Goh, wat was ik zenuwachtig voor de tweede baantraining gisteren. Geen idee waarom, maar de zenuwen gierde door mijn lijf. Misschien was het omdat ik dit keer zonder mijn maat Gijs ging, of omdat de lat zo hoog lag na mijn succesvolle eerste keer, misschien omdat ik vorige keer nog fouten mocht maken, maar nu niet meer. Alle vezels in mijn lichaam adviseerde mij niet te gaan, maar een half uur voor vertrek begon ik mijn spullen toch klaar te maken. Schoenen, helm, drinken en eten gingen de tas in. Woensdag had in nog een lekke band van mijn fiets vervangen en beide banden opgepomp, dus die stond al helemaal klaar. Toch nog even de spanning controleren en wat schetst mijn verbasing, andere band lek! Dit kon ik er eigenlijk niet bij hebben, nog meer stress. Wat nu, nog even snel de band vervangen? Dat gaat me niet lukken in 10 minuten. Bovendien geeft het niet veel vertrouwen in de baan op een fiets die spontaan lekke banden krijgt. Dan maar niet richting de baan? Dat zeker niet, nu ga ik doorzetten! Dan huur ik wel een fiets. Snel even de pedalen van de fiets geschroeft en in mijn tas gedaan om vervolgens op weg te gaan.

Op de baan aangekomen zag ik een hoop bekende gezichten van de week ervoor. De stress zakte al snel weg nadat ik me omgekleed had, de fiets afgesteld had en de baan opging. Het ging weer erg goed, ik zat in een mooi groepje en de oefeningen verliepen zonder problemen. We hebben onder andere een steigerung (3 ronden lang steeds iets sneller met 3 ronden rust) en een bloktraining (3 minuten rust, 2 minuten snel) gedaan, naast het standaard treintje rijden en het van kop af gaan werk. Ik kreeg nog wat aanwijzingen van meer ervaren renners die ik uiteraard ter harte neem. Ik kijk nog wat te veel naar het wiel van mijn voorganger, ik zou wat meer vooruit moeten kijken en erop vertrouwen dat ik het wiel hou. Ook moet ik wat stabieler op de zwarte lijn rijden en minder naar de rode lijn wijken, maar als het goed is gaat ook dat beter met verder vooruit kijken. Ook de trainer was weer positief en had geen opmerkingen over mijn prestaties. Al met al heerlijk 2 uur op de fiets gezeten! De volgende keer heb ik vast geen last van stress meer.

Gisteren was het dan eindelijk zover: de eerste baantraining!

Bij het Velodrome in Amsterdam zijn de trainingen ingesteld om iedereen die dat wil veilig op de baan te laten rijden. Je kunt natuurlijk ook gewoon iedereen de baan opsturen en zelf uit laten zoeken hoe de regels zijn, maar de ervaring leert dat dit met nogal veel ongevallen gepaard gaat. Dus zijn er trainingen met oplopend niveau die je klaarstomen om met vrije trainingen mee te doen. De trainer bepaalt of je door maar naar het volgende niveau. Alsof je weer in de klas zit. Mijn training was een gecombineerde training, een kennismaking en een introductie, waarin niveau 1 en 2 behandeld werden. Met hopelijk aan het eind een goedkeuring om door te mogen naar niveau 3.

Vanaf het binnenterrein ziet de wielerbaan er indrukwekkend uit. De bochten zijn ongelofelijk steil! Ik ben blij dat ik er niet haaks tegenop hoef want het lijkt me een helling van zo’n 100% (de site vertelt me dat het zelfs iets meer is). Maar dan nog, om deze bochten te kunnen nemen moet je aardige snelheden halen, anders glijd je er zo uit. Ik ben iets geïntimideerd, maar ik heb zin om de baan op te gaan. Laat de training maar beginnen!

Na wat voorbereidingen, zoals het klaarmaken van de fiets en het omkleden, stonden we met een groep van 16 mannen en vrouwen tegenover onze trainer Caroline: een ervaren baanwielrenster die naar eigen zeggen streng maar rechtvaardig is. We krijgen een uitleg over de baan, waar wel te rijden en waar niet te rijden, wat wel te doen en wat niet te doen, hoe op de commando’s Gas en Blijf te reageren. Vervolgens gaan we de baan in, eerst op het rechte stuk, wat redelijk vlak is. Hier moeten we tussen wat pylonen door slalommen. Het is even wennen, maar het gaat best goed. Natuurlijk wordt het ons steeds moeilijker gemaakt waardoor ik toch nog een pyloontje mis, maar ik krijg wel aardig gevoel voor de baan en de nuances van hellingen.

Vervolgens mogen we rondjes gaan rijden. Eerst over het beton op de binnenbaan om vervolgens langzaam snelheid te maken om de echte baan op te gaan. Op de lagere snelheden voel ik me niet stabiel, dus ik voer de snelheid op. Al snel rij ik in de baan en door de bochten. Dit is gaaf! Uiteraard rijdt niet iedereen met dezelfde snelheid, dus er moet ingehaald worden. Op de baan doen we dat aan de rechterkant. Met andere worden, het snellere verkeer zit hoger in de baan. Dan hoor ik Wim, de assistent trainer roepen dat ik niet te hoog moet gaan, ik zit dan al bijna boven in de bocht. Voor mij het besef om niet te overmoedig te worden want ik voel me al snel vertrouwd in de baan, terwijl ik eigenlijk nog niks weet.

In het tweede deel leren we in een treintje te rijden. Deze vaardigheid is belangrijk tijdens vrije trainingen. Je leert hier met mensen dicht om je heen rijden, te anticiperen op je omgeving, goed kijken, op je lijn te blijven en van kop af gaan. Eerst gaan we in twee groepen achter de trainers aan, daarna moeten we het zonder trainers doen. Het is veel tegelijk en soms gaat het wat rommelig, maar iedereen leert snel en het begint te lopen. Ook in het treintje zit ik prima, alhoewel ik af en toe net iets te dicht op mijn voorganger zit.

Aan het eind van de training staan we naast de baan voor een evaluatie. De trainer is tevreden en vond het over het geheel goed gaan. Toch een spannend moment, ik wil graag door naar het volgende niveau en een bevestiging hebben van mijn goede gevoel. Maarja, een trainer ziet geen gevoel en kijkt naar de prestatie op de baan. En de vraag is of mijn gevoel zich in de juiste prestaties vertaald heeft. De uitlag is dat de meeste deelnemers geslaagd zijn, sommige helaas niet. En ik? Ik ben geslaagd, met de complimenten van de trainer, en mag door naar niveau 3!

Nee, Jan-Paul, ik kom komende week geen ontslag nemen, don’t worry.

Zo, eerst mijn werkgever even gerust gesteld. Want ik heb geen nieuwe baan gevonden, maar ik ga de baan op! Morgen is het zover, een introductie in het baan wielrennen. Ben benieuwd hoe dat is. Niet meer schakelen, een fiets zonder remmen, een vast verzet dus de benen niet stil kunnen houden, bochten met een hoek van 45 graden, invoegen, uitvoegen, rode lijn,, blauwe lijn, de cote d’azur. Allemaal nieuwe ervaringen staan me te wachten. Alleen deze quote van de site van het Velodrome Amsterdam baart me wat zorgen: “Blijf zitten, ga niet staan op de pedalen. Op de weg ben je waarschijnlijk gewend om tijdens het gaan zitten heel even je benen stil te houden. Op de baan vlieg je onherroepelijk over je stuur heen.“.
Benieuwd wat mijn ervaringen zijn, hou mijn log in de gaten!