Het is gelukt! Ik ben Nederlands kampioen op de baan geworden! Op de laatste dag van vier volle dagen strijd mocht ik zelf aan de slag. En met goed gevolg, want aan het eind van de dag kreeg ik het Rood-Wit-Blauwe tricot en de gouden medaille om mijn schouders en werd het Wilhelmus gedraaid. Een fantastische afsluiting van het jaar en van een mooie trainingsperiode!

Sinds begin september sta ik onder contract bij het Landelijk Discipline Team Baan; Team Sprinters Velodrome Amsterdam. Ik ben geen sprinter, maar de overeenkomst is gesloten om een optimale voorbereiding te hebben richting het NK en begeleiding tijdens het NK. Ik heb in die tijd hard en specifiek getraind op mijn afstanden, de 3 kilometer individuele achtervolging en de 1 kilometer tijdrit. De laatste weken voor het NK begonnen beide afstanden steeds beter te lopen met als hoogtepunt een voorbereidingswedstrijd op 16 december in Alkmaar waar ik mijn beide persoonlijke records wist te breken.

Vorig jaar heb ik heel intensief naar het NK toegeleefd en werd het een enorme teleurstelling. Geen officieel NK en de medaille die ik verdiend had heb ik nooit gekregen. Dit jaar zat ik er een stuk meer ontspannen in om zo’n teleurstelling te voorkomen. Toch begon de spanning langzaam toe te nemen omdat ik wist dat ik goede kans maakte. Ik zag ook dat het een spannende strijd zou worden. Eén van mijn tegenstanders ken ik goed en ik weet dat hij een hele goede renner is, zijn nominatie voor Londen is daar het bewijs van.

De eerste twee dagen van het NK Baan ben ik als begeleiding meegegaan met team SVA. Super leuk om de renners waarmee je normaal samen in de baan traint te ondersteunen bij hun wedstrijden. Bidonnen vullen, praatje maken, rugnummers halen, als er wat nodig was dan ging ik aan de slag. Voor mij een ideale manier om te wennen aan de wedstrijd ambiance en ik kon ook gebruik maken van de vrije baanuren om te trainen en aan de baan te wennen.

Op mijn eigen wedstrijddag was ik al vroeg aanwezig om nog even in de baan te kunnen rijden en wat startjes te kunnen oefenen. Ik voelde wel wedstrijdspanning, maar het was niet blokkerend. Ik was goed voorbereid, mijn benen voelde goed en ik had vertrouwen in twee goede races.

Eerst de 1 kilometer tijdrit, 4 rondjes van 250 meter vol gas. Dood of de gladiolen. Volle bak starten en dan zien het verval te beperken. Het liep zoals gepland en gevisualiseerd, zoals ik al zo vaak getraind had. De start had iets scherper gekund en ik viel in de laatste ronde behoorlijk stil. Vooraf dacht ik een 1:19,0 te kunnen rijden, het werd een 1:19,033.

Daarna mocht ik 4 uur wachten tot mijn 3 kilometer. Dus even naar de tribune om familie gedag te zeggen, even naar buiten om wat frisse lucht te happen, wat eten, drinken, etc. Even op de rollenbank want mijn benen voelde als lood na de kilometer. Richting de 3 kilometer begonnen ze gelukkig weer goed te voelen. 4:05,0 was mijn verwachting voor deze afstand. Boven mijn PR, maar de baan en de omstandigheden waren anders en ik zelf ook.

Er zaten misschien wel duizend toeschouwers in het omnisport complex in Apeldoorn, maar ze verdwenen allemaal op het moment dat ik richting de start ging. Ik kon alles buitensluiten, behalve mijn fiets, de piepjes van de startmachine, mijn coach en de lijnen op de baan. De aanmoediging hoorde ik elke ronde, van mijn familie die zich over de baan verspreid hadden en in die ene bocht, waar mijn teamgenoten stonden. Ik kon stabiele rondetijden blijven rijden behalve de laatste ronden, maar toen was ik echt kapot aan het gaan. Ik had moeite om goede lijnen te blijven rijden omdat mijn coördinatie er helemaal aan was. Niet te ver naar buiten omdat je dan te veel meters rijdt, maar ook niet te ver naar binnen want daar liggen die rot blokken waar je niet overheen wilt rijden. Ik had in tijden niet zo afgezien! Ik had hulp nodig bij het uitklikken en afstappen en ik heb eerst even aan de balustrade gehangen. Ik had een 4:06,7 gereden, niet zo snel als ik gedacht had, maar meer zat er echt niet in. (Trouwens wel een nieuw Nederlands record in de C3 klasse)

Daarna was het wachten op het verlossende woord: had ik het omnium gewonnen? De podiumceremonie zou aansluitend aan de 3 kilometer zijn, dus ik ben direct die kant op gelopen. De jury was nog druk aan het rekenen, de bondscoach stond erbij. Alle deelnemers hadden een gelijk aantal punten, dus de gereden tijden zouden de doorslag geven. De bondscoach kwam met een stuk papier mijn kant op en knikte dat ik gewonnen had! Ik durfde het nog niet te geloven, eerst die trui en medaille om mijn schouders, dan was het zeker. Het podium werd omringt door fotograven. Ik zocht mijn familie tussen alle gezichten op de tribune. Ik werd gefeliciteerd, kreeg de rood-wit-blauwe trui, gouden medaille en bloemen. Even later schalde het Wilhelmus uit de luidsprekers. Eindelijk is het gelukt!

Het jaar 2011 is een bijzondere belevenis voor me geweest. Vijf jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik dit allemaal mee zou mogen maken. De hoogtepunten zijn te talloos om te noemen en overstemmen de dieptepunten met gemak! Iedereen bedankt die me geholpen en aangemoedigd heeft en vertrouwen in me heeft gehad. In het bijzonder mijn familie, mijn werkgever EclipseIT en mijn vrienden op de fiets van Team SVA en het Nederlandse team. Zonder jullie…

Fotocompilatie van het NK baan 2011 van team SVA