Topsport combineren met een fulltime baan is moeilijk, zo niet onmogelijk. Topsport kost veel tijd, je kunt het zo gek maken als je zelf wilt. Voor de meeste topsporters is de sport hun baan en zetten ze er alles voor opzij. Mij gaat de topsport de tijd van een gemiddelde part time baan kosten, zo’n drie werkdagen. (ik weet dit omdat ik net mijn dagindeling voor het komende jaar heb gemaakt). En dan reken ik niet eens de tijd mee die je nodig hebt om voor te bereiden en om op te ruimen en jezelf te fatsoeneren.

Tja en dan krijg je een kans om topsport te bedrijven, dus dan moet er een keuze gemaakt worden. Grijp ik deze kans met beide handen aan en ga ik er volledig voor, of blijft het iets dat ik ‘erbij’ doe. Er volledig voor gaan klinkt natuurlijk leuk, maar daar zitten wel wat consequenties aan. Ook ik heb geld nodig om te leven en de voornaamste bron daarvan is toch mijn werk. Stoppen met werken wil ik ook niet, daar is het veel te leuk voor. Minder werken is wel een optie. Een dag minder geeft me genoeg ruimte om extra te trainen en bovendien hou ik dan genoeg geld over om te leven.

Enige tijd gelden heb ik dit kenbaar gemaakt bij mijn werkgever. De vond het geen probleem en bood me graag de gelegenheid te investeren in mijn sportambities. Niet veel later kreeg ik de officiele brief met mijn part-time voorwaarden. Alleen nog even tekenen en het is officieel. Ik heb een part time baan! Vanaf 1 januari ga ik 4 dagen werken, de woensdag wordt mijn parttime dag.

Afgelopen weekend vroeg mijn broer mij: “Jij gaat toch per januari 4 dagen werken?”, “Dan heb je je laatste volledige werkweek gehad!”. Dat klopt inderdaad! Deze week gaat eerste kerstdag eraf, volgende week nieuwjaarsdag. Ik had het me niet eens gerealiseerd. Het komt nu ineens wel heel dicht bij. Maar ik ben er klaar voor, laat het nieuwe jaar maar beginnen!

“Hoeveel?!? Deze waarde zien we hier maar zelden”

“Als je beide benen de kracht van je linker been zouden hebben, dan rij je me eraf”

Vandaag ben ik na bijna een jaar weer langs geweest bij Sport Medisch Adviescentrum van Guido Vroemen in Amerongen. Een jaar geleden was ik daar ook wat eigenlijk het begin van dit avontuur ingeluid heeft. Vorig jaar stond ik er goed voor, eens kijken of ik inmiddels progressie gemaakt heb.

Deze keer heb ik een Topsport medisch onderzoek ondergaan, afgenomen door Karin. Het bestaat naast een inspanningstest ook uit een lichamelijke test. Dit alles duurt zo’n twee uur, maar dan weet je ook volledig hoe je ervoor staat. Althans, de gegevens moeten natuurlijk nog geanalyseerd worden dus de daadwerkelijke uitslag komt later. Die wacht ik dan ook maar even rustig af, in de wetenschap dat het wel goed zit.

Testopstelling

Tijdens zo’n inspanningstest wordt je tot het uiterste gedreven. Als je denkt dat je niet meer verder kunt staat er iemand naast je je aan te moedigen toch vol te blijven houden. Deze keer werd om de 3 minuten de weerstand verhoogd. In het begin ging het nog makkelijk, maar dan ineens gaat het heel snel. Het wordt zwaar, het zweet gutst van je gezicht, de weerstand wordt nog een keer verhoogt, waarna je benen bijna stil staan. Dan is de test voorbij en mag je uitfietsen. Aan de ene kant prettig, omdat het dan niet meer zo extreem zwaar is, aan de andere kant besef je gelijk dat je er misschien toch nog iets meer uit had kunnen halen. Bovendien, als de druk eraf is na zo’n extreme inspanning heb ik het gevoel alsof ik over mijn nek kan gaan. Niet echt prettig. Ik heb dan echt even tijd nodig om bij en tot rust te komen.

Omslagpunt naderend

Maximaal

De gegevens van de inspanningstest werden voor me in een grafiek uitgezet en als volgt vertaald:

• Ik heb een prima duurvermogen en vetverbranding
• Ik kan zwaar in het rood gaan
• VO2max waarde is erg hoog
• Zo’n 20% vooruitgang geboekt in het afgelopen jaar

Wauw! Wat gaaf! “Hoeveel?!?” regeerde Guido nadat Karin mijn geschatte VO2Max waarde noemde, “Die waarden zien we hier maar zelden”. Ik dacht even dat ze de apparatuur gingen controleren om te kijken waar het misgegaan was.
Natuurlijk heb ik al een indicatie gekregen van de onderliggende cijfers en het vermogen viel me eigenlijk een beetje tegen. Maar er is me verzekerd dat deze resultaten echt heel goed zijn. 20% progressie in een jaar is gewoon goed. Misschien de aard van het beestje om altijd meer te willen.

Guido heeft ook een nieuw apparaat staan waar hij me graag nog even op wilde zetten, namelijk een pedaalkrachtmeter. Deze is in staat het verschil in kracht tussen links en rechts te meten. Veel renners hebben dit wel enigszins, maar natuurlijk wel marginaal. Met mijn gedeeltelijk verlamde been ben ik daarentegen een uitstekend geschikt proefpersoon om dit apparaat te testen. Na wat infietsen startte Guido de meting waarna zowel hij als Karin met brede glimlach naar het scherm keken: “Wat kun je dat verschil mooi zien!”. Ik mocht zelf nog even gokken wat de percentages waren, bijna goed. Mijn linker been levert ongeveer 2/3 van het vermogen, mijn rechter de rest. Als mijn rechter been de kracht van mijn linker been had gehad… (zie quote bovenaan).

Al met al zit ik nu met een voldaan gevoel thuis (en iets wat brandende spieren). Uiteraard wil ik altijd meer en dat zal ik middels training de komende tijd moeten bereiken. Nu zal ik de daadwerkelijke resultaten af moeten wachten en dan kan ik mijn plan voor het komende jaar maken.