Dit weekend ben ik bij een wedstrijd in Elzach, Duitsland, geweest. Voor mij een succesvol weekend met 2 eerste plaatsen in mijn klasse (C3), bij de tijdrit en de wegwedstrijd! Later zal ik in meer detail mijn ervaringen beschrijven.

Voor nu wil ik met jullie de gecombineerde uitslag delen die gemaakt is van de wegwedstrijd. Hierin heb ik als C3 rijder samen gereden met de C4 en C5 klasse. Tot mijn eigen verbasing wordt ik hier als 5e geklasseerd!? Ik kan dit bijna niet geloven en het zal me niet verbazen als deze uitslag nog herzien wordt. Maar om te bewijzen dat ik het echt niet uit mijn duim zuig heb ik de onderstaande foto gemaakt van de uitslag zoals deze bij het Rennburo hing na de wedstrijd.

Later meer.

Het afgelopen weekend heb ik voor het eerst van mijn leven meegedaan aan een internationale wedstrijd. In Zwitserland, om precies te zijn het plaatsje Gippingen, worden elk jaar een weekend lang verschillende wielrenwedstrijden gehouden. Op het programma staan wedstrijden met elite renners, jongeren, kinderen, militairen en dus ook een wedstrijd voor aangepast wielrennen.

Op het programma stonden een tijdrit over 16,1 kilometer en een wegwedstrijd over 50,5 kilometer. De tijdrit ging over licht geaccidenteerd terrein, in de wegwedstrijd moesten we 5 maal over een flinke beklimming, te vergelijken met een beklimming van de 3de categorie in de tour de france heb ik mij laten vertellen. Nou maakt mij dat niet zo heel erg veel uit, want ik hou wel van klimmen, maar ik heb dat nog niet eerder gedaan in wedstrijdverband. Ik was erg benieuwd hoe me dat af zou gaan.

De mental coach van het nederlandse team had me dit weekend een opdracht meegegeven: “bepaal je doel voor dit weekend en koppel terug of je dit doel bereikt hebt”. Ik ben vanuit mijn werk gewend doelen SMART (Specifiek, Meetbaar, Acceptabel, Realistisch, Tijdgebonden) te maken, hier zou dat bijvoorbeeld worden: top 10 rijden in de wegwedstrijd. In dit geval vond ik dat erg moeilijk. Ik kwam tenslotte in een voor mij onbekende situatie terecht. Ik weet wat ik zelf kan (alhoewel ik daar telkens weer grensoverschrijdend bezig ben) maar ik weet niet wat dit waard is in een internationaal veld. Het deelnemersveld van C3 was oorspronkelijk 6 man groot waarbij sterke internationale renners ontbraken, maar is dan met mijn capaciteiten de top 3 haalbaar? En dan blijken ineens de toppers uit Spanje en Tsjechië er wel bij zijn. Kan ik die hebben? Ik weet het niet. Misschien moet mijn doel voor dit weekend zijn: antwoorden vinden op deze vragen. Dus mijn eerste doel is: Kijken hoe ik er internationaal voor sta.
Ook wil ik gevoelsmatig een goede prestatie neerzetten dit weekend. Dus of ik nu eerste of laatste wordt, ik wil twee goede wedstrijden rijden. Oke, ik geef toe, als ik eerste wordt hou ik er sneller een positief gevoel aan over, maar ook met een laatste plaats kan ik tevreden zijn als ik mijn uiterste best gedaan heb. Ik wil alles eruit gehaald hebben wat erin zat, met opgeheven hoofd naar huis kunnen gaan. Doel 2: Een goed gevoel overhouden aan de wedstrijd.
Natuurlijk gaat zo’n eerste weekend niet alles perfect. Dus ik wil ook veel leren dit weekend. Waar heb ik iets laten liggen, welke tactische fouten heb ik gemaakt, waar liggen mijn verbeterpunten? Doel 3: Leren.

De tijdrit
In de tijdrit ben ik 4de van de 8 geworden in mijn eigen klasse en 7de van de 24 in het gecombineerde klassement (C1, C2, C3). Zelfs in de C4 klasse doe ik nog aardig mee, ik zou met mijn tijd op de 8ste plek zijn komen van de 15. Ik zit een kleine 1,5 minuut achter de winnaar (In de uitslag klopt de tijd van zijn eerste ronde niet, hier moet 3 minuten bij opgeteld worden) en een goede minuut achter de nummer 3. Dit verschil is aanzienlijk en niet eenvoudig te overbruggen, maar het is wel minder dan ik verwacht had. Ik heb mezelf ook overtroffen in deze tijdrit, niet eerder reed ik een dergelijk gemiddelde, 16,1 km in 24:33,1 is 39,35 km/u. Het liep, zeker de eerste ronde, geweldig! Ik zat ontspannen op de fiets en kon mijn kracht goed kwijt. Na de eerste ronde schrok ik zelfs van mijn snelheid: 40,4 km/u gemiddeld! En dat met flinke wind en op geaccidenteerd terrein. Voor die snelheid heb ik de tweede ronde dan ook wel een prijs betaald. De klimmetjes liepen aanzienlijk minder en op de vlakke stukken merkte ik de vermoeidheid in mijn benen. De indeling van de wedstrijd kan absoluut beter.
Maar wat een gave ervaring zo’n tijdrit. Starten met een motorrijder voor je die je door het verkeer en over het parkoers begeleid. In de tijdrithouding een afdaling in te gaan en bijna 60 km/u te rijden, niet gedacht dat ik dat zou kunnen en zou durven.
Na de finish snakte ik naar iets te drinken dus gelukkig kreeg ik teruggekomen bij de bus snel een bidon in mijn handen gedrukt en kon ik rustig op adem komen.
Als ik achteraf mijn doelen evalueer kom ik op het volgende uit:
Doel 1: een goede middenmotor en dichter bij de toppers dan ik dacht.
Doel 2: zeker positief, de lat weer hoger gelegd
Doel 3: de wedstrijd kan een betere indeling hebben

De wegwedstrijd
Voor deze wedstrijd was ik zenuwachtiger dan voor de tijdrit. De tijdrit is een wedstrijd tegen de klok, dus eigenlijk tegen jezelf. De wegwedstrijd is tegen anderen. Dan moet je soms anders rijden dan je eigenlijk wilt, omdat je erbij moet/wilt blijven. Tactisch moet je scherp zijn en slim rijden is een must. Maar wat weet ik daar nou van? Ik ben wat dat betreft een groentje. Genoeg kanzen om te leren in ieder geval. Ik heb alle tips van teamgenoten dan ook ter harte genomen: “meestal blijft het de eerste ronde bij elkaar en gaat het de tweede ronde op de beklimming los”, “goed voorin zitten zodat je mee kunt als er gedemarreerd wordt of, als het te hard gaat, je nog een paar plaatsen kunt verliezen voordat je eraf gereden wordt”.

De C4 en C5 klasse starten samen en de C1, C2 en C3 klasse ook, een minuut later. Aan de rugnummers is te zien welke klasse het is, nummer in de 500 zijn C3.
De eerste ronde werd er direct gedemarreerd door de toppers van C3. Ik zat wel voorin het peloton, maar klem zodat ik niet mee kon. Nadat ik me losgeweekt had ben ik erachteraan gegaan, maar het was al te laat. Ik kwam niet dichter bij aan de kopgroep, en liep niet snel uit op de achtervolgers. Halverwege de eerste ronde sloot een renner aan in mijn wiel, maar hij wilde geen kopwerk doen. Ik was nog steeds op weg naar de kopgroep, dus dan maar doorrijden met die profiteur in mijn wiel. Aan het begin van de tweede ronde reed hij bij me weg, ik kon niet volgen. Mijn poging de kopgroep te bereiken leek ook niet te werken dus heb ik gewacht op de achteropkomende groep. Deze reed me op de beklimming voorbij omdat ik nog aan het herstellen was van mijn eerdere inspanning, ik heb nog wel even meegereden, maar dat hield ik niet vol. Na de afdaling hoorde ik achter me “Benga, benga, benga”. De wereldkampioen uit de C2 klasse, uit Venezuela, kwam eraan. Ik sloot aan in deze groep en begon mee te draaien op kop. Inmiddels rijden alle klassen door elkaar en is het nauwelijks duidelijk wie tegenstanders zijn. In de derde ronde passeerden we de bus die langs het parkoers geparkeerd stond. Timo riep: “ze vallen stil vooraan”. Met andere woorden, een kans om weer aan te sluiten. De volgende ronde op datzelfde punt kon ik de sprong maken naar deze groep. Helaas ging het tempo van die groep op de volgende klim omhoog waardoor ik gelijk weer losgereden werd… Beetje jammer… In de laatste ronde had ik weer een mooi groepje gevonden en reden we richting de finish. Ik had al gezien dat ik deze mannen in de sprint wel kon kloppen, dus ik zat op mijn gemak te wachten om de sprint aan te gaan. Totdat ineens 500m voor de finish nummer 509 mijn groep voorbij rijdt. Een nummer in de 500, dus een tegenstander van me. Ik begin direct achter hem aan te sprinten, maar het gat is al zo’n 30 meter. Mijn snelheid loopt op tot de 45 km/u en ik kom rap dichterbij. In een ultieme poging probeer ik nog een laatste keer aan te zetten en uit het zadel te komen, maar alles doet zeer. Op de streep scheelt het een paar meter. Ik had geen idee op welke plek ik reed. Achteraf bleek deze sprint om plek 3 te gaan, dus bijna had ik het podium bereikt.

Ik ben in mijn eigen klasse 4de geworden (van de 7) en in het gecombineerde klassement 11de (van de 24). Ik zit op een paar minuten van de winnaar, maar redelijk kort op de nummers 2 en 3, en dat valt me niet tegen gezien het feit dat dit een zwaar parkoers was.
Ik heb wel het gevoel dat er meer in gezeten had. In de beklimming was ik te bang om mezelf op te blazen en heb daar tijd laten liggen. Om een idee te geven, de eerste beklimming ging 1m20 sneller dan de laatste. Ook heb ik de slag gemist. Het ging gelijk op de eerste beklimming los, maar ik zat op een verkeerde plek in het peloton waardoor ik niet mee kon. Ik heb geprobeerd alleen het gat dicht te rijden, maar dat was te veel gevraagd.
Wel een mooie ervaring, zo’n race. Telkens weer nieuwe situaties met andere afwegingen: Alleen doorrijden of op een groepje wachten, kopwerk doen in een groepje of alleen meerijden en wat doe je als iemand geen kopwerk wil doen maar jij wilt wel doorrijden? Ik ben het allemaal tegengekomen.

Als ik mijn prestaties afzet teen mijn doelen kom ik o het volgende uit:
Doel 1: Qua capaciteiten een goede middenmotor en als ik wat slimmer ga rijden…
Doel 2: Ook hier heb ik een positief gevoel aan over gehouden. Al is het alleen maar vanwege de constatering dat ik internationaal wat te betekenen heb.
Doel 3: Zat geleerd en nog veel te leren! Op tactisch, rijtechnisch en koersdynamisch gebied.

En dan, last but not least: Ik heb met deze uitslagen mijn eerste UCI punten behaald zodat ik binnen niet afzienbare tijd opgenomen zal worden in de wereldranglijst. Geen idee wat ik daar mee kan, maar wel leuk