Ik ben rijkelijk laat begonnen met sporten, dus voor mij is de uitkomst van deze som nu 187 (aan jou om mijn leeftijd te raden). De meeste zullen deze berekening direct herkennen, maar voor de duidelijkheid, dit is een ‘rule of thumb’ om je maximale hartslag te berekenen. 220 – (0,9 x je leeftijd) wordt ook wel gebruikt. Hoeveel wordt het dan voor mij? Juist, 190.

Ik kan direct vertellen dat deze berekening bij mij niet eens in de buurt komt. Ik rij al een tijdje onder begeleiding van een hartslagmeter en deze geeft met enige regelmaat 187 en hoger aan. Zelf heb ik de maximale waarde van 196 geklokt, op weg naar boven op Alpe d’Huez. Bovendien zit ik in no time in deze zone. Ik lijk wel alle andere zones over te slaan en direct rond de 180 te komen. En eigenlijk voel ik me hierdoor beperkt in mijn training. Het lukt me niet om meer spierkracht op te bouwen omdat ik meestal eerder moet stoppen omdat ik het niet meer trek vanwege mijn hoge hartslag.

Tijd om er eens door een arts naar te laten kijken door middel van een inspanningstest. Deze test bestaat uit de volgende onderdelen:
VO2 max meting - Inspanningstest met als doel maximale hartslag en maximale zuurstofopname te bepalen, protocol loopt per minuut op.
Anaerobe drempeltest (bepalen van omslagpunt) – Inspanningstest met als doel anaerobe drempel en bijbehorende hartslag te bepalen, protocol loopt per minuut op.

Voor de test heb ik mijn keuze laten vallen op SMA Amerongen waar Guido Vroemen als arts werkt. Guido is niet alleen sportarts, maar begeleid ook vele sporters naar hun topprestaties, waaronder het AA Cycling team. Voor mij een belangrijk gegeven, want ik wil ook met name een praktische kijk en niet alleen theoretisch. Guido kan naast de gegevens analyseren ook vanuit de praktijk tips geven over trainingen.

Een afspraak is snel gemaakt en op 22 december meld ik me. Eerst samen met Guido de medische vragenlijst doornemen om vervolgens de reden van mijn bezoek te bespreken. Dan is het omkleden en plaats nemen op de fiets in het laboratorium. De hartmonitor wordt aangesloten en ik krijg een kap over neus en mond om zuurstof te meten, ondertussen rustig trappend inrijden.

We gaan van start. Elke minuut wordt de weerstand op de trappers verhoogd met 0,25 x mijn lichaamsgewicht aan wattage, voor mij net geen 16 watt. In het begin is dit natuurlijk geen probleem, maar na zo’n 12 minuten wordt het toch zwaar. “Hoe zwaar”, vraagt Guido, “een zeven”, geef ik aan. Maar het wordt nog zwaarder. Dan begint Guido te coachen, “Volhouden, nog 15 seconden en dan komt de volgende… Deze redt je nog wel.” Het voelt alsof ik ga ontploffen! Ik probeer nog even uit het zadel te komen voor de laatste inspanning maar dat lukt nauwelijks nog. Dan gaat de weerstand van de trappers en kan ik uitfietsen. Snel die kap van mond mond want ik heb het gevoel alsof ik elk moment over mijn nek kan gaan. Het zweet gutst van me af en ik ben kapot, wat een inspanning.

En de resultaten? Goed nieuws, met mijn hart is niets mis! De volgende resultaten zijn gemeten:

Tijdens het evaluatiegesprek met Guido leer ik een waardevolle les: Dat wat je traint, daar wordt je goed in. Ik trainde altijd met hoge hartslag, dus dat wordt een soort comfort zone. Het wordt dus zaak om ook op andere manieren te trainen, bijvoorbeeld lange duurtraining, verschillende interval trainingen en krachttraining. Met deze nieuwe inzichten heb ik er al helemaal zin in!

Oh, en de resultaten vallen me geheel niet tegen! 3,7 watt/kg is het niveau van amateur wielrenner en 63,5 ml/min.kg valt in de categorie uitstekend.