Frankrijk, 29 augustus 2008 – Zo, de laatste dag van mijn vakantie in Alpe d’Huez, and I feel good! In totaal contrast met gisteren ben ik fit uit bed gestapt en heb ik er zin in! Maar goed ook, want dit is de laatste dag dat ik een poging kan wagen de Alpe d’Huez te beklimmen en dat is toch waar ik hier voor ben. Dus, prepareren, concentreren om te presteren. Tactiek van vandaag: rustig aan en mijn hartslag laag houden.

Eerst een rondje door Alpe d’Huez gedaan om de benen warm te maken. Beetje rondgereden met de zenuwen in mijn benen, want het is toch een behoorlijke uitdaging. In de afgelopen dagen ben ik mezelf verschillende keren tegengekomen op mindere beklimmingen dan deze. Ook heb ik vele andere coureurs zien lopen en zitten langs de kant van de weg. Reden genoeg om respect te hebben en er niet te licht over te denken.

Dit is tevens de eerste keer dat ik op de fiets naar beneden ga. Met andere woorden, ik moet ook weer met de fiets omhoog. Geen escape als ik het niet red, want omkeren en weer naar beneden rijden betekent opnieuw beginnen. Maar eigenlijk ben ik hier vandaag niet zo bang voor, want ik voel me goed en mijn benen ook. Eenmaal beneden aangekomen stop ik even om een gelletje naar binnen te werken en een reepje te eten. Dan is het tijd om te starten.

Bijna boven

Het eerste deel van de Alpe is het steilst, 10-11%. De eerste keer dat ik er tegen op reed in mijn auto schrok ik van hoe steil het is. En nu zat ik op de fiets, en viel het eigenlijk wel mee. Ik wil niet net doen of het eenvoudig was, maar het ging en voelde goed. Tot de eerste bocht is ook een van de langste stukken en toch vloog het voorbij. En mijn tactiek werkt! Naar mate het steiler wordt vertraag ik mijn beentempo en hiermee hou ik mij hartritme mooi onder controle.

Zo rijd ik omhoog in een tempo van rond de 9 km/u. Niet snel, maar genoeg om in 1,5 uur boven te zijn. Rond de 6km begin ik mijn benen en mij rug wat te voelen, toch wel vermoeiend. Maar opgeven is niet aan de orde, en afstappen voorlopig ook niet. Af en toe draai ik een rondje in een bocht om de benen even extra rust te gunnen. Zo klim ik gestaag bocht na bocht naar boven. Trouwens ook wel een voordeel, je kunt van bocht tot bocht rijden en je zelf oppeppen er nog een te doen, en dan nog een.

Bijna boven begin ik wat trek te krijgen. Het laatste wat je wilt op zo’n beklimming is de hongerklop krijgen. Aangezien ik niet zo handig ben met eten op de fiets stop ik een minuutje om een gelletje en reepje te verorberen. Precies genoeg om de honger te stillen en mijn benen iets rust te gunnen. Door, op naar boven.

Back op top

Bij de volgende bocht staat weer een fotograaf. “hey, you again”, roept hij. Het is die gozer waar ik maandag een praatje mee heb staan maken.

Hij maakt nog wat foto’s en we wisselen nog snel wat woorden, deze keer stop ik niet en rijd ik door. Ik bedank hem voor de foto’s en wens hem een goede vakantie, want dit is zijn laatste dag.

Goed, weer concentreren op de laatste kilometers. Bij het eindpunt van de toerfietsers staat er 1u24m op de teller. Nog even doorrijden tot de ‘echte’ finish van de tour, 1u31m. Klaar en ik voel me goed! Ik wil meer, ik wil door! Helaas is het de laatste dag van mijn vakantie, maar ik denk dat ik hier nog wel een keertje terug kom

Frankrijk, 28 augustus 2008 – Tijdens de tour de france zijn er altijd twee rustdagen. Voor de kijker heel vervelend, die wil zien hoe de strijd zich verder ontwikkeld. Voor sommige renners ook vervelend, wat die fietsen liever in plaats van de onderbreking van hun ritme. Vaak doen ze dat dan ook gewoon door een fikse training te doen.

Mijn bedoeling was om er even flink tegenaan te gaan vandaag na mijn welverdiende rustdag. Maar ik voel me futloos en zo mogelijk nog vermoeider dan gisteren. Damn… en nu… Eigenlijk wilde ik Alpe d’Huez vandaag beklimmen maar dat kan ik in deze staat wel vergeten. Uiteindelijk heb ik mezelf zover gekregen toch een rondje te doen, maar het stelt niet veel voor. Beetje op en om Alpe d’Huez gepeddeld.

Twee keer een stukje afgedaald en weer omhoog geklommen. En eigenlijk loopt het ook nu steeds beter. De laatste 6 bochten, met stukken van 8% en 9%, met gemak beklommen en mijn hartslag nauwelijks boven de 170 bpm gezien. Toch nog een silver lining op de deze anders zo grijze wolk.

Frankrijk, 26 augustus 2008 – Vandaag ben ik richting de Croix de Fer gegaan, een beklimming van de buitencategorie. En dat heb ik geweten ook. Na zo’n 15 km vlak kom ik er aan en gaat hij al gelijk steil omhoog, 7-8% met stukken van 9-10%. Ik ken het profiel van de berg, ik heb mijn huiswerk gedaan. Hij bestaat uit 3 beklimmingen met daartussen kleine afdalingen. Wat ik mij echter pas besefte toen ik het zag is dat je deze afdalingen in de omgekeerde richting moet beklimmen. En dan zijn deze kleine afdalingen ineens best pittige beklimmingen. Dus boven op de eerste berg, in Le rivier de Allemont, met uitzicht op een steile afdaling (en dus pittige beklimming later) besluit ik om te keren. Deze buitencategorie behoort niet tot mijn repertoire, nog niet.

Terug bij het meer van Allemont kan ik links af richting Oz Station. Daarvandaan kan ik met de kabellift terug naar Alpe d’Huez, dus ik besluit die kant op te gaan. Weer klimmen, jeetje, houdt het dan nooit op hier. En weer zo ver en steil. Ik ben bijna door mijn water en eten heen, dus ik ga toch maar terug, want het is zeker nog een 200 meter omhoog en dus 2,5km klimafstand.

Op weg naar beneden rij je bij 8-9% al snel 60-70 km/u. Best snel op die smalle bandjes en met van die scherpe bochten. Goed opletten dus. Bij een van de bochten ga ik vol in de ankers en krijg ik een klapband! Mijn achterband geeft de geest. Gelukkig was mijn vaart aardig verminderd en kom ik zonder veel problemen tot stilstand. Toch ben ik wel even geschrokken en heb ik de verdere afdaling en het stuk naar de auto rustig aangedaan, nadat ik een nieuwe band had gemonteerd natuurlijk. Wat was de reden van de klapband, was het een steentje of materiaalpech?

Frankrijk, 25 augustus 2008 – Het zit me toch niet lekker dat ik gisteren niet tot aan de top gekomen ben… Mooie uitdaging voor vandaag om het wel te halen. Misschien ook goed om mijn eigen rijstijl eens onder de loep te leggen en te zien waar de beperkingen zitten. Ik heb eigenlijk altijd een hoge hartslag als ik sport, daar dus geen verrassing. Maar hier nekt het me wel want zodra ik in de buurt van de 190 bpm kom krijg ik het erg moeilijk en moet ik afstappen om tot rust te komen. En aangezien dit al gebeurt bij slechts 8% heb ik eigenlijk niks te zoeken in deze buurt. Eens kijken of ik mijn hartritme wat meer onder controle kan krijgen.

Vandaag dus vanaf de voet van de Alpe naar Allemont gereden en daar begonnen aan de beklimming richting Huez en Oisans. Benieuwd natuurlijk of ik het deze keer wel ga halen en benieuwd hoe ver ik gisteren eigenlijk ben gekomen. Eigenlijk loopt het wel lekker. Als ik een iets lager cadans aanhoud bij de steilere stukken loopt mijn hartslag ook niet zo op. Ik kom er achter dat ik gisteren bij het laatste steile stuk ben omgekeerd… jammer… Ik kom op een punt met een prachtig overzicht over de vallei waar ik net vandaan kom, tijd dus om een foto te maken. Daarna op weg naar Huez en Oisans wat nog een paar kilometer klimmen is. Huez en Oisans ligt op de route van de beklimming naar Alpe d’Huez, dus daar eenmaal aangekomen sta ik voor de keuze: terug naar beneden, want daar staat tenslotte mijn auto, of omhoog en de beklimming afmaken. Dat laatste dus, ik ga me niet laten kennen.

Het zijn nog 5 zware kilometers met stukken van 9%. Tuurlijk jaag ik mezelf over de kop en zit ik zo boven de 190 bpm waardoor ik weer even stop. Ik doe dit in een bocht waar een fransman foto’s staat te maken van de fietsers. Ook mij heeft hij er op gezet, met een vertrokken gezicht en compleet in elkaar gedoken. Ik maak even een praatje met hem terwijl ik op adem kom. Hij adviseert me om ook even de Galibier te doen, want dat is een mooie beklimming. Hem zal ik hier niet lang meer zien want hij heeft ook bijna vakantie.

Ik heb weer genoeg adem om door te gaan. Nog twee bochten en ik sta bij het einde van de toerfietsers, maar ik rij even door naar het centrum van Alpe d’Huez waar de finish van de tour zelf is. Ik heb de Alpe d’Huez dus zojuist bedwongen, maar wel vanaf de ‘makkelijke’ kant. Van daaruit zit ik zo in mijn hotel, maar wacht, ik moet nog afdalen naar Bourg d’Oisans… Daar staat mijn auto nog…

Frankrijk, 24 augustus 2008 – Bij mijn aankomst aan de voet van de beklimming van de Alpe d’Huez gisteren sloeg de angst me om het hart: “wat heb ik me op mijn hals gehaald?”. Het bruggetje over en dan linksaf. Natuurlijk ken ik de route, het is de eeuwig voortdurende discussie, begint de beklimming bij het bruggetje of pas als je links af slaat. Om het even zou je zeggen, want er zit slechts een paar honderd meter vlakke weg tussen, maar als het om de seconden gaat… Maargoed, de angst… waar ben ik aan begonnen. Ik zit in een gebied met 3 buitencategorie-bergen binnen handbereik en de eerste die ik zie lijkt al een onneembare vesting. Dus wat nu…

De plannen voor deze week zijn er in ieder geval niet door veranderd, de ambitie misschien wel. Ik kom hier om te fietsen, kilometers te maken door een landschap dat in de verre omtrek van ons eigen Nederland niet te vinden is. Maar misschien moet ik mijn krachten eerst maar eens testen tegen een wat vlakkere berg om mijn eigen kunnen te ijken.

Vandaag ben ik met mijn auto van Alpe d’Huez naar Bourg d’Oisans gereden om daar vandaan mijn toer te beginnen. Op het programma staat de col d’Ornon, een beklimming van ongeveer 11 kilometer met een gemiddeld stijgingspercentage van ongeveer 6% en stukken van 9%. Best een mooie beklimming, niet te zwaar en een prachtig uitzicht. Het begin slingert langs de rechterzijde van de kloof. Na een tijdje steek je over naar de andere kant en klim je via een paar haarspeldbochten omhoog. Hier wordt het ook even 9% en merk ik dat ik nog niet helemaal gewend ben. Even afstappen en op adem komen dan maar. Door naar boven waar steeds minder bomen zijn om me beschutting te geven tegen een fikse wind. Ondanks dat de klim aan te top afvlakt toch nog erg pittig daardoor, maar, ik heb het gehaald! Tijd om weer even op adem te komen en een fotootje te maken.

Op weg naar beneden heb ik de wind vol in de rug en rij ik al snel tegen de 70km/u. Door mijn onervarenheid schat ik een bocht iets verkeerd in, maar gelukkig kan ik er nog doorheen, zei het met een snelheid die iets oncomfortabel voelt. Ik ben er nog niet helemaal uit of afdalen leuker is dan klimmen, het is in ieder geval wel sneller voorbij. Eenmaal beneden heb ik 25 km op de teller staan dus ik zoek nog even naar een andere uitdaging. Een kilometer of 8 verder ligt Allemont, waar ook allerlei mogelijkheden zijn.

Vanuit Allemont kan ik naar Huez En Oisans klimmen waarna ik kan afdalen tot mijn auto in Bourg d’Oisans. Vol goede moed begin ik aan de beklimming maar ik merk de kilometers wel al. Het gaat me niet gemakkelijk af mede doordat het stijgingspercentage regelmatig naar de 9 a 10% gaat. Ik ga helemaal in het ‘rood’ en stop elke twee haarspelden. Uiteindelijk beland ik op een stuk van 10% en besef ik dat het echt een berg te ver is. Omkeren dan maar en terug naar mijn auto. Ik ben wel benieuwd hoe ver ik van de top verwijderd was!

Zuid-Holland, 9 Augustus 2008 – Het is goed weer en ik heb zin om er op uit te gaan. Even controleren uit welke hoek de wind komt om te bepalen welke kant ik op ga. Het wordt het zuiden, dus Scheveningen en Zoetermeer zijn beide opties. Maargoed, eerst maar eens op weg.

Ik weet dat er een mooi fietspad langs het spoor tussen Leiden en Den Haag ligt, dus ik besluit die maar weer eens op te zoeken. Ik ben een keer vanuit de andere richting gereden en weet niet precies waar ie in Leiden uitkomt. Gelukkig heb ik mijn Garmin, inclusief kaart, dus ik zou het moeten kunnen vinden. In Leiden rij ik nog even verkeerd, maar dat heb ik gelukkig snel door. Na voorschoten vindt ik het fietspad en ik volg deze tot Voorburg. Bij het station neem ik even een moment rust en bepaal ik dat de reis verder gaat naar Scheveningen.

Eenmaal in scheveningen is het even zoeken naar de ‘ingang’ van de duinen om weer richting Katwijk te kunnen. Ik kom op het Zwarte pad terecht, wat een leuk klimmetje blijkt te zijn. Maar hiervandaan kan ik niet verder, dus ik moet iets terug om uiteindelijk door de duinen te kunnen fietsen.

In de duinen begint het heerlijk te lopen, windje in de rug, glooing in het landschap, ik zit prima! Voor ik het weet knal ik tegen de 40 km/u over de boulevard van Katwijk. Met deze snelheden zit ik ook in no time in Noordwijk. Nog een klein stukje door de duinen (ik kan het niet laten om dat ene klimmetje nog even te pakken) en ik ga op huis aan. Een mooi rondje gereden.