Vandaag uit het werk vandaan gelijk op de fiets gesprongen voor een D3 training. Tijdens het trainingsweekend op Papendal hebben we deze training ook gedaan, destijds met 8 herhalingen. Vandaag ga ik voor 10 herhalingen, er moet tenslotte wel een opbouw in zitten. De opzet:
- 20 min warmrijden
- 10 x 4min D3 met 1min30 herstel
- 20 min cooling down

De actieve intervallen

Het was een zware training waar ik in de avond nog behoorlijk mijn benen door voelde. Maar wel lekker getrained!

Ik ben van mijn fiets gevallen… Wat klinkt dat lullig. En eigenlijk gebeurde het ook zo. Geen heroïsche tuimelpartij in het heetst van de wedstrijd, maar een knullige val tijdens het trainingsweekend op Papendal.

We zaten al een tijd op de fiets, de bloktraining zat er op en we waren op weg terug. Het was aan het begin van de avond en er was nog ruim een half uur te fietsen naar Papendal op weg naar het diner. Ik kreeg op de fiets een stuk van een krentenbol aangereikt om nog wat extra energie binnen te krijgen en toen gebeurde het. Met één hand aan het stuur reed ik over een stuk slecht asfalt en ik hield hem niet meer. Ik viel naar rechts in het gras. In no time stonden de coach en een omstander naast me om me overeind te helpen. Ik heb nog even mijn naam en geboortedatum geroepen ten teken dat er niets mis was met mijn hersenen, al voelde ik me nog wel wat dizzy. Van de mecanicien kreeg ik een nieuwe helm op waarna we weer op de fiets gestapt zijn om het laatste stuk te rijden.

Achteraf begreep ik van één van mijn teamgenoten dat het er nogal eng uit zag. De val zelf niet, die ging met lage snelheid en ik viel in het gras. Maar ik bleef stil liggen. Normaalgesproken staan renners gelijk op, tenzij er echt iets mis is. Ik niet, ik bleef dus liggen. En daar weet ik zelf niets meer van. Het heeft schijnbaar 20 tot 30 seconden geduurd voordat de coach bij me was. In mijn beleving heeft dat geen tijd gekost. Misschien toch even buiten westen geweest?

Het resultaat van de val:
- Schrammen op arm, handen en schouder
- Blauwe plekken op dijbeen, arm en heup
- Zere nek (met name lastig met slapen)
- Gebarsten helm (er zat zelfs een steen in geslagen)
- Buil op mijn hoofd (van de steen)
- Ontzet zadel

Maar inmiddels voel ik me weer helemaal goed hoor!

Ging ik voorheen gewoon een stukje rijden, tegenwoordig ga ik trainen. Het verschil lijkt triviaal maar is er wel degelijk. Zo ben ik met enige regelmaat naar het kopje bloemendaal gereden met vrienden. Het kost een uur om bij het kopje te komen, dus dan wil ik er ook minimaal een aantal keer overheen fietsen. Meestal leidde dit tot weerstand bij mijn reisgenoten die één beklimming voldoende vonden, met een terugreis van 25 km voor de boeg.

Maar vandaag was alles anders. Ik ben alleen naar bloemendaal gegaan, met de auto. Ik heb in de buurt van het kopje geparkeerd om vervolgens lokaal mijn warming up te doen. En daarna, zoals geleerd tijdens het trainingsweekend, zonder te stoppen tien keer omhoog gereden. Ik heb twee punten gekozen, één aan de voet en één op de top, en daar elke keer direct gekeerd. Mijn garmin gaf op deze punten netjes mijn tijd door, dus ik kon ook nog zien hoe ik het deed ten opzichte van eerdere keren.

Tijdens de training zelf heb ik wat geëxperimenteerd met mijn traptechniek. Ook ben ik dele van de beklimming uit het zadel gekomen, gewoon, omdat ik dat lekker klimmen vind. En om het competitieve karakter in de training te houden probeerde ik de teller niet onder de 20 km/u te laten zakken, wat grotendeels gelukt is.

Na de tiende keer heb ik een cooling down gedaan richting de auto en ben ik weer naar huis gereden, met een voldane tinteling in de spieren rond mijn heup. Volgende keer doe ik een paar beklimmingen extra, want volgens mij kan ik die er best bij hebben.