Nadat ik 3 jaar geleden met fietsen begonnen was had ik als doel de ringvaart rond te fietsen. Op dat moment leek dit een onneembare vesting. Een rit rond de ringvaart is voor mij 68 kilometer inclusief de rit er naartoe en vandaan. Hou daarbij in gedachte dat een fietstocht voor mij op dat moment niet langer was dan een kilometer of 3 naar het centrum dan weet je dat ik er nogal een uitdaging in zag. Maar na niet al te veel tijd wist ik deze afstand voor het eerst succesvol te overbruggen. Na een paar keer was het zelfs niet langer een uitdaging, maar werd het een mooi trainingsrondje. Op dat moment was voor mij de snelheid waarmee ik de ringvaart rond reed een graadmeter voor mijn conditie: Een hogere gemiddelde snelheid = betere conditie.

Sinds het begin van dit jaar is alles anders. Inmiddels train ik op een andere manier. Niet meer zo snel mogelijk een lange afstand overbruggen, maar juist een mix van verschillende trainingsarbeid. Sprinttraining, hersteltraining, rustige duurtraining, klimtraining, intervaltraining, et cetera. Het rondje ringvaart staat in deze planning bijzonder weinig op het programma. En als hij er al op staat, dan gaat het vaak niet vol gas. Prima natuurlijk, maar met alle trainingsarbeid van dit jaar wilde ik weer eens kijken of ik sneller rond kon en mijn eigen snelste tijd kon verbreken.

Afgelopen zondag leek het de laatste mooie dag van het jaar te worden, dus vond ik het een mooi moment om weer eens vol gas de rongvaart rond te gaan. Nadat ik eerst wat inspiratie opgedaan had door de start van het WK in mendrisio te kijken ben ik op de fiets gesprongen. Het was zo goed als perfect fietsweer, een temperatuur van rond de 18 graden en bijna geen wind! Heerlijk! Ik ben niet vol gas gegaan, het was tenslotte geen tijdrit, en heb goed op mijn vermogen en hartslag gelet. Ik wilde niet te veel in het rood gaan, dus niet te veel boven de 180 slagen komen.

Een groot gedeelte van de rit heb ik alleen gereden. Op het eerste stuk kon ik even inhaken bij een groepje, maar die reden mij iets te hard (45km/u) waardoor ik na een kilometer of wat weer afgehaakt ben. De laatste 15 kilometer reed ik richting een fietser voor me die, nadat ik hem ingehaald had, in mijn wiel ging zitten. Naar een paar kilometer nam hij de kop over. Aardge vent natuurlijk om dat te doen, maar eigenlijk wilde ik dat niet. Dus heb ik me af laten zakken om zelf weer in de wind te rijden. Maarja, daarna reed ik weer geleidelijk naar heb toe om hem weer in te halen, waarna hij weer in mijn wiel dook. En niet lang daarna nam hij de kop weer over. Het was niet ver meer dus hebben we dat laatste stuk om de beurt de kop genomen.

De snelheid van deze ronde was met gemak sneller dan ik eerder gedaan heb. 2 uur en 6 minuten over de 68 kilometer, zo’n 9 minuten sneller. En eigenijk was ik niet eens extreem vermoeid in tegenstelling tot mijn eerdere pogingen. De rest van de dag heb ik me rustig op de bank gesettled en de strijd in Mendrisio gevolgd. Het was een mooie dag!