om ze te zien lopen in hun regenboogshirt! Na dit heuglijke feit was het zaak om weer te concentreren op mijn eigen race. Dus inrijden op de tacx. Een kwartier voor de tijdrit vertrok ik met Femke naar het startpodium. Ik merkte dat mijn fiets niet goed schakelde. Er werd nog snel naar gekeken en wat bijgesteld.

Eenmaal op het startpodium begonnen de zenuwen te zakken. Nu moest het gebeuren! In de afgelopen dagen hadden we het parkoers goed verkent en ingedeeld. Ik wist wat me te doen stond. Er werd afgeteld en ik werd op weg gestuurd. Hard aanzetten en snelheid krijgen. In aero positie liggen en snelheid maken. Op de eerste klim schakelde ik terug en de ketting begon te ratelen. De drie lichtste verzetten kon ik niet gebruiken omdat de ketting over sloeg. “Klote, gewoon doorrijden!” hoorde ik Eelke vanuit de auto roepen. Ook zonder die verzetten ging ik wel boven komen, dus gas erop. Het was vrij winderig dus op bepaalde momenten sloeg de wind behoorlijk tegen mijn voorwiel. En zeker in de afdaling waar je met 75 km/u in aero positie naar beneden rijdt is dat best spannend.

Ik was met mijn eigen race bezig. Goed blijven draaien, kracht blijven geven, momenten zoeken om te ‘rusten’. Rusten is relatief in dit geval, want dat is het verschil tussen 100% geven en 98% geven. De laatste paar kilometer heb ik alles gegeven en kwam ik kapot over de finish. Met last van mijn longen en een bloedsmaak in mijn mond arriveerde ik terug bij het team, waar ik langzaamaan weer tot rust kwam.

Later werd de uitslag bekend, een 12de plek. Een tegenvaller, want ondanks dat de tijdrit niet mijn beste discipline is ik had goede hoop op een top 10 klassering, misschien zelfs top 8. Er deden veel onbekende namen mee waarvan er toch een aantal beter waren als ik. Als mijn derailleur wel goed had gewerkt was ik waarschijnlijk niet anders in de uitslag terecht gekomen, het gat naar mijn voorganger was 1 minuut. Dus niet wat ik er van gehoopt had, maar het was zaak dit snel naast me neer te leggen en me te focussen op de wegwedstrijd van de volgende dag.

Tijd voor de wegwedstrijd. De start was pas om 16.00u dus ik heb de hele dag in het hotel gehangen wachtend op het moment dat we richting het parkoers gebracht werden. Na de controle van het materiaal (hij schakelde perfect) en het inrijden gingen Gijs en ik richting de start. Zoals vaker gebeurd in onze races werden de C1, C2 en C3 categorieën tegelijkertijd gestart. Na het intekenen (je handtekening zetten als teken dat je aanwezig bent) gingen we richting de startlijn. En we hadden perfecte plaatsen! Naast elkaar op de eerste rij. Voor ons was de eerste bocht zichtbaar met aan weerzijde een haag van toeschouwers. Links van ons stond een deel van onze teamgenoten klaar om ons weg te juichen, en ondertussen werder er foto’s gemaakt. Ik stond er echt op mijn gemak. Ik was er klaar voor, ik was ontspannen en nam de hele omgeving in mij op. Ik zocht nog wat contact met mijn teamgenoten en wenkte dat ik me goed voelde. De master of ceremonie begon het publiek op te zwepen. De seconden tikte langzaam weg en het gejuich werd harder. Ik voelde de spanning ineens opbouwen. Het was zover, hier had ik zo hard voor getraind. Nog even en we zouden er vandoor gaan. Het startschot klonk en iedereen zette aan. Ik kwam samen met het peloton in beweging. Ik probeerde mijn rechter voet in het pedaal te klikken, maar voordat ik er erg in had verloor ik mijn balans en viel ik naar rechts. Ik lag op de grond samen met nog twee andere renners. Zo snel als ik kon stond ik op en sprong ik terug op mijn fiets. Terwijl ik mijn rechter voet in het pedaal probeerde te krijgen kwamen renners me aan alle kanten voorbij. Ik kreeg mijn voet niet in het pedaal, waarom niet?! Ik keek naar beneden en zag dat de ketting er af lag. Op dat moment kwam de mecanicien me helpen. Hij gooide mij ketting erop en begon me te duwen. Ik klikte in de pedalen en ging achter het inmiddels verdwenen peloton aan. Niet alleen te tour wacht op niemand…

De vijf ronden heb ik geprobeerd het beste te maken van de race. Ik heb geen moment gedacht aan afstappen, je weet tenslotte nooit wat er nog gebeurd en welke mogelijkheden dat nog brengt. De eerste 3,5 ronden heb ik praktisch alleen gereden, hier en daar haalde ik een renner uit een andere klasse in. Daarna sloot ik aan bij een groepje van drie man uit de C2 klasse. Met hen ben ik naar de finish gereden waar ik op grote achterstand als laatste van mijn eigen klasse finishte.

Zonde, zonde, zonde… Dat is niet waarvoor je naar het WK gaat. De tijdrit viel al tegen en dit is natuurlijk helemaal een domper. Ik had graag, net als Gijs die een uitstekende race gereden heeft met een 7de plek als resultaat, de slechte klassering doen vergeten met een mooie uitslag tijdens de wegwedstrijd. Maar helaas werd het alleen nog maar erger.

Waarom ik gevallen ben? Moeilijk te zeggen, het ging allemaal zo snel. Een teamgenoot dacht gezien te hebben dat mijn ketting er al voor de start af lag. Maar dat zou ik toch gevoeld moeten hebben? Ben ik misschien geraakt? Zou kunnen, het was wel erg druk en krap tijdens de start. Ik heb wat foto’s gezien, maar die geven ook geen uitsluitsel. Behalve dat ik veel minder snel dan de andere gang maak en een rare zwieper maak met mijn stuur. Het zal mijn eigen schuld geweest zijn: spanning en weinig ervaring. Het is eeuwig zonde dat ik deze kans op deze manier heb laten liggen zeker omdat de vraag is of ik ooit nog zo’n kans krijg.

Terug in het hotel werd ik liefdevol door mijn teamgenoten opgevangen. Er werden armen om me heen geslagen en ik kreeg een knuffel. Pas later op de avond, na het diner, drong het echt tot me door. Ik zat samen met Gijs op de gang naar de uitslag te kijken. Gijs in opperbeste stemming over zijn behaalde resultaat, ik teleurgesteld starend naar de uitslag ‘wondering what could have been’.

En zo eindigde mijn WK avontuur. De laatste dag en de terugreis heb ik enigszins in een roes beleeft, steeds terugdenkend aan. Zo hou ik een dubbel gevoel over aan het WK: Ik heb een mooi evenement meegemaakt en ben dankbaar dat ik ervoor geselecteerd ben, maar de teleurstelling over de resultaten blijft. Het geeft me daarentegen wel motivatie om dit volgend jaar met goede resultaten te doen vergeten.

Andere foto’s gemaakt door Timo.
Andere foto’s gemaakt door Fred Homan.

Ik wil iedereen die me de laatste dagen succes gewenst heeft, persoonlijk danwel via de diverse media, nogmaals van harte bedanken! Het avontuur staat op het punt om te beginnen en het wordt tijd ook. Ik voel de spanning toenemen! Over een week is het wereldkampioenschap in Canada al van start gegaan, terwijl ik nu nog achter mijn eigen PC dit verhaal type. De tijd zal de komende week snel gaan en voordat je het weet ben ik weer thuis, met… tja, over de resultaten kan ik nu alleen nog maar speculeren. Ik ga in ieder geval voor het voor mij hoogst haalbare resultaat, what ever that may be.

Voor iedereen die eerste rang wil zitten en niets wil missen van het WK heb ik hier nog wat interessante links.
Benieuwd wanneer ik mijn wedstrijden precies rij? Zie het wedstrijdschema, maar hou wel rekening met 6 uur tijdsverschil. (Ik rij in C3)
Op de site van het WK staat een link naar een internet TV zender. Of deze zender de wedstrijde live uitzendt weet ik niet, dus hou hem in de gaten: escapades.tv
De resultaten van de wedstrijden worden ook online gezet, maar ik verwacht dat dit niet heel snel na de wedstrijden zal zijn. Gewoon even de volgende ochtend kijken en wie weet: Resultaten

Dit weekend ben ik bij een wedstrijd in Elzach, Duitsland, geweest. Voor mij een succesvol weekend met 2 eerste plaatsen in mijn klasse (C3), bij de tijdrit en de wegwedstrijd! Later zal ik in meer detail mijn ervaringen beschrijven.

Voor nu wil ik met jullie de gecombineerde uitslag delen die gemaakt is van de wegwedstrijd. Hierin heb ik als C3 rijder samen gereden met de C4 en C5 klasse. Tot mijn eigen verbasing wordt ik hier als 5e geklasseerd!? Ik kan dit bijna niet geloven en het zal me niet verbazen als deze uitslag nog herzien wordt. Maar om te bewijzen dat ik het echt niet uit mijn duim zuig heb ik de onderstaande foto gemaakt van de uitslag zoals deze bij het Rennburo hing na de wedstrijd.

Later meer.

Het afgelopen weekend heb ik voor het eerst van mijn leven meegedaan aan een internationale wedstrijd. In Zwitserland, om precies te zijn het plaatsje Gippingen, worden elk jaar een weekend lang verschillende wielrenwedstrijden gehouden. Op het programma staan wedstrijden met elite renners, jongeren, kinderen, militairen en dus ook een wedstrijd voor aangepast wielrennen.

Op het programma stonden een tijdrit over 16,1 kilometer en een wegwedstrijd over 50,5 kilometer. De tijdrit ging over licht geaccidenteerd terrein, in de wegwedstrijd moesten we 5 maal over een flinke beklimming, te vergelijken met een beklimming van de 3de categorie in de tour de france heb ik mij laten vertellen. Nou maakt mij dat niet zo heel erg veel uit, want ik hou wel van klimmen, maar ik heb dat nog niet eerder gedaan in wedstrijdverband. Ik was erg benieuwd hoe me dat af zou gaan.

De mental coach van het nederlandse team had me dit weekend een opdracht meegegeven: “bepaal je doel voor dit weekend en koppel terug of je dit doel bereikt hebt”. Ik ben vanuit mijn werk gewend doelen SMART (Specifiek, Meetbaar, Acceptabel, Realistisch, Tijdgebonden) te maken, hier zou dat bijvoorbeeld worden: top 10 rijden in de wegwedstrijd. In dit geval vond ik dat erg moeilijk. Ik kwam tenslotte in een voor mij onbekende situatie terecht. Ik weet wat ik zelf kan (alhoewel ik daar telkens weer grensoverschrijdend bezig ben) maar ik weet niet wat dit waard is in een internationaal veld. Het deelnemersveld van C3 was oorspronkelijk 6 man groot waarbij sterke internationale renners ontbraken, maar is dan met mijn capaciteiten de top 3 haalbaar? En dan blijken ineens de toppers uit Spanje en Tsjechië er wel bij zijn. Kan ik die hebben? Ik weet het niet. Misschien moet mijn doel voor dit weekend zijn: antwoorden vinden op deze vragen. Dus mijn eerste doel is: Kijken hoe ik er internationaal voor sta.
Ook wil ik gevoelsmatig een goede prestatie neerzetten dit weekend. Dus of ik nu eerste of laatste wordt, ik wil twee goede wedstrijden rijden. Oke, ik geef toe, als ik eerste wordt hou ik er sneller een positief gevoel aan over, maar ook met een laatste plaats kan ik tevreden zijn als ik mijn uiterste best gedaan heb. Ik wil alles eruit gehaald hebben wat erin zat, met opgeheven hoofd naar huis kunnen gaan. Doel 2: Een goed gevoel overhouden aan de wedstrijd.
Natuurlijk gaat zo’n eerste weekend niet alles perfect. Dus ik wil ook veel leren dit weekend. Waar heb ik iets laten liggen, welke tactische fouten heb ik gemaakt, waar liggen mijn verbeterpunten? Doel 3: Leren.

De tijdrit
In de tijdrit ben ik 4de van de 8 geworden in mijn eigen klasse en 7de van de 24 in het gecombineerde klassement (C1, C2, C3). Zelfs in de C4 klasse doe ik nog aardig mee, ik zou met mijn tijd op de 8ste plek zijn komen van de 15. Ik zit een kleine 1,5 minuut achter de winnaar (In de uitslag klopt de tijd van zijn eerste ronde niet, hier moet 3 minuten bij opgeteld worden) en een goede minuut achter de nummer 3. Dit verschil is aanzienlijk en niet eenvoudig te overbruggen, maar het is wel minder dan ik verwacht had. Ik heb mezelf ook overtroffen in deze tijdrit, niet eerder reed ik een dergelijk gemiddelde, 16,1 km in 24:33,1 is 39,35 km/u. Het liep, zeker de eerste ronde, geweldig! Ik zat ontspannen op de fiets en kon mijn kracht goed kwijt. Na de eerste ronde schrok ik zelfs van mijn snelheid: 40,4 km/u gemiddeld! En dat met flinke wind en op geaccidenteerd terrein. Voor die snelheid heb ik de tweede ronde dan ook wel een prijs betaald. De klimmetjes liepen aanzienlijk minder en op de vlakke stukken merkte ik de vermoeidheid in mijn benen. De indeling van de wedstrijd kan absoluut beter.
Maar wat een gave ervaring zo’n tijdrit. Starten met een motorrijder voor je die je door het verkeer en over het parkoers begeleid. In de tijdrithouding een afdaling in te gaan en bijna 60 km/u te rijden, niet gedacht dat ik dat zou kunnen en zou durven.
Na de finish snakte ik naar iets te drinken dus gelukkig kreeg ik teruggekomen bij de bus snel een bidon in mijn handen gedrukt en kon ik rustig op adem komen.
Als ik achteraf mijn doelen evalueer kom ik op het volgende uit:
Doel 1: een goede middenmotor en dichter bij de toppers dan ik dacht.
Doel 2: zeker positief, de lat weer hoger gelegd
Doel 3: de wedstrijd kan een betere indeling hebben

De wegwedstrijd
Voor deze wedstrijd was ik zenuwachtiger dan voor de tijdrit. De tijdrit is een wedstrijd tegen de klok, dus eigenlijk tegen jezelf. De wegwedstrijd is tegen anderen. Dan moet je soms anders rijden dan je eigenlijk wilt, omdat je erbij moet/wilt blijven. Tactisch moet je scherp zijn en slim rijden is een must. Maar wat weet ik daar nou van? Ik ben wat dat betreft een groentje. Genoeg kanzen om te leren in ieder geval. Ik heb alle tips van teamgenoten dan ook ter harte genomen: “meestal blijft het de eerste ronde bij elkaar en gaat het de tweede ronde op de beklimming los”, “goed voorin zitten zodat je mee kunt als er gedemarreerd wordt of, als het te hard gaat, je nog een paar plaatsen kunt verliezen voordat je eraf gereden wordt”.

De C4 en C5 klasse starten samen en de C1, C2 en C3 klasse ook, een minuut later. Aan de rugnummers is te zien welke klasse het is, nummer in de 500 zijn C3.
De eerste ronde werd er direct gedemarreerd door de toppers van C3. Ik zat wel voorin het peloton, maar klem zodat ik niet mee kon. Nadat ik me losgeweekt had ben ik erachteraan gegaan, maar het was al te laat. Ik kwam niet dichter bij aan de kopgroep, en liep niet snel uit op de achtervolgers. Halverwege de eerste ronde sloot een renner aan in mijn wiel, maar hij wilde geen kopwerk doen. Ik was nog steeds op weg naar de kopgroep, dus dan maar doorrijden met die profiteur in mijn wiel. Aan het begin van de tweede ronde reed hij bij me weg, ik kon niet volgen. Mijn poging de kopgroep te bereiken leek ook niet te werken dus heb ik gewacht op de achteropkomende groep. Deze reed me op de beklimming voorbij omdat ik nog aan het herstellen was van mijn eerdere inspanning, ik heb nog wel even meegereden, maar dat hield ik niet vol. Na de afdaling hoorde ik achter me “Benga, benga, benga”. De wereldkampioen uit de C2 klasse, uit Venezuela, kwam eraan. Ik sloot aan in deze groep en begon mee te draaien op kop. Inmiddels rijden alle klassen door elkaar en is het nauwelijks duidelijk wie tegenstanders zijn. In de derde ronde passeerden we de bus die langs het parkoers geparkeerd stond. Timo riep: “ze vallen stil vooraan”. Met andere woorden, een kans om weer aan te sluiten. De volgende ronde op datzelfde punt kon ik de sprong maken naar deze groep. Helaas ging het tempo van die groep op de volgende klim omhoog waardoor ik gelijk weer losgereden werd… Beetje jammer… In de laatste ronde had ik weer een mooi groepje gevonden en reden we richting de finish. Ik had al gezien dat ik deze mannen in de sprint wel kon kloppen, dus ik zat op mijn gemak te wachten om de sprint aan te gaan. Totdat ineens 500m voor de finish nummer 509 mijn groep voorbij rijdt. Een nummer in de 500, dus een tegenstander van me. Ik begin direct achter hem aan te sprinten, maar het gat is al zo’n 30 meter. Mijn snelheid loopt op tot de 45 km/u en ik kom rap dichterbij. In een ultieme poging probeer ik nog een laatste keer aan te zetten en uit het zadel te komen, maar alles doet zeer. Op de streep scheelt het een paar meter. Ik had geen idee op welke plek ik reed. Achteraf bleek deze sprint om plek 3 te gaan, dus bijna had ik het podium bereikt.

Ik ben in mijn eigen klasse 4de geworden (van de 7) en in het gecombineerde klassement 11de (van de 24). Ik zit op een paar minuten van de winnaar, maar redelijk kort op de nummers 2 en 3, en dat valt me niet tegen gezien het feit dat dit een zwaar parkoers was.
Ik heb wel het gevoel dat er meer in gezeten had. In de beklimming was ik te bang om mezelf op te blazen en heb daar tijd laten liggen. Om een idee te geven, de eerste beklimming ging 1m20 sneller dan de laatste. Ook heb ik de slag gemist. Het ging gelijk op de eerste beklimming los, maar ik zat op een verkeerde plek in het peloton waardoor ik niet mee kon. Ik heb geprobeerd alleen het gat dicht te rijden, maar dat was te veel gevraagd.
Wel een mooie ervaring, zo’n race. Telkens weer nieuwe situaties met andere afwegingen: Alleen doorrijden of op een groepje wachten, kopwerk doen in een groepje of alleen meerijden en wat doe je als iemand geen kopwerk wil doen maar jij wilt wel doorrijden? Ik ben het allemaal tegengekomen.

Als ik mijn prestaties afzet teen mijn doelen kom ik o het volgende uit:
Doel 1: Qua capaciteiten een goede middenmotor en als ik wat slimmer ga rijden…
Doel 2: Ook hier heb ik een positief gevoel aan over gehouden. Al is het alleen maar vanwege de constatering dat ik internationaal wat te betekenen heb.
Doel 3: Zat geleerd en nog veel te leren! Op tactisch, rijtechnisch en koersdynamisch gebied.

En dan, last but not least: Ik heb met deze uitslagen mijn eerste UCI punten behaald zodat ik binnen niet afzienbare tijd opgenomen zal worden in de wereldranglijst. Geen idee wat ik daar mee kan, maar wel leuk