Daar staan ze dan, de vijf deelnemers aan het Nederlands Kampioenschap Cycling in Amersfoort. Klaar voor de start en voor de strijd. Een strijd om de eerste plek. Een enigszins ongelijke strijd, dat wel, want we behoren niet allemaal tot dezelfde categorie, maar een strijd nietemin.

Even een klein beetje uitleg: we hebben allemaal een andere beperking die eigenlijk nauwelijks met elkaar te vergelijken zijn. De UCI heeft daar een oplopssing voor gevonden door iedereen functioneel, dus op basis van wat je nog kunt, te classificeren. Zo zijn wij over 3 categorieen verdeeld, waarvan ik samen met teamgenoot GB in de ‘zwaarste’ categorie, C3, zit. RM zit in C4 en RvM en BG zitten in C5. In C5 zitten bijvoorbeeld renners die wel volledige functionaliteit hebben in hun benen, vandaar de ongelijke strijd. Waarom rijden we dan tegen elkaar en niet per categorie? Dat is gedaan om de rood-wit-blauwe trui uit te kunnen reiken. Dit mag gedaan worden als er minimaal 3 renners aan de start staan. Rijden we per categorie, dan kan er geen trui uitgereikt worden, rijden we samen, dan wel.

Goed, nu de race. De wedstrijd vond plaats op het parcours van WV Eemland in Amersfoort. Een parcours van 1,5 kilometer in de vorm van een driehoek met een heuveltje over een weg. We rijden tegelijkertijd met de tandems, alleen duurt hun wedstrijd 1,5 uur en drie ronden en onze wedstrijd 1 uur en 3 ronden. Vooraf was er tussen ons 5 discussie: Gaan we direct koersen of blijven we bij elkaar tot 45 minuten en gaat het dan los. Zelf wilde ik gelijk koersen. Je loopt dan hetrisico er direct af temoeten als je niet goed bent, maar aan de andere kant, als je goed bezig bent hoef je ook niet in te houden. Maar gezamelijk werd besloten toch bij elkaar te blijven.

Bij de start gingen de tandems er gelijk als een speer vandoor! Ik kwam gelukkig snel op gang en kon het in het wiel gaan zitten van een tandem. Achter mij zaten de andere Cycling mannen op een gat van 20 meter. Wat te doen? We hadden de afspraak gemaakt samen te blijven, dus moest ik me laten afzakken? Ik besloot het even aan te kijken in de hoop dat ze het gat dicht zouden rijden. En dat gebeurde gelukkig, dus we kwamen in een groep te zitten met 2 tandems (een dames en een heren koppel) en 5 C-mannen. Deze groep bleef een groot deel van de wedstrijd samen. Er werd nog een poging ondernomen om het gat naar de andere tandems te dichten, maar dat bleek niet haalbaar. Dus tempo houden en bij elkaar blijven.

Na een minuut of 40 werden we ingehaald door twee tandems en werd er en-groupe geprobeerd aan te haken. Dit lukt twee ronden lang waarna ze toch te snel bleken te rijden, in ieder geval voor een deel van onze groep. Want het resultaat van deze versnelling was dat 1 C-man gelost was en dat 2 C-mannen het tempo wel konden blijven volgen en weg waren. Voor mij ging het te snel, dus ik bleef samen met de twee tandems en een andere C-man. Een gevecht voor plaats 3 en 4.

Niet veel later werden we wederom ingehaald door een tandem. Deze keer nam ik het initiatief om aan te haken. De damestandem volgde in mijn wiel en we waren los! De andere tandem en C-man konden/wilde niet volgen waardoor ik nu op de derde plek lag. Het was nog ongeveer 15 minuten tot de finish, die ik moest overbruggen in het wiel van deze twee tandems. Het tempo lag ineens een stuk hoger dan in de eerste 45 minuten van de wedstrijd. Geleidelijk werd ik richting het rood gedwongen en werden de ronden steeds zwaarder. 2,5 ronden voor het eind kon ik niet meer volgen en moest ik lossen bij de tandems. De tandems versnellen net iets sneller uit de bochten en de heuvel op en het aanhaken had me veel energie gekost. Uiteindelijk zat ik te ver n het rood om het nog langer te volgen. Gelukkig had ik geen dreiging meer van achteren dus ik kon eenvoudig soleren naar de finish en mijn derde plek zeker stellen!

Voor mij was de derde plek het hoogst haalbare resultaat! Ik had niet de illusie de C5 mannen te kunnen verslaan, maar had stiekem wel gehoopt C4 te kunnen verslaan. En dat is gelukt.
Na de race mocht ik op het podium de bronzen plak in ontvangst nemen en kregen RvM en BG respectievelijk het zilver en goud omgehangen. En als klap op de vuurpijl werd BG in het rood-wit-blauw gestoken!