Topsport combineren met een fulltime baan is moeilijk, zo niet onmogelijk. Topsport kost veel tijd, je kunt het zo gek maken als je zelf wilt. Voor de meeste topsporters is de sport hun baan en zetten ze er alles voor opzij. Mij gaat de topsport de tijd van een gemiddelde part time baan kosten, zo’n drie werkdagen. (ik weet dit omdat ik net mijn dagindeling voor het komende jaar heb gemaakt). En dan reken ik niet eens de tijd mee die je nodig hebt om voor te bereiden en om op te ruimen en jezelf te fatsoeneren.

Tja en dan krijg je een kans om topsport te bedrijven, dus dan moet er een keuze gemaakt worden. Grijp ik deze kans met beide handen aan en ga ik er volledig voor, of blijft het iets dat ik ‘erbij’ doe. Er volledig voor gaan klinkt natuurlijk leuk, maar daar zitten wel wat consequenties aan. Ook ik heb geld nodig om te leven en de voornaamste bron daarvan is toch mijn werk. Stoppen met werken wil ik ook niet, daar is het veel te leuk voor. Minder werken is wel een optie. Een dag minder geeft me genoeg ruimte om extra te trainen en bovendien hou ik dan genoeg geld over om te leven.

Enige tijd gelden heb ik dit kenbaar gemaakt bij mijn werkgever. De vond het geen probleem en bood me graag de gelegenheid te investeren in mijn sportambities. Niet veel later kreeg ik de officiele brief met mijn part-time voorwaarden. Alleen nog even tekenen en het is officieel. Ik heb een part time baan! Vanaf 1 januari ga ik 4 dagen werken, de woensdag wordt mijn parttime dag.

Afgelopen weekend vroeg mijn broer mij: “Jij gaat toch per januari 4 dagen werken?”, “Dan heb je je laatste volledige werkweek gehad!”. Dat klopt inderdaad! Deze week gaat eerste kerstdag eraf, volgende week nieuwjaarsdag. Ik had het me niet eens gerealiseerd. Het komt nu ineens wel heel dicht bij. Maar ik ben er klaar voor, laat het nieuwe jaar maar beginnen!

“Hoeveel?!? Deze waarde zien we hier maar zelden”

“Als je beide benen de kracht van je linker been zouden hebben, dan rij je me eraf”

Vandaag ben ik na bijna een jaar weer langs geweest bij Sport Medisch Adviescentrum van Guido Vroemen in Amerongen. Een jaar geleden was ik daar ook wat eigenlijk het begin van dit avontuur ingeluid heeft. Vorig jaar stond ik er goed voor, eens kijken of ik inmiddels progressie gemaakt heb.

Deze keer heb ik een Topsport medisch onderzoek ondergaan, afgenomen door Karin. Het bestaat naast een inspanningstest ook uit een lichamelijke test. Dit alles duurt zo’n twee uur, maar dan weet je ook volledig hoe je ervoor staat. Althans, de gegevens moeten natuurlijk nog geanalyseerd worden dus de daadwerkelijke uitslag komt later. Die wacht ik dan ook maar even rustig af, in de wetenschap dat het wel goed zit.

Testopstelling

Tijdens zo’n inspanningstest wordt je tot het uiterste gedreven. Als je denkt dat je niet meer verder kunt staat er iemand naast je je aan te moedigen toch vol te blijven houden. Deze keer werd om de 3 minuten de weerstand verhoogd. In het begin ging het nog makkelijk, maar dan ineens gaat het heel snel. Het wordt zwaar, het zweet gutst van je gezicht, de weerstand wordt nog een keer verhoogt, waarna je benen bijna stil staan. Dan is de test voorbij en mag je uitfietsen. Aan de ene kant prettig, omdat het dan niet meer zo extreem zwaar is, aan de andere kant besef je gelijk dat je er misschien toch nog iets meer uit had kunnen halen. Bovendien, als de druk eraf is na zo’n extreme inspanning heb ik het gevoel alsof ik over mijn nek kan gaan. Niet echt prettig. Ik heb dan echt even tijd nodig om bij en tot rust te komen.

Omslagpunt naderend

Maximaal

De gegevens van de inspanningstest werden voor me in een grafiek uitgezet en als volgt vertaald:

• Ik heb een prima duurvermogen en vetverbranding
• Ik kan zwaar in het rood gaan
• VO2max waarde is erg hoog
• Zo’n 20% vooruitgang geboekt in het afgelopen jaar

Wauw! Wat gaaf! “Hoeveel?!?” regeerde Guido nadat Karin mijn geschatte VO2Max waarde noemde, “Die waarden zien we hier maar zelden”. Ik dacht even dat ze de apparatuur gingen controleren om te kijken waar het misgegaan was.
Natuurlijk heb ik al een indicatie gekregen van de onderliggende cijfers en het vermogen viel me eigenlijk een beetje tegen. Maar er is me verzekerd dat deze resultaten echt heel goed zijn. 20% progressie in een jaar is gewoon goed. Misschien de aard van het beestje om altijd meer te willen.

Guido heeft ook een nieuw apparaat staan waar hij me graag nog even op wilde zetten, namelijk een pedaalkrachtmeter. Deze is in staat het verschil in kracht tussen links en rechts te meten. Veel renners hebben dit wel enigszins, maar natuurlijk wel marginaal. Met mijn gedeeltelijk verlamde been ben ik daarentegen een uitstekend geschikt proefpersoon om dit apparaat te testen. Na wat infietsen startte Guido de meting waarna zowel hij als Karin met brede glimlach naar het scherm keken: “Wat kun je dat verschil mooi zien!”. Ik mocht zelf nog even gokken wat de percentages waren, bijna goed. Mijn linker been levert ongeveer 2/3 van het vermogen, mijn rechter de rest. Als mijn rechter been de kracht van mijn linker been had gehad… (zie quote bovenaan).

Al met al zit ik nu met een voldaan gevoel thuis (en iets wat brandende spieren). Uiteraard wil ik altijd meer en dat zal ik middels training de komende tijd moeten bereiken. Nu zal ik de daadwerkelijke resultaten af moeten wachten en dan kan ik mijn plan voor het komende jaar maken.

Het pakket is onderweg!

Enige tijd geleden moest ik denken aan een aflevering van de tv serie M.A.S.H. Weet je nog, de serie over het Mobile Army Surgical Hospital tijdens de Koreaanse oorlog in de jaren 50. Mijn favoriete karakter was Hawkeye, de ontzettende lolbroek. Ik herinnerde me een aflevering waarin een hand geamputeerd moest worden van een soldaat. De wereld van deze soldaat stortte in omdat bleek dat hij buiten de oorlog een succesvol concertpianist was. Zijn carriere was op deze manier natuurlijk voorbij. Maar, zoals een goede amerikaanse serie betaamd werd er positief afgesloten: er bestaan ook partituren voor eenarmigen. Het kostte de pianist veel moeite om te accepteren dat hij nog maar met een hand kon spelen, maar uiteindelijk vond hij het plezier terug.

Ik moest hier aan denken omdat ik in gesprek was met een vriend. Hij vroeg mij: “Baal je niet dat je nu pas hebt ontdekt dat je goed kunt wielrennen?”. Mijn eerste reactie: “Natuurlijk niet”, want ik heb er nu ontzettend veel plezier in en maak allerlei dingen mee die ik niet voor mogelijk had gehouden. En toch ga je dan denken: “Wat als…”. Het is daarbij belangrijk te weten dat ik tot mijn 14de twee goede benen heb gehad en dat de gedeeltelijke verlamming pas na die tijd geleidelijk ingezet is. Wat als ik eerder begonnen was met wielrennen?

Stel dat ik op mijn 8ste het licht gezien had en was gaan wielrennen. Misschien was toen wel gebleken dat ik best goed mee kon komen, misschien was ik wel een top talentje. Ik zou koersen door het hele land rijden waar de beentjes razend snel in de rondte gaan. Sprintjes trekken richting de finish met misschien wel een overwinning op z’n tijd. Ik wordt beter naar mate ik ouder wordt. Maar wat was er dan gebeurd op mijn 14de? Ineens verandert de wereld. Mijn been begint dienst te weigeren. Langzaam begin ik door het peleton te zakken en kan ik het tempo steeds minder goed bijhouden. Misschien baal ik er wel zo van dat ik er met de pet naar ga gooien. Misschien stop ik er abrupt mee en hang ik mijn fiets voorgoed aan de wilgen.

Misschien is het je opgevallen hoe vaak ik misschien gebruik in het voorafgaande stuk. Want het blijft toch een beetje gissen naar een niet bestaande werkelijkheid op basis van een oneindig aantal aannames die ik stuk voor stuk verkeerd kan hebben. Eigenlijk is dat zonde van de energie, want je kan er toch niets meer aan veranderen. Dus hoe goed ik zou zijn geweest interesseert mij niet. Waar ik wel benieuwd naar ben is hoe ik als persoon deze tijd zou hebben doorstaan. Zou ik net als de pianist in staat zijn geweest de draad weer op te pakken en om kunnen schakelen naar de tak van sport waar ik nu in beland ben. Misschien dat daarom deze aflevering zoveel indruk gemaakt heeft, want dat had mij ook kunnen overkomen. Nee, ik baal niet dat ik niet eerder ben gaan wielrennen, maar achteraf gezien zou ik de uitdaging graag aangegaan zijn.

Niet te geloven! Het is pas net herfst en ik heb mijn eerste verkoudheid al te pakken! Ik voelde het dinsdag al aankomen. Ik dacht nog dat mijn weerstand nu juist ijzersterk moest zijn, aangezien ik super fit ben van het vele sporten dit jaar. Maar ik weet dat ik ook wel een rust achterstand heb opgelopen in het weekend, wat ik niet helemaal heb kunnen inlopen. Waarschijnlijk genoeg om het verkoudheidsvirus zijn coup te laten plegen. Dus niezen en snotteren in de ochtend en het beroemde ‘volle’ hoofd. Gelukkig ben ik niet de enige en ben ik in goed gezelschap.

Wist je trouwens dat het beter is je neus op te halen in plaats van te snuiten?
“Vaak en krachtig snuiten prikkelt het slijmvlies in de neus en zorgt ervoor dat besmet slijm in de voorhoofdsholten en oren kan komen. Daarom is het beter de neus niet te hard te snuiten of beter nog, op te halen.”

Met een weekje zou ik er vanaf moeten zijn. Om het herstel te bevorderen kleed ik me dus warm en ga ik niet zonder jas de deur uit. Voldoende rusten is nu ook belangrijk, daarom op tijd naar bed.

En nu maar hopen dat het virus me de rest van het winterseizoen met rust laat!

Hieronder een interview van Eelke van der Wal, de bondcoach aangepast wielrennen, met de Leeuwarden courant dat tijdens het trainingsweekend in augustus gemaakt is.

Klik op de foto voor een grotere leesbare versie.

Vorige week was het wereld kampioenschap in Bogogno. Helaas heb ik er dit jaar nog niet zelf aan mee mogen doen, maar we hadden een mooie afvaardiging die heeft gestreden voor de prijzen. En de resultaten?

Dames Tijdrit HC C
Zilver: Laura de Vaan
Brons: Monique van der Vorst

Dames Wegrace HC C
Zilver: Monique van der Vorst
Brons: Laura de Vaan

Heren Wegrace HC C
Brons: Johan Reekers

Allemaal van harte gefeliciteerd!

Kan iemand mij vertellen hoe ik mijn rusthartslag moet bepalen?!

De rusthartslag is het aantal slagen dat het hart maakt als je volledig ontspannen bent. Voor een topsporter is het belangrijk de rusthartslag bij te houden. De meeste programma’s op de computer hebben hier al apart ruimte voor gereserveerd. De rusthartslag is een indicatie voor de conditie. Het hart wordt sterker/groter naarmate je beter getrained raakt met als gevolg dat het hart minder slagen nodig heeft om het bloed met zuurstof rond te pompen. Daarnaast is de rusthartslag een belangrijk gegeven om hartslagzones uit te rekenen, die op hun beurt weer noodzakelijk zijn voor trainingen. Bovendien zijn afwijkingen in het patroon van de rusthartslag een indicatie dat er wat mis is, bijvoorbeeld overtraining of ziekte. Normaalgesproken ligt de rusthartslag tussen de 60 en 80 slagen, maar voor een topsporter kan deze zelfs zo laag zijn als 40 slagen per minuut.

Goed voor me om bij te houden dus, dat lijkt me duidelijk. Maar hoe moet ik het meten? De meest gebruikte methode is om ’s ochtends vlak na het wakker worden de hartslag te meten. Maar als ik dat doe dan krijg ik volgens mij niet echt een goed getal. Ik wordt altijd ruw door mijn wekker uit mijn slaap gehaald! Tegen de tijd dat ik dan mijn hartslagmeter om heb ben ik allang niet meer in rust wat weerspiegeld wordt in de hartslag. Dit is niet echt een succesvolle methode gebleken bij mij.
Ik heb wel eens op een ander moment van de dag een poging gewaagd. Ik zat een keer bijzonder relaxed TV te kijken. Het moment om mijn hartslagmeter om te doen, was mijn gedachte. Zo gezegd, zo gedaan. De laagste geregistreerde waarde was op dat moment 47 slagen per minuut.

Is dat een juiste indicatie? Zijn er betere methodes om de rusthartslag te bepalen? Wie helpt me?

Overigens voel ik mijn hart als ik in bed lig voor het slapen gaan altijd kloppen (gelukkig maar!). En meer dan eens is mijn hartslag zo laag dat het wat oncomfortabel wordt. Met enige regelmaat duurt het zo lang tot de volgende slag dat ik me afvraag deze nog komt. Tot nu toe is dat goed gegaan en ik heb er vertrouwen in dat dit nog wel een tijdje zo blijft.

Het is even stil geweest op mijn weblog. Dat komt omdat er veel gebeurd is na de vakantie in Zwitserland en ik niet wist wat het resultaat ging worden en hoe ik dat moest verwoorden. Het resultaat is inmiddels duidelijk, dus tijd om het ook hier uiteen te zetten.

Sinds 2007 ben ik actieve liefhebber van de wielrensport. Ik ga regelmatig een stuk fietsen en doe mee aan mooie tochten. Na zo’n twee jaar fietsen ben ik dit jaar echt gaan wielrennen. Niet alleen meer rondjes rijden, maar serieus trainen om de competitie op te zoeken. Ik wilde me wel eens gaan meten op wedstrijdniveau dus ben ik lid geworden van een club. Mijn eerste ervaringen in wedstrijden waren echter niet positief aangezien ik niet goed genoeg kon meekomen. Een van de redenen is dat ik nog een hoop trainingsarbeid te verrichten heb want ik ben tenslotte pas net bezig. Een andere reden is, en dat zal voor bekende van mij waarschijnlijk geen verrassing zijn, dat ik gedeeltelijk verlamd ben aan mijn rechter been waardoor ik hier een stuk minder kracht in kan ontwikkelen dan in mijn linker been. Dit laatste was voor mij reden om de mogelijkheden te onderzoeken op het gebied van gehandicaptensport. Wat is daarin te doen? Ben ik voldoende gehandicapt (ik heb dit zelf nooit zo ervaren, er is gevoelsmatig tenslotte nauwelijks iets mis met me)? Hoe gaat het in zijn werk?

Team kleding

Op zoek naar antwoorden heb ik begin juli een mail gestuurd naar een overkoepelende organisatie voor sporters met een beperking. Deze organisatie blijkt erg snel te schakelen, want in hun antwoord hebben ze direct de bondscoach van Aangepast Wielrennen (wielrennen voor mensen met een beperking) in de CC gezet. Een dag later had ik de bondscoach aan de telefoon en na een kort gesprek heeft hij me gevraagd een dag mee te trainen met de nationale selectie. Op 1 augustus heb ik een dag in en om het olympische trainingscentrum op Papendal doorgebracht samen met de coach en de selectie. Na een dag hard trainen kreeg ik in de evaluatie met de coach te horen dat hij positief verrast was door mijn prestatieniveau en dat hij me graag in het weekend van 14 tot en met 18 augustus terug wilde zien tijdens het trainingsweekend van de WK selectie! Dit is een groep met de allerbeste wielrenners met een beperking in Nederland die gezamenlijk in bezit zijn van meerdere wereldtitels en olympische medailles. Ik kreeg hier ook de kans me te kwalificeren voor het WK in Bogogno in Italië begin September. Tijdens dit weekend is duidelijk geworden dat ik me goed staande weet te houden tussen de selectie, maar dat het nog wat vroeg is om nu al naar het WK te gaan. Ik ben sinds dit trainingsweekend wel door de bondscoach toegevoegd aan de nationale selectie! Super gaaf natuurlijk, ik heb er ineens een tweede carrière bij, een topsport carrière!

Wat houdt dit nu allemaal in? Nou, allereerst natuurlijk veel trainen, individueel en tijdens trainingskampen. Oefenwedstrijden rijden om ervaring op te doen in het peloton. En het doel is om nationale en internationale wedstrijden te rijden en natuurlijk te winnen! En dit alles als voorbereiding op het grootste toernooi dat over 3 jaar in Londen plaats gaat vinden. En ik ga er alles aan doen om daar bij te zijn!