Het is zaterdagochtend om 6.30u als de wekker van Eric afgaat. Tijd om op te staan en voor te bereiden op deze mooie fietsdag. Althans, het moet een mooie dag worden want op vrijdag heeft het nog de hele dag geregend in Limburg, maar op zaterdag is ons droog weer beloofd. Een blik naar buiten vertelt me dat het inderdaad droog is, maar wel bewolkt met veel mist. Ik doe het ervoor.

Rogier, Eric, Sven

Het is altijd even afwachten hoe goed je slaapt in een ander bed, maar ik voel me niet vermoeid, dus ik zal goed geslapen hebben. Hup, uit bed, het is de bedoeling om 7.30u van de camping weg te rijden, dus een uur om aan te kleden, op te frissen en te ontbijten. Ontbijten betekent op een dag als deze volproppen, want ik heb alle energie nodig die ik naar binnen kan werken. Met een kwartiertje vertraging stappen we op de fiets. Mag ik u voorstellen: Eric (kan geweldig tempo rijden), Rogier (zelfs op de fiets een charmeur), Sven (klimt met ogenschijnlijk gemak).

Vanaf de camping in Schoonbron is het zo’n 5 kilometer rijden naar de start van de tocht, er staat ons 150km te wachten. Bij de start gooien we ons en onze zakken nog even vol met eten en vullen we onze bidons. We vervolgen onze weg onder de startboog waarmee de koers echt begonnen is.

In de eerste kilometers voel ik het al, dit is niet mijn dag, mijn benen voelen niet goed. Er zit weinig kracht in en een hoog tempo draaien met mijn trappers voelt niet goed. Bij de eerste beklimming van de dag trek ik even het gas open om te kijken wat er mogelijk is, maar het zit er niet in. Ik besef me dat met 150km voor de boeg dit een lange dag gaat worden. Zeker in de wetenschap dat het venijn in de staart zit, met 17km beklimmingen in de laatste 70km.

In de eerste helft van de koers is het werken om bij te blijven. Zeker op het moment dat Rogier kennis maakt met een renster en we haar tempo volgen. Gelukkig hebben we nog een bevoorrading waar we even op adem kunnen komen waarna we op ons eigen tempo vervolgen.

En dan, na 80km, gaat het beginnen. Op het eerste deel van de beklimming naar Camerig raak ik achterop, Eric en Rogier rijden door. Op een iets vlakker stuk stoppen we even want er is een kodak moment gesignaleerd door Rogier. Daarna door naar boven, nog zo’n 3km klimmen. En dan gebeurt het, er lijkt wel een knop om te gaan in mijn benen, of mijn hoofd, ik weet het niet, maar op deze beklimming kreeg ik het weer te pakken. Ik schakel zwaarder, kom uit het zadel, ga op de pedalen staan en ik trek door. Ik rij weg bij Eric en Rogier en ga op eigen tempo naar boven. Waren de vlakke stukken een gevecht om door te komen, op de beklimmingen kom ik weer helemaal tot leven. Oke, ik heb niet de kracht in de benen om in het rood te gaan, maar wel voldoende om zonder veel moeite naar boven te rijden. Bovenop Camerig hergroeperen we en rijden we door naar de volgende beklimmingen. Ik heb er weer zin in en zie ze met vertrouwen tegemoet.

Gezamenlijk passeren we de volgende beklimmingen, ondertussen genietend van het Limburgse landschap. Op een bepaald moment raken we elkaar nog even kwijt omdat ik weer vooruit gereden ben, maar mijn maten dat niet gezien hebben. Er wordt heen en weer gebeld om met elkaar in contact te komen. Ik krijg Eric uiteindelijk te pakken: “Waar zit je?”. Eric: “Ik rij nu de keutenberg op!”. Als je weet dat deze berg het steilste stuk in Nederland bevat, 22%, kun je mijn verbazing vast begrijpen. Daar fietsen en de telefoon op nemen?! Idioot! Wat zullen de toeschouwers gedacht hebben!? Bovenop wacht ik even en niet veel later is de hereniging een feit. We kunnen op weg naar de laatste beklimming.

Op de Cauberg komt er een einde aan ons avontuur. Met 150 kilometer in de benen van deze route door het fantastische Limburgse landschap op een van de best georganiseerde Nederlandse toertochten.

10 April 2009 – Goede vrijdag tweeduizendnegen. Wat een fantastische dag, en ik krijg geen vrij!! Gelukkig heb ik dan altijd nog de mogelijkheid om zelf vrij te nemen en dat heb ik gedaan ook! Eenmaal thuis even de lunch genuttigd en een route uitgezocht en om 13.15u zat ik op de fiets om samen met Rogier een route te rijden.

Van GPStracks.nl had ik een mooie route gehaald en op mijn Garmin gezet. Wel een route van 97km vanaf Leiden, dus er moest iets vanaf. Net onder Den Haag leek mij een mooi punt om terug te gaan om op een afstand van ongeveer 75 km uit te komen.

Hoogte langs de kust

Het eerste stuk is helemaal langs de kust naar beneden, door het glooiende landschap. Eigenlijk is het natuurlijk nergens echt lastig, maar het biedt wel de mogelijkheid om regelmatig even uit het zadel te komen en wat extra vermogen te ontwikkelen. En wat een prachtig weer! Dat thermo-shirt is echt niet meer nodig.

Eenmaal voorbij de boulevard van scheveningen is het even onduidelijk of we al in het westland zitten. We rijden midden door de duinen en er zijn nergens woningen te bekennen. Geluukig komen we na een tijdje bij kijkduin. Nooit gedacht dat ik daar nog een keer op de fiets zou komen. Nog een klein stukje verder en dan is het tijd om te keren. Maar dat kleine stukje wordt een langer stukje, want er is nergens gelegenheid om te keren. En als dan de kranen van de havens van Rotterdam in het zicht komen weten we dat we best ver van huis zijn. De teller geeft ook al ruim 40 km aan.

Vervolgens hebben we de eerstvolgende afslag het binnenland in genomen. Van daaruit zijn we richting Delft gereden en om daarna langs de A4 terug naar Leiden te rijden. We hadden beiden al dor dat het wat meer ging worden dan de 75 km die ik in het begin geschat had. Uiteindelijk komen we na 92 km en een kleine 4 uur reistijd terug in Sassenheim. Met vermoeide benen, maar een voldaan gevoel. Niet alleen door de mooie tocht die ons op plaatsen gebracht heeft waar we met de fiets niet eerder geweest waren, maar ook door de uitstekende besteding van deze vrije dag. Met recht een goede vrijdag!

De route:

Een goede vrijdag weergeven op een grotere kaart