Archive for category Extra
“Je moet bereid zijn om te vallen”
Ik kan me het gesprek vorige week dinsdag nog goed voor de geest halen. Tijdens het avonddiner, 2 uur voor de start van de trainingskoers op Papendal. “Je moet bereid zijn om te vallen” was het statement. Genoeg aanleiding voor een discussie. “Ik probeer het, als het kan, te voorkomen”, was mijn reactie. Dat was natuurlijk ook de bedoeling, de essentie was dat je bereid moet zijn risico te nemen. Bereid zijn om net iets harder door de bocht te gaan of net iets dichter op je voorganger te durven rijden. Daarbij heb je voordeel ten opzichte van anderen, maar neem je het ook risico te vallen. En alsof de duvel ermee speelt, zo’n 2,5 uur later, een ruim half uur in de koers hoor ik een hoop gekletter achter me en is er een massale valpartij gebeurd. De schade: een hoop schaafwonden, beurse plekken, één breuk. Verder voor duizenden euro’s aan afgeschreven materiaal.
Ik hoor een renner door de telefoon het thuisfront op de hoogte stellen. “Ja, een valpartij. Nee, met mij is alles goed. Wel veel schaafwonden en ik zal de komende dagen wel stijf zijn. Mijn fiets is er erger aan toe: wielen, derailleur, ketting, shifter, misschien zelfs het frame. Mijn lichaam heelt wel weer, die fiets kost geld om te repareren.”. Het leek alsof hij de schade aan zijn fiets het ergst vond. Ik heb liever dat mijn fiets kapot gaat dan ikzelf. Het is namelijk helemaal niet vanzelfsprekend dat het lichaam weer heelt. Het hele peloton rijdt rond met littekens, sommige met een permanente beperking en een enkeling moeten stoppen met fietsen. Nee, als ik mag kiezen dan betaal ik liever alleen de schade aan mijn fiets.
Inmiddels weet ik het zeker, alle renners zijn bereid te vallen. Je merkt het regelmatig aan het gedrang in de koers en de risico’s die er genomen worden. Iedereen probeert ook een val te voorkomen, gezien de vele near misses en close calls. Een brul hier, een duwtje daar en snel even in de remmen knijpen. Soms schiet je iemand voorbij in een bocht: “Die is minder bereid om te vallen als ik”. Meestal gaat het goed. Val je toch, dan sta je zo snel mogelijk op, controleer je je fiets en rij je weer door. Als er niets uit het lichaam steekt kun je verder. Misschien gaat het dan niet meer van harte, maar je doet het wel. De koers gaat door en het liefst met jou er bij.
Wouter Weylandt was bereid te vallen en dat was hem vast ook al eens overkomen. Zijn naam kwam me slechts bekend voor, toch gingen de beelden door merg een been. Omdat ik zijn type ken, hem net als alle andere renners bewonder. Alsof hij een vriend is, die goede buurman van het land hiernaast. Hij stond niet meer op, controleerde zijn fiets niet en reed niet verder. De etappe was niet meer belangrijk, maar ik keek geschokt verder in de hoop goed nieuws te krijgen over zijn toestand. De podiumceremonie werd afgelast. “We weten nu waarschijnlijk meer dan er officieel bekend is”, klonk het sporza commentaar. Het werd een zwarte dag in de geschiedenis van het wielrennen.
Je moet bereid zijn om te vallen… Maar toch niet zo hard dat je er dood aan gaat? Of is dat nou eenmaal het risico van vallen, dat je verkeerd terecht komt?
Wat is Para-Cycling?
Wil je weten wat para-cycling is? Welke wedstrijden er worden verreden en hoe de verschillende beperkingen ingedeeld zijn? Bekijk dan eens de onderstaande introductiefilm van de UCI.
Ik ben zelf ook nog even te zien op 58 seconden.
Thuisblijvers informatie
Het is bijna zo ver. Nog even en ik vertrek samen met de rest van het team richting Italie voor de UCI Para-cycling Track World Championships. Woensdag zal ik de eerste trainingsrondjes op de baan in Montichiari rijden en vrijdag is de eerste wedstrijddag. Mijn programma ziet er als volgt uit:
- 11 Maart 2011 – 3 KM Achtervolging +/- 10.45u
- 11 Maart 2011 – 3 KM Achtervolging finale +/- 18.00u
- 12 Maart 2011 – 1 KM Tijdrit +/- 15.30u
- 13 Maart 2011 – Team Sprint +/- 11.30u (indien geselecteerd)
- 13 Maart 2011 – Team Sprint finale +/- 17.00u (indien geselecteerd)
Ik ga proberen de uitslagen zo snel mogelijk bekend te maken, maar het zit er dik in dat ik allerlei andere zaken aan mijn hoofd heb en er niet aan toe kom. Daarom kun je ook proberen zelf de resultaten op te zoeken. Het is altijd de vraag hoe snel deze beschikbaar komen, maar hou de volgende sites in de gaten (ik rij in C3):
- UCI Website
- UCI Para-cycling Track World Championships
Aan de binnenkant van mijn ogen
Elke keer als ik mijn ogen sluit visualiseer ik automatisch de start van mijn baanwedstrijden. De aanloop naar elke start gaat hetzelfde.
De fiets wordt in de startmachine gezet (of wordt vastgehouden)
De renner stapt op de fiets en gaat klaar zitten
“Renner gereed?” klinkt het van de wedstrijdleiding, de renner bevestigd
“Tijdwaarneming gereed?”, de official bevestigd
De klok wordt gestart en de laatste 15 seconden van de klok tikken weg, met de kenmerkende piepjes
Op nul klinkt een afwijkend piepje en laat de machine los: de tijd en de renner starten.
In mijn hoofd heb ik deze start al zo vaak uitgevoerd. Elke keer als ik mijn ogen sluit sta ik weer aan de start. Volledig uitgerust, goed warmgereden, met perfecte focus. Als de startmachine losgelaten heeft begint de race pas echt. Ook die voer ik elke keer weer uit. Met de nuances van de verschillende disciplines, lettend op mijn techniek.
Als ik aan de binnenkant van mijn ogen kijk, dan zie ik nog maar één ding.
Het WK komt steeds dichter bij en ik merk dat mijn blik begint te vernauwen. Mijn focus wordt steeds beter, de komende 1,5 week bestaat mijn wereld maar uit één ding. Ik weet wat me te doen staat en wat ik moet doen. Nog even en dan mag ik los. Wat mij betreft mag het beginnen!
Stukje in de krant
Leuk! De lokale krant heeft mijn selectie voor het WK opgepikt en er een stukje over in de krant gezet. Het lijkt erop alsof er een interview is geweest, maar dat is niet zo. Blijkbaar mag je ook quoten vanaf een weblog. Klein puntje van kritiek: ik ben geen Voorhouter! Hoe komen ze erbij?!
7.750 meter knallen
Yes! Het is bekend geworden, ik ben geselecteerd voor het Wereld Kampioenschap Baan! Op 11, 12 en 13 maart zal ik in Italië de Nederlandse eer verdedigen. De bekendmaking van de selectie maakte een einde aan een onzekere periode. Ik stond er goed voor, had in wedstrijden en trainingen laten zien dat ik een kandidaat was, maar je weet pas zeker dat je mee mag als je naam op de lijst met geselecteerden van de bondscoach staat. Ik was dan ook erg blij toen ik tijdens de training op de baan van Apeldoorn op 20 januari gefeliciteerd werd door de bondscoach: “je gaat naar het WK!”.
Het WK vindt zoals gezegd plaats op 11, 12 en 13 maart in het Italiaanse Montichiari. Tijdens deze drie dagen wordt een vol programma afgewerkt met de B en C categorieën. Ik kom zelf uit op de kilometer tijdrit en de 3 kilometer individuele achtervolging. Misschien dat ik ook opgenomen wordt in de selectie van de teamsprint, maar dat wordt waarschijnlijk pas op het laatste moment bekend gemaakt. In totaal kan ik maximaal 7.750 meter rijden in wedstrijdverband: de tijdrit, de kwalificatie en (troost) finale van de individuele achtervolging en de teamsprint.
Wat zijn mijn kansen? Ik denk dat het een goed bezocht kampioenschap zal zijn omdat het een pre-olympisch jaar is, een mooi moment voor iedereen om zich te meten en te nomineren/kwalificeren. Er zullen dus veel goede renners zijn waarvan ik niet weet hoe ik me tot hen verhoudt. Het komt er op neer dat ik de beste races moet neerzetten en dan zie ik daarna wel wat het waard is.
En tot die tijd? Veel baanuren maken en werken naar het piekmoment tijdens het WK. Trainen om de wedstrijden tot in de puntjes onder de knie te krijgen. De juiste techniek, de juiste houding, de juiste pacing strategy etc. De trainingen vinden plaats op de banen van Amsterdam, Alkmaar, Apeldoorn en Büttgen. Ook vertrek ik nog een week naar Lanzarote om nog wat kilometers in de buitenlucht te maken.
Tot die tijd waarschijnlijk weinig nieuwe blogs, want daar heb ik helemaal geen tijd voor! 
De wedstrijddisciplines
Tijdrit: Bij een tijdrit gaat elke renner individueel de baan op. Degene die de snelste tijd neerzet wint.
Individuele achtervolging: Twee renners starten gelijktijdig, de ene aan de startstreep, de andere hier recht tegenover aan de overzijde. Tijdens de kwalificatie wordt een rangorde gemaakt op gereden tijden. De beste 4 renners strijden in de finale en troostfinale om de plakken. In de (troost)finale moeten de twee renners trachten elkaar in te halen, gebeurt dit niet binnen 3 kilometer dan wint de renner met de beste tijd.
Teamsprint: Een team bestaat uit drie renners die gelijktijdig starten. Na elke ronde verlaat een renner de race. De eindtijd wordt na 750 meter door de laatste renner bepaald.
Even rust tussendoor
De dagen worden korter, de bladeren vallen van de bomen, het is grijs en grauw en de griep en verkoudheid liggen op de loer. Het lijkt me duidelijk, het najaar is begonnen. Het is een lang seizoen geweest met een voorzichtig begin in januari en februari en een goede start in maart. Soms voelde ik me onoverwinnelijk en leek het of ik energie voor tien had. Op andere momenten was ik moe en voelde ik me leeg.
Na het WK was ik van plan rust te nemen, maar een ploeggenoot overtuigde me ervan dit niet te doen. Juist september was een goede maand om aan de laatste clubkoersen mee te doen. Ook zou het weer nog aangenaam kunnen zijn, en dat was het ook. Ik heb nog heerlijk gefietst en veel kilometers gemaakt. Tussendoor zelfs nog een paar kermiskoersen gereden.
Mijn laatste wapenfeit was de Europacup baanwedstrijd in Buttgen. Daarna is de rustperiode gestart waar ik nu middenin zit. Even niet fietsen, geen krachttraining, geen wedstrijden. Ik voelde me rusteloos, ik had teveel energie, en teveel tijd. Gelukkig vind je tijd om aan andere dingen te besteden, zoals een bezoek aan de Amsterdamse Zesdaagse. Ik reed naar een vriend en besefte me dat ik daar ook weer tijd voor had.
Maar langzaam begint het toch weer te kriebelen. Tijd om weer aan de slag te gaan, om weer wat te doen. Afgelopen weekend heb ik weer twee uur op de fiets gezeten, even een rondje in de buurt gemaakt. Het was heerlijk najaarsweer, genieten dus.
De komende tijd ligt de focus op de baan. Er wordt een Wereld Kampioenschap gehouden in Italië in Maart en daar wil ik me graag voor kwalificeren. Ook het Nederlands Kampioenschap in December staat met rood in mijn agenda gemarkeerd. Er staan allemaal leuke dingen te gebeuren de komende tijd! Ik heb er zin in! De rustperiode heeft me niet alleen qua rust goed gedaan, maar het heeft me ook gretig gemaakt! Bijna tijd om er weer tegenaan te gaan!
Ik ben gestoken!
Ik ben gestoken! Ik denk dat het een wesp was! Zomaar, ineens, ik deed helemaal niets, behalve een rondje fietsen!?
Ik denk dat elke wielrenner het wel herkent. Je fietst je rondje en ineens zie je vanuit een ooghoek iets naderen. Je kunt nog net op tijd je ogen sluiten (totaal onnodig, want je hebt waarschijnlijk een bril op) of ontwijkingsmanoeuvre uitvoeren. Met een klap vliegt het beest tegen je hoofd, of bril, of helm. Of nog erger, in je helm! Het beest heeft goed gemikt en één van de gaten van je helm gevonden. Je voelt hem in je haar landen. Jij wilt dat het beest zo snel mogelijk weg gaat, misschien steekt ie wel en rij je straks met jeuk en een bult op je hoofd! Niet alleen jij wil dat ‘ie weg gaat, dat wil het beest zelf ook. Je voelt het beest in je haar friemelen. Maar hem eruit halen doe je ook niet, straks heb je een jeukende en dikke vinger! Snel je helm afzetten dan maar? Na enige tijd voel je niets meer en ga je er maar vanuit dat ie zichzelf gered heeft. Gelukkig, het gevaar is geweken.
Deze keer was ik minder fortuinlijk. Ik fietste rustig mijn rondje en ineens voelde ik iets in mijn hals. Een scherpe steek, moeilijk om exact te beschrijven, maar ik herkende het gevoel precies. Ineens was het zo’n 22 jaar eerder en rende ik over een grasveldje. Ik voelde een scherpe steek onder mijn voet. Snel ging ik zitten en keek wat er aan de hand was. Een wesp zat via zijn angel nog vast aan mijn voet. Ik sloeg de wesp eraf en de angel heb ik er voorzichtig met mijn nagels uitgehaald.
Ik kan me niet herinneren dat ik er destijds veel last van heb gehad. Ik heb er ook geen trauma aan overgehouden. Ik ben niet bang voor een wespje. Ik ken wel mensen die, als er een wesp in de buurt komt, een meter hoog springen, hevig beginnen te zwaaien met hun handen en/of het op een lopen zetten. Ik niet, ik blijf rustig zitten en wuif het beestje weg als het te lang duurt. Zo’n beestje doet niets, zolang ie niet bedreigd wordt. Ik wordt ook bijna nooit gestoken en als ik gestoken wordt, heb ik er weinig last van. Dus waar zou ik me druk om maken.
Het beestje dat mij stak voelde zich blijkbaar bedreigd. Hij zat klem tussen het bandje van mijn helm en mijn nek. Ik had niet eens door dat hij daar terecht was gekomen, totdat ik die steek voelde. Op zo’n moment ga je er toch naartoe met je vingers om te voelen wat er aan de hand is. Dat heeft het beestje waarschijnlijk zijn vrijheid weer teruggegeven, want ik voelde hem niet meer, maar het vervelende gevoel bleef. Het was op een plek waar ik niet kon zien of de angel weg was of hoe groot de schade was. Gedurende de rest van mijn rit werd het vervelende gevoel al minder. Gewoon negeren en dan heb je er het minste last van is in zo’n geval mijn motto. Thuis aangekomen zag in de spiegel een rode vlek in mijn hals, meer niet. Pijn deed het niet en het jeukte ook niet. En de dag erna was er al niets meer van te zien.
Ik verbaas me altijd over de heftige reactie die mensen kunnen geven op zo’n klein beestje. En ook deze keer is voor mij weer bevestigd dat dit helemaal niet nodig is. Ik was er tenslotte ook deze keer weer goed vanaf gekomen. Maar wie weet verandert dat in de toekomst nog. Ik hoop natuurlijk van niet!
WK Selectie bekend gemaakt
De afgelopen weken heb ik me tijdens trainingen behoorlijk ingespannen, en daarnaast behoorlijk in spanning gezeten. In spanning omdat de voorselectie en selectie voor het Wereld Kampioenschap in Canada bekend werden gemaakt. De vorige keer bij het bekendmaken van de selectie van de wereldbekerwedstrijd was ik opgenomen in de voorselectie, maar had ik de uiteindelijke selectie niet gehaald. Ik zat dus balend thuis op het moment dat mijn teamgenoten in Spanje hun wedstrijd reden. Ook deze keer was ik opgenomen in de voorselectie.
Afgelopen vrijdag zou de definitieve selectie bekend gemaakt worden. Hierover ontvangt het gehele team een mail, met daarin de namen van de gelukkigen. Ik probeerde er niet te veel aan te denken, maar elke keer als mijn telefoon het ‘mail ontvangen’-geluid maakte merkte ik de zenuwen. En natuurlijk was vrijdag een dag waarop ik regelmatig mail ontving…
En toen, vlak voordat ik naar huis wilde vertrekken vanaf mijn werk was de mail van de bondscoach daar. Het onderwerp was “WK selectie 2010”. Snel openen en kijken of ik erbij zit! Geen lijst met namen… Snel de bijlage openen, maar die zit er niet bij!? Gelukkig kwam direct daarna nog een mail, wat iedereen wel eens is overkomen was op dit belangrijke moment ook gebeurd, bijlage niet meegestuurd. Deze tweede mail bevatte de bijlage wel. En in de bijlage vond ik mijn naam, als een van de geselecteerden voor het WK!
Ik heb het meerdere keren gecontroleerd. Zag ik het wel goed, maakte ik niet een fout, keek ik wel naar de lijst met geselecteerden? Maar het klopte helemaal, samen met 17 andere atleten mag ik in Augustus naar het Wereldkampioenschap in Canada! Ik ben super blij en trots! Slechts anderhalf jaar nadat ik serieus ben gaan trainen en een jaar nadat ik in aanraking ben gekomen met het Nederlandse team heb ik dit al bereikt. Gelijk daarna heb ik mijn familie gebeld om hen trots op de hoogte te stellen! Binnen het team werden gelijk wat mailtjes rondgestuurd om elkaar te feliciteren.
Ik voelde me altijd al bevoorrecht dat ik mag trainen met en onderdeel ben van het Nederlandse team en dat ik gebruik mag maken van de topsport faciliteiten van Papendal waar zo vele andere sporters rondlopen. En nu mag ik ook nog mijn land vertegenwoordigen op het hoogste niveau! Hoe onwerkelijk is dat?! I’m living the dream!
Dus, wat staat er nu te gebeuren. Allereerst natuurlijk trainen, trainen, trainen. Naast de trainingen die ik in de buurt afwerk zal ik regelmatig op Papendal te vinden zijn voor centrale trainingen met de WK selectie. Ook is er nog een trainingskamp van 6 dagen op en rond Papendal. En natuurlijk in de tussentijd geen blessures oplopen, ook belangrijk!
En dan richting Canada voor het WK dat zich in en om Baie Comeau afspeelt. Op een parkoers van 11,4 km wordt op vrijdag 20 augustus de tijdrit gereden over 2 ronden. Zaterdag 21 augustus volgt dan de wegwedstrijd over 5 ronden.
Voor de liefhebber, op de site van het Wereldkampioenschap is allerlei informatie beschikbaar. Hier worden ook de behaalde resultaten bekend gemaakt, dus hou deze site in de gaten.
Ik ga trainen!
Aanbieding of niet?
“Goedenavond, klanterservice GPSShop, met …, waar kan ik u mee helpen?”
“Goedenavond, met Sven. Ik bel over uw actieaanbieding, namelijk de Garmin hartslagsensor. Bij de aanbieding staat een foto met de sensor en de daarbij behorende elastische band. Alleen staat verderop ook een combinatieaanbieding van dit product en een aparte elastische band. Ik snap het niet meer. Is de actieaanbieding nu wel of niet met elastische band?”
… Ik help even de juiste aanbieding te vinden…
“Ja, ik zie het inderdaad. Ik ga even bij het product zelf kijken, heeft u een momentje?”
“Jahoor, geen probleem.”
…Pauze muziek…
“Bent u daar nog? Ik heb even gekeken, maar de actieaanbieding is inderdaad alleen de sensor, er zit geen elastische band bij. Als u ze beide wilt hebben kunt u het beste de combinatieaanbieding nemen.”
“In dat geval vind ik het niet echt meer een goede aanbieding. Maar in ieder geval bedankt voor de informatie.”
Ik ben mijn garmin hartslagsensor kwijt geraakt. Dus ik heb een nieuwe nodig. Na enig zoekwerk op het internet kwam ik bij GPSShop.nl terecht. Zij hadden een goede aanbieding dus dat moest hem worden. Maar na het gevoerde gesprek met de klantenservice wist ik het niet meer zeker. Want ik heb toch echt ook de elastische band nodig om de sensor te kunnen dragen. Maar die combinatieaanbieding had weer een stuk minder interessante prijs. Dan maar niet… Of toch?
Want wie koopt er nu alleen de sensor? Wie raakt nou de sensor kwijt, maar de elastische band niet? Lijkt me niet logisch, want die bewaar je aan elkaar vast, of in ieder geval bij elkaar in de buurt. Of misschien koop je alleen de sensor als deze kapot is? Wellicht.
Of wie verkoopt er alleen de sensor? Garmin? Waarom zouden zij dat doen? Erken je als leverancier daar niet mee dat het een onderdeel is wat snel kapot gaat en dus vaak vervangen zal moeten worden? En wat is de kostprijs van die elastische band eigenlijk? Daar verdien je het grote geld ook niet mee.
Nee, ik kon niet geloven dat deze twee producten apart verkocht worden. Zal ik een gokje wagen en gewoon bestellen? Ik heb tenslotte de mogelijkheid om gebruikt te maken van de afkoelingsperiode en het product terugsturen als er geen elastische band bij zit. Of ik bel naar de klanten om aan te geven dat de levering niet compleet is en vraag ze of ze de elastische band, zoals afgebeeld bij de aanbieding, na kunnen sturen. Volgens mij kan ik het risico wel lopen aangezien ik er toch vanuit ging dat ik zowel de sensor als de elastische band geleverd zou krijgen.
En jawel hoor, een aantal dagen later werd een veel te groot pakket voor dit product geleverd. En na opening ervan kwam er zowel een sensor als elastische band tevoorschijn! Ik blij natuurlijk, maar toch snap ik het niet. Waarom zegt de klantenservice dat er iets anders in de verpakking zit? En waarom biedt je het product in de combinatie aan met iets dat al bij het product zit? En dat in de combinatie eigenlijk ook best duur is in vergelijking met andere aanbieders op het internet. Ik heb met wat ‘deductive reasoning’ toch besloten te kopen, maar hoeveel andere consumenten doen dat? Of kopen anderen gewoon en denken er helemaal niet bij na? Ik weet het niet hoor. Een ding weet ik wel: Ik heb nog steeds een hartslag.
-
-
You are currently browsing the archives for the Extra category.
