Archive for november 2010
Een harde klap
Nog even een stukje advies van mijn kant: Draag een helm tijdens het fietsen! Of het nu tijdens een training is of tijdens een wedstrijd. Ook als je de allerbeste stuurmanskunsten bezit. Een ongeluk zit in een klein hoekje en je hoeft niet eens zelf de veroorzaker te zijn. De helm is op dat moment je beste vriend dus dan kun je hem maar alvast op hebben!
Afgelopen week ben ik gevallen tijdens de baantraining (alweer gevallen? Ja, alweer). En dat ging hard! Mijn hoofd knalde met grote snelheid tegen de baan, ik heb niet eerder zo’n klap tegen mijn hoofd gehad. Mijn fiets lag naast me, mijn bril verderop en een van de glazen uit mijn bril weer ergens anders. Gelukkig stonden de trainer en de andere renners snel om me heen om me overeind te helpen. Veel pijn had ik niet, alleen een beetje brandend gevoel op mijn rechter heup, maar ik was wel geschrokken, wat een klap… Mijn fiets werd gecontroleerd: minimale schade. Mijn bril werd weer in elkaar gezet. Ik stond ondertussen een beetje bij te komen.
Voor het vervolg van de training kreeg ik een andere helm te leen, want mijn helm was gebroken. En dat is het hem nou net, de helm brak en daarom is mij groot letsel bespaard gebleven. Ik wil niet weten hoe ik er vanaf gekomen was als ik die helm niet op gehad had en die klap met mijn eigen schedel op had moeten vangen. De klap voelde al keihard aan met de helm op, laat staan zonder helm.
Ter illustratie staat hieronder een foto van mijn helm met de breuken die de val veroorzaakt heeft (je ziet de rechter binnenkant). Hij heeft zijn werk goed gedaan, hij zit helemaal in de prak! Mijn advies is daarom: draag altijd een helm!

Ik ben er verder erg goed vanaf gekomen. Ik heb de training kunnen vervolgen, maar het vertrouwen was wel iets minder. De hoofdpijn die ik direct na de val kreeg trok al weer snel weg. De dagen erna had ik een wat stijve nek, maar ik kon nog gewoon ja-knikken en nee-schudden. De schaafwonden trekken inmiddels ook weer aardig dicht. Binnenkort is het alsof het nooit gebeurd is.
Even rust tussendoor
De dagen worden korter, de bladeren vallen van de bomen, het is grijs en grauw en de griep en verkoudheid liggen op de loer. Het lijkt me duidelijk, het najaar is begonnen. Het is een lang seizoen geweest met een voorzichtig begin in januari en februari en een goede start in maart. Soms voelde ik me onoverwinnelijk en leek het of ik energie voor tien had. Op andere momenten was ik moe en voelde ik me leeg.
Na het WK was ik van plan rust te nemen, maar een ploeggenoot overtuigde me ervan dit niet te doen. Juist september was een goede maand om aan de laatste clubkoersen mee te doen. Ook zou het weer nog aangenaam kunnen zijn, en dat was het ook. Ik heb nog heerlijk gefietst en veel kilometers gemaakt. Tussendoor zelfs nog een paar kermiskoersen gereden.
Mijn laatste wapenfeit was de Europacup baanwedstrijd in Buttgen. Daarna is de rustperiode gestart waar ik nu middenin zit. Even niet fietsen, geen krachttraining, geen wedstrijden. Ik voelde me rusteloos, ik had teveel energie, en teveel tijd. Gelukkig vind je tijd om aan andere dingen te besteden, zoals een bezoek aan de Amsterdamse Zesdaagse. Ik reed naar een vriend en besefte me dat ik daar ook weer tijd voor had.
Maar langzaam begint het toch weer te kriebelen. Tijd om weer aan de slag te gaan, om weer wat te doen. Afgelopen weekend heb ik weer twee uur op de fiets gezeten, even een rondje in de buurt gemaakt. Het was heerlijk najaarsweer, genieten dus.
De komende tijd ligt de focus op de baan. Er wordt een Wereld Kampioenschap gehouden in Italiƫ in Maart en daar wil ik me graag voor kwalificeren. Ook het Nederlands Kampioenschap in December staat met rood in mijn agenda gemarkeerd. Er staan allemaal leuke dingen te gebeuren de komende tijd! Ik heb er zin in! De rustperiode heeft me niet alleen qua rust goed gedaan, maar het heeft me ook gretig gemaakt! Bijna tijd om er weer tegenaan te gaan!


