Op 15 en 16 Oktober heb ik meegedaan aan de Europacup Paracycling op de baan in Kaarst-Büttgen in Duitsland tijdens de SixDayNight. Voor mij stonden de 1000m tijdrit en de 3000m achtervolging op het programma. Ik ben met een super goed gevoel terug gekomen van deze wedstrijd, hieronder is te lezen waarom.

Om dat goed uit te leggen moet ik eerst iets verder terug in de tijd. Deze wedstrijd stond al een tijd in de planning, maar het was er lange tijd niet van gekomen op de baan te rijden, in februari had ik dat voor het laatst gedaan. Het velodrome in Amsterdam opende in September weer haar deuren dus voor mij de gelegenheid om mijn baanvaardigheden weer te testen. Maar in september was het ook nog erg mooi weer, dus ik stelde de terugkeer naar de baan telkens weer uit. Ik geef toe dat dit ook wel kwam omdat ik er wat tegenop zag. Het is toch anders en als het dan alweer zo’n tijd geleden is vormt dat toch een drempel.

Maargoed, woensdag 6 oktober was het dan toch zover. Ik kon het niet langer uitstellen, nog maar 10 dagen tot de wedstrijd en ik wilde daar zeker niet voor het eerst dit seizoen op de baan rijden! En gelukkig voeldehet bij de eerste paar trappen al gelijk weer vertrouwd en heb ik heerlijk gefietst! Totaal geen reden om nerveus te zijn dus. En leuk om weer bekende gezichten te zien van Natalie, Carlo, Birgitta en haar nieuwe fiets en natuurlijk Carolien, de trainster!

Ik raakte met Carolien aan de praat over wedstrijden en doelstelling van dit seizoen. Ze vroeg hoe ik de wedstrijd in Duitsland zou gaan aanpakken, wie er mee ging en wat ik van plan was. Ik had eigenlijk geen plan en ik ging er alleen naartoe. Ik ging om ervaring op te doen en hard te rijden, verder niet. Ik had niet nagedacht over wat er nodig was om een goede prestatie neer te zetten. Carolien ging met haar damesteam naar dezelfde wedstrijd voor de Kneissl Ladies Cup, die tegelijk met de Europacup verreden werd. Ze bood aan mij te helpen een goede prestatie neer te zetten door tijd vrij te maken tussen de wedstrijden van haar eigen team door om me te coachen ! Ik mocht zelfs met haar team Sprinters Velodrome Amsterdam meetrainen in Alkmaar als voorbereiding op het weekend!

Op 13 Oktober werd er door het team SVA getraind in Alkmaar en ik reed er tussen!
Na de warming up ben ik onder leiding van Carolien gaan werken aan de voorbereiding op mijn race. Eerst leren rijden met een tijdritstuur. Ik zag er best tegenop om daar mee te gaan rijden, maar het ging erg goed en het leek soms zelfs makkelijker te gaan dan in de beugels! Mijn volgende opdracht was starts te oefenen. Carolien legde me uit hoe ik een goede start kon maken: goed letten op de techniek, de houding, de kracht. Je merkt direct het verschil tussen een goede en minder goede start. Vervolgens moest ik een aantal ronden op tempo rijden om te kunnen bepalen wat mijn tijdsdoel ging worden. Na wat rekenen hebben we mijn doel gesteld op een eindtijd van 4:15 met ronden van 20,8. Mijn PR van het vorige seizoen stond boven de 4:30 dus het leek mij wat hoog gegrepen, maar het was een mooi doel! Als laatste kon ik nog een dicht wiel en een rollenbank van Carolien lenen. Ik ging met een volledig omgebouwde fiets weg uit Alkmaar en ik had helemaal zin gekregen om een goede prestatie neer te zetten tijdens de Europacup.

Nadat ik op vrijdag aangekomen was op de baan en mijn spullen klaar had gezet begon ik met mijn voorbereiding. Vandaag stond de 1000m voor mij op het programma. Ik bevond me in goed gezelschap, naast een aantal bekende gezichten waren ook de wereldtoppers uit Engeland aanwezig. Genoeg deelnemers om mijn prestatie mee te kunnen meten. Over de 1000m kan ik eigenlijk kort zijn, het ging niet goed. Ik reed wel een persoonlijk record maar ik had sterk het gevoel dat het sneller moest kunnen. Mijn concentratie was niet goed en het verzet voelde te licht aan. Had ik stiekem op een tijd onder de 1:20 gehoopt, het werd een 1:25,08. Een teleurstelling. Helaas was Carolien met haar team nog niet gearriveerd en kon ze me dus niet coachen. Het werd me de volgende dag duidelijk hoe belangrijk het voor me is dat ik gecoached wordt en welk effect dat heeft op mijn resultaat.

Zaterdag, de dag van de 3000m! Dit hadden we voorbereid en hier haddn we voor getraind. Ik stond helemaal op scherp. De starter begon af te tellen tot de start, ik voelde mijn been trillen van de spanning. Na het startschot zette ik aan en begon ik aan mijn race. Na een ronde kreeg ik van Carolien door dat ik niet snel genoeg gestart was en door moest versnellen. De ronden erna zat ik telkens een paar tienden onder de beoogde 20,8. Een paar ronden lang zat ik rond de 21 seconden en ik kon de laatste ronden weer terug versnellen naar de 20,8. Ik had een mooie vlakke race gereden en kwam in een tijd van 4:12,9 over de finish! Een super resultaat, ik was zelfs ruim onder de 4:15 geëindigd! Het was zwaar, maar niet super zwaar, ik had het idee dat er nog wel meer in zat. Ik was in ieder geval erg blij met mijn nieuwe PR.

Wat ik me niet gerealiseerd had was dat deze 3000m een kwalificatie was voor finaleplaatsen, de eerste 4 renners strijden in een kleine finale om het brons en in de grote finale om het goud. Na een tijd wachten werden de officiële resultaten bekend, ik was vierde en door naar de kleine finale! Gelijk kwam Carolien met me bespreken wat er beter kon. Ik had het idee dat mijn verzet te licht was, dus regelde ze een zwaarder verzet. Ook de start gingen we iets ander doen, ongeacht de starttijd moest ik de tweede ronde doorversnellen. Ook de rondetijden werden naar beneden bijgesteld, we gingen tenslotte voor een sneller tijd.

Het startschot klonk ten tweede male vandaag voor een 3000m. Ik voelde gelijk dat ik krachtiger kon aanzetten. Daarna doorversnellen zoals afgesproken met een rondetijd in de 19 seconden tot gevolg. “Goedzo, en nu vasthouden.” klonk vanaf de kant. Ik schrok bij de volgende doorkomst van het rondebord, 18,9! “Veel te snel!”, dacht ik, “Hoe ga ik dit volhouden, ga ik zo niet volledig instorten?”. Daarna volgde een ronde in dezelfde tijd. Hoe kon dit? Nu begon het zwaarder te worden en begonnen mijn benen pijn te doen, maar ik kon het verval beperkt houden. Langzaam gingen de rondetijden richting de 21 en kwam de laatste ronde er net boven. Mijn eindtijd was 4:08,59! Super, weer ruim 4 seconden sneller! En ik dacht dat 4:15 te hoog gegrepen was. En zelfs de eerste 1000m was ongeveer 2 seconden sneller dan de 1000m van vrijdag! Met deze ervaring komt een tijd onder de 1min20 ook dichterbij!

Ik geloof niet dat ik dit resultaat in mijn eentje bereikt had. Ik heb al eerder gemerkt dat ik goed reageer op de juiste prikkels van een coach en dit weekend is me duidelijk geworden dat dit effect op de baan nog veel sterker is. Elke 250m kreeg ik van Carolien feedback op mijn prestatie en kon ik bijstellen. Daarnaast heeft ze me zowel mentaal als fysiek voorbereid op de race. Haar ervaring op en langs de baan is goud waard!

Carolien, ontzettend bedankt! Helemaal super dat je dat voor mij hebt willen doen! Wat mij betreft heb ik deze tijd aan jou te danken!

En ook voor Carolien en haar dames was het een succesvol weekend! Natalie en Margo hebben het algemeen klassement van de Kneissl Ladies Cup gewonnen en Renate heeft als junior ontzettend goed gereden tussen het geweld van de Elite rensters.

Tegenwoordig heb ik een klein cameraatje bij me wat plaatjes te schieten. Hieronder een impressie van de SixDayNight.

En wil je mijn volledige kwalificatie zien van de 3000m achtervolging (met dank aan cameravrouw Renate):