Inmiddels ben ik weer geruime tijd terug in Nederland. Terug, na een enerverende anderhalve week Canada, waar we met het Nederlandse team hebben gestreden om wereldtitels. Tijd om terug te kijken op deze periode van mixed emotions.

Op vrijdag 13 augustus werd ik verwacht op schiphol, bij de incheck balie van de KLM. Onder het motto “beter te vroeg dan te laat” waren we, mijn ouders brachten me weg, al vroeg aanwezig. Nicole en Robin waren er ook al. En langzamerhand begon de rest van het team te arriveren. Er was een redelijke relaxte sfeer, maar ik voelde toch ook wel een beetje spanning. Het is een behoorlijke volksverhuizing, zo’n team naar de andere kant van de wereld brengen met alle fietsen en materialen. Gelukkig merkte ik dat de chef d’equipe en de bondscoach de zaken onder controle hadden wat mij ook een deel van mijn rust terug gaf. Na het inchecken van de spullen, het afscheid nemen van de familie en wat lummelen achter de douane ging de reis pas echt beginnen.

De bestemming was Baie-Comeau, Canada, ongeveer 650 km ten oosten van Montreal. Een hele afstand, welke we in etappes overbrugd hebben. Van Amsterdam met het vliegtuig naar Montreal, waar we met een colonne auto’s, via een overnachting in Quebec en pont overtocht aankwamen bij ons hotel, excuus, motel. Het motel was niet wat we ervan verwacht hadden maar we moesten het ermee doen. Dit werkt hetzelfde als in de tour de france, de organisatie regelt het verblijf en kent deze toe aan de deelnemende teams. In de wijde omtrek was alles volgeboekt door de organisatie. Verhuizen naar een beter hotel zat er dus niet in. Gelukkig kon de begeleiding de belangrijkste pijnpunten oplossen en heb ik in ieder geval een prima verblijf gehad.

Foto: Timo Fransen

We hebben de reis overleefd (deze vrijdag de 13de duurde inclusief tijdsverschil 30 uur) dus de focus ging nu naar de wedstrijden. Gelijk de eerste dag vertrokken we om het parkoers te verkennen. Een mooi rondje met wat pittige klimmetjes, mooie bochten en een lange afdaling. Ik hou wel van klimmen en deze dag voelde alles goed dus ik kreeg er zin in! De coach legde uit hoe het parkoers ingedeeld kon worden en met tips van teamgenoten was ik in staat steeds weer sneller te rijden. Buiten de trainingen was het zaak goed te eten en veel te rusten. Dus in de middag heerste er rust in het hotel en ’s avonds werd er een spelletje gedaan. Zo gaat een week erg snel en voordat je het weet gaat het echt beginnen.

Op de tweede dag van het WK stond mijn tijdrit op het programma. Na aankomst bij het parkoers was et eerste bericht dat Joleen en Nynke wereldkampioen geworden waren! Wauw, super! Fantastisch om ze te zien lopen in hun regenboogshirt! Na dit heuglijke feit was het zaak om weer te concentreren op mijn eigen race. Dus inrijden op de tacx. Een kwartier voor de tijdrit vertrok ik met Femke naar het startpodium. Ik merkte dat mijn fiets niet goed schakelde. Er werd nog snel naar gekeken en wat bijgesteld.

Eenmaal op het startpodium begonnen de zenuwen te zakken. Nu moest het gebeuren! In de afgelopen dagen hadden we het parkoers goed verkent en ingedeeld. Ik wist wat me te doen stond. Er werd afgeteld en ik werd op weg gestuurd. Hard aanzetten en snelheid krijgen. In aero positie liggen en snelheid maken. Op de eerste klim schakelde ik terug en de ketting begon te ratelen. De drie lichtste verzetten kon ik niet gebruiken omdat de ketting over sloeg. “Klote, gewoon doorrijden!” hoorde ik Eelke vanuit de auto roepen. Ook zonder die verzetten ging ik wel boven komen, dus gas erop. Het was vrij winderig dus op bepaalde momenten sloeg de wind behoorlijk tegen mijn voorwiel. En zeker in de afdaling waar je met 75 km/u in aero positie naar beneden rijdt is dat best spannend.

Foto: Fred Homan

Ik was met mijn eigen race bezig. Goed blijven draaien, kracht blijven geven, momenten zoeken om te ‘rusten’. Rusten is relatief in dit geval, want dat is het verschil tussen 100% geven en 98% geven. De laatste paar kilometer heb ik alles gegeven en kwam ik kapot over de finish. Met last van mijn longen en een bloedsmaak in mijn mond arriveerde ik terug bij het team, waar ik langzaamaan weer tot rust kwam.

Later werd de uitslag bekend, een 12de plek. Een tegenvaller, want ondanks dat de tijdrit niet mijn beste discipline is ik had goede hoop op een top 10 klassering, misschien zelfs top 8. Er deden veel onbekende namen mee waarvan er toch een aantal beter waren als ik. Als mijn derailleur wel goed had gewerkt was ik waarschijnlijk niet anders in de uitslag terecht gekomen, het gat naar mijn voorganger was 1 minuut. Dus niet wat ik er van gehoopt had, maar het was zaak dit snel naast me neer te leggen en me te focussen op de wegwedstrijd van de volgende dag.

Tijd voor de wegwedstrijd. De start was pas om 16.00u dus ik heb de hele dag in het hotel gehangen wachtend op het moment dat we richting het parkoers gebracht werden. Na de controle van het materiaal (hij schakelde perfect) en het inrijden gingen Gijs en ik richting de start. Zoals vaker gebeurd in onze races werden de C1, C2 en C3 categorieën tegelijkertijd gestart. Na het intekenen (je handtekening zetten als teken dat je aanwezig bent) gingen we richting de startlijn. En we hadden perfecte plaatsen! Naast elkaar op de eerste rij. Voor ons was de eerste bocht zichtbaar met aan weerzijde een haag van toeschouwers. Links van ons stond een deel van onze teamgenoten klaar om ons weg te juichen, en ondertussen werder er foto’s gemaakt. Ik stond er echt op mijn gemak. Ik was er klaar voor, ik was ontspannen en nam de hele omgeving in mij op. Ik zocht nog wat contact met mijn teamgenoten en wenkte dat ik me goed voelde. De master of ceremonie begon het publiek op te zwepen. De seconden tikte langzaam weg en het gejuich werd harder. Ik voelde de spanning ineens opbouwen. Het was zover, hier had ik zo hard voor getraind. Nog even en we zouden er vandoor gaan. Het startschot klonk en iedereen zette aan. Ik kwam samen met het peloton in beweging. Ik probeerde mijn rechter voet in het pedaal te klikken, maar voordat ik er erg in had verloor ik mijn balans en viel ik naar rechts. Ik lag op de grond samen met nog twee andere renners. Zo snel als ik kon stond ik op en sprong ik terug op mijn fiets. Terwijl ik mijn rechter voet in het pedaal probeerde te krijgen kwamen renners me aan alle kanten voorbij. Ik kreeg mijn voet niet in het pedaal, waarom niet?! Ik keek naar beneden en zag dat de ketting er af lag. Op dat moment kwam de mecanicien me helpen. Hij gooide mij ketting erop en begon me te duwen. Ik klikte in de pedalen en ging achter het inmiddels verdwenen peloton aan. Niet alleen te tour wacht op niemand…

Foto: Fred Homan

De vijf ronden heb ik geprobeerd het beste te maken van de race. Ik heb geen moment gedacht aan afstappen, je weet tenslotte nooit wat er nog gebeurd en welke mogelijkheden dat nog brengt. De eerste 3,5 ronden heb ik praktisch alleen gereden, hier en daar haalde ik een renner uit een andere klasse in. Daarna sloot ik aan bij een groepje van drie man uit de C2 klasse. Met hen ben ik naar de finish gereden waar ik op grote achterstand als laatste van mijn eigen klasse finishte.

Zonde, zonde, zonde… Dat is niet waarvoor je naar het WK gaat. De tijdrit viel al tegen en dit is natuurlijk helemaal een domper. Ik had graag, net als Gijs die een uitstekende race gereden heeft met een 7de plek als resultaat, de slechte klassering doen vergeten met een mooie uitslag tijdens de wegwedstrijd. Maar helaas werd het alleen nog maar erger.

Waarom ik gevallen ben? Moeilijk te zeggen, het ging allemaal zo snel. Een teamgenoot dacht gezien te hebben dat mijn ketting er al voor de start af lag. Maar dat zou ik toch gevoeld moeten hebben? Ben ik misschien geraakt? Zou kunnen, het was wel erg druk en krap tijdens de start. Ik heb wat foto’s gezien, maar die geven ook geen uitsluitsel. Behalve dat ik veel minder snel dan de andere gang maak en een rare zwieper maak met mijn stuur. Het zal mijn eigen schuld geweest zijn: spanning en weinig ervaring. Het is eeuwig zonde dat ik deze kans op deze manier heb laten liggen zeker omdat de vraag is of ik ooit nog zo’n kans krijg.

Foto: Timo Fransen

Terug in het hotel werd ik liefdevol door mijn teamgenoten opgevangen. Er werden armen om me heen geslagen en ik kreeg een knuffel. Pas later op de avond, na het diner, drong het echt tot me door. Ik zat samen met Gijs op de gang naar de uitslag te kijken. Gijs in opperbeste stemming over zijn behaalde resultaat, ik teleurgesteld starend naar de uitslag ‘wondering what could have been’.

En zo eindigde mijn WK avontuur. De laatste dag en de terugreis heb ik enigszins in een roes beleeft, steeds terugdenkend aan. Zo hou ik een dubbel gevoel over aan het WK: Ik heb een mooi evenement meegemaakt en ben dankbaar dat ik ervoor geselecteerd ben, maar de teleurstelling over de resultaten blijft. Het geeft me daarentegen wel motivatie om dit volgend jaar met goede resultaten te doen vergeten.

Andere foto’s gemaakt door Timo.
Andere foto’s gemaakt door Fred Homan.